Tatlong araw.<\/p>\n
Iyon ang ibinigay na palugit ni Marco bago niya raw ipahayag ang kasal namin.<\/p>\n
Hindi niya alam na sa loob ng tatlong araw na iyon, tuluyan ko nang babaguhin ang direksiyon ng buhay ko.<\/p>\n
Kinabukasan, kinausap ko nang masinsinan si Gabriel.<\/p>\n
Naupo kami sa maliit na hardin sa likod ng bahay habang nagkakape.<\/p>\n
\u201cGabriel,\u201d sabi ko, \u201cayokong isipin mong tinawagan lang kita dahil gusto kong gumanti.\u201d<\/p>\n
Tumango siya.<\/p>\n
\u201cAlam ko.\u201d<\/p>\n
\u201cHindi mo alam. Nasaktan ako. Galit ako. At natatakot akong baka gamitin ko lang ang kabutihan mo para makalimutan si Marco.\u201d<\/p>\n
Matagal siyang tumingin sa akin.<\/p>\n
\u201cAndrea, hindi kita minamadali. Hindi kita kailangang pakasalan bukas para mapatunayan ang nararamdaman ko.\u201d<\/p>\n
Napayuko ako.<\/p>\n
\u201cPero sinabi mong gusto mo pa rin akong pakasalan.\u201d<\/p>\n
\u201cOo. At seryoso ako. Pero gusto kong piliin mo ako dahil gusto mo akong makasama, hindi dahil gusto mong may ibang lalaking ipakita kay Marco.\u201d<\/p>\n
Iyon ang unang pagkakataong naramdaman kong may lalaking mas mahalaga sa kaniya ang damdamin ko kaysa sa sarili niyang kagustuhan.<\/p>\n
Napagkasunduan naming huwag magmadali sa kasal.<\/p>\n
Pero malinaw ang isang bagay.<\/p>\n
Hindi na ako babalik kay Marco.<\/p>\n
Kinahapunan, umuwi kami sa condominium ko sa Mandaluyong para kunin ang ilang gamit at simulan ang bagong paghahanda ng buhay ko.<\/p>\n
Matagal ko nang binili ang maliit na unit na iyon gamit ang sarili kong ipon.<\/p>\n
Doon ko itinago ang mga bagay na inihanda nina Mama at Papa para sa kasal ko.<\/p>\n
Dalawang kumot na sila mismo ang tumahi.<\/p>\n
Isang pares ng gintong pulseras.<\/p>\n
At dalawang kahong kahoy na ginawa ni Papa.<\/p>\n
\u201cSimula noong dalawampung taong gulang ka, ginagawa na ng Papa mo ang mga kahong \u2018yan,\u201d sabi ni Mama habang inaayos ang mga gamit.<\/p>\n
Napangiti ako.<\/p>\n
\u201cBakit ang tagal?\u201d<\/p>\n
\u201cGusto niyang perpekto. Sabi niya, isang beses lang ikakasal ang prinsesa niya.\u201d<\/p>\n
Napaluha ako.<\/p>\n
Hindi mamahalin ang mga kahon.<\/p>\n
Pero bawat ukit ay gawa ng kamay ng taong nagpalaki sa akin.<\/p>\n
Kinabukasan, lumabas kaming tatlo para bumili ng ilang gamit sa bahay.<\/p>\n
Pagbalik namin, nakabukas ang pinto ng condominium.<\/p>\n
May naririnig kaming malalakas na tawanan.<\/p>\n
Pagpasok ko, halos hindi ako makagalaw.<\/p>\n
Nakatayo si Bianca sa ibabaw ng kama ko.<\/p>\n
Suot niya ang pulang kumot na tinahi ni Mama na parang gown.<\/p>\n
May hawak siyang bouquet na gawa sa tissue.<\/p>\n
Ang mga kaibigan niya ay abalang kumukuha ng litrato.<\/p>\n
\u201cWelcome to the probinsiyana bridal collection!\u201d sigaw niya.<\/p>\n
Nagtawanan sila.<\/p>\n
Sa sahig, nagkalat ang mga gamit namin.<\/p>\n
Ang isa sa mga kahong ginawa ni Papa ay ginagamit nilang patungan ng ring light.<\/p>\n
\u201cBianca!\u201d sigaw ko.<\/p>\n
Napalingon siya.<\/p>\n
\u201cAy, dumating na ang bride!\u201d<\/p>\n
Bumilis ang tibok ng puso ko.<\/p>\n
\u201cBumaba ka sa kama ko.\u201d<\/p>\n
Umirap siya.<\/p>\n
\u201cRelax. Photoshoot lang naman.\u201d<\/p>\n
Lumapit si Mama.<\/p>\n
\u201cIha, pakiusap. Huwag mong tapakan ang kumot. Ako ang tumahi niyan.\u201d<\/p>\n
Tiningnan siya ni Bianca mula ulo hanggang paa.<\/p>\n
\u201cKayo mismo ang tumahi?\u201d<\/p>\n
Tumawa siya.<\/p>\n
\u201cGrabe. May gumagawa pa pala ng ganiyan ngayon?\u201d<\/p>\n
Nakita kong namula ang mukha ni Mama.<\/p>\n
\u201cPinaghirapan ko kasi\u2026\u201d<\/p>\n
\u201cEh, sa bahay namin, kahit katulong hindi gagamit ng ganiyang kumot.\u201d<\/p>\n
Natahimik ang kuwarto.<\/p>\n
Lumapit si Papa.<\/p>\n
\u201cMiss, lumabas na kayo.\u201d<\/p>\n
Nagtaas ng kilay si Bianca.<\/p>\n
\u201cAng seryoso naman ninyo.\u201d<\/p>\n
Habang bumababa siya sa kama, sinadya niyang sipain ang kahong kahoy.<\/p>\n
Bumagsak iyon.<\/p>\n
Isang malakas na tunog ang umalingawngaw.<\/p>\n
Nabasag ang takip.<\/p>\n
Kumalat sa sahig ang mga pulseras, pulang laso, at perang itinabi nina Mama at Papa bilang pamana sa akin.<\/p>\n
Napaupo si Mama.<\/p>\n
\u201cDiyos ko\u2026\u201d<\/p>\n
Dali-dali niyang pinulot ang mga gamit.<\/p>\n
Lumuhod si Papa at hinawakan ang basag na kahon.<\/p>\n
Wala siyang sinabi.<\/p>\n
Pero nakita kong nanginginig ang mga kamay niya.<\/p>\n
\u201cAy, sorry,\u201d sabi ni Bianca nang walang pagsisisi. \u201cMagkano ba \u2018yan? Bayaran ko na lang.\u201d<\/p>\n
Doon bumukas ang pinto.<\/p>\n
Pumasok si Marco.<\/p>\n
\u201cAnong nangyayari rito?\u201d<\/p>\n
Agad na lumapit si Bianca sa kaniya.<\/p>\n
\u201cMarco, pinagalitan nila ako! Nagbibiro lang naman kami!\u201d<\/p>\n
Ipinakita niya ang maliit na gasgas sa kamay.<\/p>\n
\u201cNasugatan pa nga ako.\u201d<\/p>\n
Tumingin si Marco sa akin.<\/p>\n
\u201cAndrea, ano na naman ang problema mo?\u201d<\/p>\n
Hindi ako makapaniwala.<\/p>\n
\u201cPumasok sila sa bahay ko nang walang pahintulot. Tinapakan ang kumot ni Mama. Sinira ang kahong ginawa ni Papa.\u201d<\/p>\n
Bumuntong-hininga siya.<\/p>\n
\u201cMagkano ba lahat?\u201d<\/p>\n
\u201cHindi pera ang pinag-uusapan dito,\u201d sabi ni Papa.<\/p>\n
Pero naglabas na ng cellphone si Marco.<\/p>\n
Maya-maya, may pumasok na notification sa account ko.<\/p>\n
\u20b1100,000 received.<\/p>\n
\u201cAyan,\u201d sabi niya. \u201cSobra pa \u2018yan. Tapos na ang problema.\u201d<\/p>\n
Dahan-dahang tumayo si Mama.<\/p>\n
\u201cHindi mo mabibili ang kahong iyon, iho.\u201d<\/p>\n
Napangisi si Marco.<\/p>\n
\u201cBakit naman? Kahoy lang \u2018yan.\u201d<\/p>\n
\u201cGinawa ng asawa ko \u2018yan,\u201d mahinang sagot ni Mama. \u201cWalong taon niyang inukit at inayos. Hindi namin kayang gumawa ulit ng eksaktong ganoon.\u201d<\/p>\n
Sandaling natahimik si Marco.<\/p>\n
Pero sumingit si Bianca.<\/p>\n
\u201cEh, idikit na lang! Ang drama naman!\u201d<\/p>\n
Doon ako tumayo sa harap nila.<\/p>\n
\u201cLumabas kayo.\u201d<\/p>\n
Napakunot ang noo ni Marco.<\/p>\n
\u201cAno?\u201d<\/p>\n
\u201cLumabas kayo sa bahay ko. At huwag na kayong babalik.\u201d<\/p>\n
Napatawa siya.<\/p>\n
\u201cAndrea, huwag kang mag-inarte. Hindi pa nga tayo kasal, ganiyan ka na.\u201d<\/p>\n
\u201cHindi na tayo ikakasal.\u201d<\/p>\n
Nawala ang ngiti niya.<\/p>\n
\u201cAno\u2019ng sinabi mo?\u201d<\/p>\n
\u201cMalinaw ang sinabi ko. Tapos na tayo.\u201d<\/p>\n
Humalakhak si Bianca.<\/p>\n
\u201cSus! Drama lang \u2018yan. Mamaya magmamakaawa rin.\u201d<\/p>\n
Tumingin si Marco sa mga gamit sa kama.<\/p>\n
\u201cAt bakit nakaayos na ang mga gamit pangkasal? Hindi pa nga ako pumapayag sa petsa!\u201d<\/p>\n
Ngumiti ako nang malamig.<\/p>\n
\u201cHuwag kang mag-alala. Hindi na para sa iyo ang mga \u2018yan.\u201d<\/p>\n
Napatingin sila sa isa\u2019t isa.<\/p>\n
Pagkatapos, nagtawanan.<\/p>\n
\u201cFine,\u201d sabi ni Marco. \u201cTingnan natin kung gaano katagal ang pagtatampo mo.\u201d<\/p>\n
Bago umalis, ipinakita pa niya ang transaction receipt.<\/p>\n
\u201cBayad na ang nasira. Wala ka nang dahilan para magreklamo.\u201d<\/p>\n
Pagkasara ng pinto, nakita kong muling lumuhod si Papa para pulutin ang mga piraso ng kahon.<\/p>\n
\u201cPa\u2026\u201d<\/p>\n
Ngumiti siya.<\/p>\n
\u201cHindi bale, anak. Gagawa ako ng bago.\u201d<\/p>\n
Doon ako tuluyang humagulgol.<\/p>\n
Hindi dahil sa pitong taong nasayang.<\/p>\n
Kundi dahil sa mga taong muntik ko nang hayaang yurakan ang dalawang taong pinakamamahal ko.<\/p>\n
Kinagabihan, ibinalik ko ang \u20b1100,000 kay Marco.<\/p>\n
Kasabay noon, ipinadala ko ang mensahe:<\/p>\n
\u201cHindi nabibili ang respeto. Huwag ka nang makipag-ugnayan sa pamilya ko. Tapos na tayo.\u201d<\/p>\n
Pagkatapos, binago ko ang access code ng condominium at ipinaalam sa building security na hindi na maaaring pumasok si Marco o ang mga kasama niya nang walang pahintulot ko.<\/p>\n
Hindi ko alam kung kailan niya kinuha ang dating access code ko.<\/p>\n
Pero hindi na mauulit iyon.<\/p>\n
Kinabukasan, nakatanggap ako ng tawag mula sa isang kaibigan naming pareho.<\/p>\n
\u201cAndrea, totoo bang hiwalay na kayo ni Marco?\u201d<\/p>\n
\u201cOo.\u201d<\/p>\n
\u201cPero may engagement announcement siya bukas sa isang hotel sa BGC!\u201d<\/p>\n
Natigilan ako.<\/p>\n
\u201cAno?\u201d<\/p>\n
\u201cMay mga imbitasyon na. Sabi niya, sorpresa raw para sa iyo.\u201d<\/p>\n
Napatawa ako nang mapait.<\/p>\n
Pitong taon niya akong pinaghintay.<\/p>\n
At ngayong ayaw ko na, saka niya naisipang ipahayag ang kasal.<\/p>\n
Ilang minuto matapos iyon, tumawag si Marco.<\/p>\n
\u201cAndrea, bukas alas-siyete. Magsuot ka ng magandang damit.\u201d<\/p>\n
\u201cHindi ako pupunta.\u201d<\/p>\n
\u201cStop being childish. May mga business partners si Daddy. Huwag mo akong ipahiya.\u201d<\/p>\n
\u201cMarco, hiwalay na tayo.\u201d<\/p>\n
Tumawa siya.<\/p>\n
\u201cHindi ka seryoso.\u201d<\/p>\n
\u201cSerious na serious ako.\u201d<\/p>\n
Biglang tumigas ang boses niya.<\/p>\n
\u201cDahil ba sa pera? Gusto mo bang dagdagan ko?\u201d<\/p>\n
Napapikit ako.<\/p>\n
\u201cHindi mo talaga naiintindihan.\u201d<\/p>\n
\u201cKung hindi pera, ano?\u201d<\/p>\n
\u201cRespeto.\u201d<\/p>\n
Tahimik siya sandali.<\/p>\n
Pagkatapos ay ibinaba niya ang tawag.<\/p>\n
Kinabukasan, kumalat sa social media ang litrato ng isang marangyang function room.<\/p>\n
May malalaking bulaklak, mamahaling ilaw, at backdrop na may nakasulat:<\/p>\n
MARCO & ANDREA \u2014 FOREVER BEGINS TONIGHT<\/p>\n
Kasabay nito, may mensahe si Bianca sa akin.<\/p>\n
\u201cGirl, huwag mo nang pahabain. Ang swerte mo na nga kay Marco. Punta ka na mamaya.\u201d<\/p>\n
Hindi ako sumagot.<\/p>\n
Sa halip, ipinadala ko kay Marco ang pormal na pagkansela ng anumang kasunduang may kaugnayan sa kasal namin.<\/p>\n
Ibinalik ko rin ang engagement ring sa pamamagitan ng courier, may kasamang dokumento ng pagtanggap.<\/p>\n
Akala ko roon na matatapos.<\/p>\n
Pero bandang alas-otso ng gabi, tumawag si Mama.<\/p>\n
\u201cAndrea, anak, may mga taong nasa labas ng bahay.\u201d<\/p>\n
Nanlamig ako.<\/p>\n
\u201cSino po?\u201d<\/p>\n
\u201cSi Marco. Kasama ang mga kaibigan niya. Galit na galit.\u201d<\/p>\n
Agad akong sumakay ng kotse kasama si Gabriel.<\/p>\n
Pagdating namin sa Batangas, nakita kong nakatayo si Marco sa gate.<\/p>\n
Nasa likod niya si Bianca.<\/p>\n
\u201cFinally!\u201d sigaw niya nang makita ako.<\/p>\n
\u201cAlam mo ba kung gaano mo ako ipinahiya? Naghintay ang dalawang daang bisita!\u201d<\/p>\n
Tahimik akong lumapit.<\/p>\n
\u201cHindi ko hiniling ang engagement party na iyon.\u201d<\/p>\n
\u201cPitong taon tayong magkasintahan!\u201d<\/p>\n
\u201cOo. At pitong taon mo ring ipinadama sa akin na kailangan kong paghirapan ang karapatang pakasalan ka.\u201d<\/p>\n
Napansin niya si Gabriel.<\/p>\n
\u201cSino \u2018yan?\u201d<\/p>\n
Bago ako makasagot, lumapit si Gabriel.<\/p>\n
\u201cGabriel Reyes.\u201d<\/p>\n
Nanlaki ang mga mata ni Marco.<\/p>\n
\u201cIkaw? \u2018Yung kaibigan niya noong college?\u201d<\/p>\n
\u201cOo.\u201d<\/p>\n
Tumingin siya sa akin.<\/p>\n
\u201cKaya pala! May kapalit ka na agad!\u201d<\/p>\n
Umiling ako.<\/p>\n
\u201cWalang pumalit sa iyo habang tayo pa. At wala akong kailangang ipaliwanag tungkol sa buhay ko pagkatapos nating maghiwalay.\u201d<\/p>\n
Tumawa si Bianca.<\/p>\n
\u201cWow. Ang bilis naman! Baka matagal na kayong may relasyon!\u201d<\/p>\n
Doon nagsalita si Gabriel.<\/p>\n
\u201cWalang dahilan para insultuhin ninyo si Andrea. Kung may kailangan kayong linawin, kausapin ninyo siya nang maayos.\u201d<\/p>\n
Lumapit si Marco.<\/p>\n
\u201cHindi ka kasali rito.\u201d<\/p>\n
\u201cKasali ako kapag may taong binabastos sa harap ko.\u201d<\/p>\n
Pero bago pa lumala ang sitwasyon, lumabas si Papa.<\/p>\n
\u201cMarco.\u201d<\/p>\n
Tumigil ang lahat.<\/p>\n
Mahinahon ang boses niya.<\/p>\n
\u201cNoong una kang dumating dito, tinanggap kita bilang magiging anak. Kahit wala kaming maraming pera, inihanda namin ang pinakamagandang kaya namin.\u201d<\/p>\n
Napayuko ako.<\/p>\n
\u201cHindi ako nagalit nang ayaw mong matulog sa bahay namin. Hindi rin ako nagsalita nang pagtawanan ninyo ang mga gamit namin.\u201d<\/p>\n
Huminga siya nang malalim.<\/p>\n
\u201cPero nang makita kong umiiyak ang asawa ko habang pinupulot ang mga bagay na ginawa namin para sa anak namin, doon ko naintindihan.\u201d<\/p>\n
Tumingin siya nang diretso kay Marco.<\/p>\n
\u201cHindi pera ang kulang sa pamilya namin.\u201d<\/p>\n
Saglit siyang tumigil.<\/p>\n
\u201cRespeto ang kulang sa iyo.\u201d<\/p>\n
Walang nagsalita.<\/p>\n
Pati si Bianca ay natahimik.<\/p>\n
Pagkatapos, lumapit si Mama at hinawakan ang kamay ko.<\/p>\n
\u201cAnak, patawarin mo kami.\u201d<\/p>\n
Nagulat ako.<\/p>\n
\u201cMa, bakit?\u201d<\/p>\n
\u201cDahil noong una, pinayuhan ka pa naming tiisin siya. Akala namin, basta may asawa ka, magiging maayos ang buhay mo.\u201d<\/p>\n
Napaluha siya.<\/p>\n
\u201cPero mas mabuti pang manatili kang walang asawa kaysa mapunta sa taong hindi ka kayang ipagtanggol.\u201d<\/p>\n
Niyakap ko siya nang mahigpit.<\/p>\n
Sa likod namin, marahang nagsalita si Marco.<\/p>\n
\u201cAndrea\u2026 hindi ko akalaing aabot tayo rito.\u201d<\/p>\n
Humarap ako sa kaniya.<\/p>\n
\u201cIyan ang problema, Marco. Hindi mo inakalang kaya kitang iwan.\u201d<\/p>\n
Nakita kong namula ang mga mata niya.<\/p>\n
\u201cPuwede pa nating ayusin.\u201d<\/p>\n
\u201cHindi na.\u201d<\/p>\n
\u201cPitong taon, Andrea.\u201d<\/p>\n
\u201cOo. Pitong taon ang ibinigay ko. Pero hindi ibig sabihin na kailangan kong ibigay pati ang natitira kong buhay.\u201d<\/p>\n
Wala na siyang naisagot.<\/p>\n
Makalipas ang ilang sandali, umalis sila.<\/p>\n
At sa unang pagkakataon, hindi ako tumakbo para pigilan siya.<\/p>\n
Lumipas ang anim na buwan.<\/p>\n
Hindi kami agad nagpakasal ni Gabriel.<\/p>\n
Nag-date kami.<\/p>\n
Nag-usap tungkol sa trabaho, pamilya, pera, at mga pangarap.<\/p>\n
Nakilala ko ang lalaking pitong taon kong hindi nakita\u2014hindi na bilang kaibigang naghihintay, kundi bilang taong may sariling buhay at mga pangarap.<\/p>\n
May mga pagkakataong natatakot ako.<\/p>\n
Kapag nahuhuli siyang sumagot sa mensahe, bumabalik ang dati kong pangamba.<\/p>\n
Pero hindi niya ako pinagtatawanan.<\/p>\n
Ipinapaliwanag niya kung bakit siya abala.<\/p>\n
Kapag may hindi kami pagkakasunduan, pinag-uusapan namin.<\/p>\n
Hindi niya ginagamit ang pagmamahal ko bilang sandata.<\/p>\n
Isang Linggo, habang kumakain kami sa bahay nina Mama, biglang lumuhod si Gabriel sa harap ko.<\/p>\n
Walang mamahaling restaurant.<\/p>\n
Walang camera crew.<\/p>\n
Walang dalawang daang bisita.<\/p>\n
Nandoon lang sina Mama, Papa, at ang amoy ng bagong lutong sinigang.<\/p>\n
\u201cAndrea,\u201d sabi niya, \u201chindi ko maipapangakong wala tayong magiging problema.\u201d<\/p>\n
Napangiti ako habang umiiyak.<\/p>\n
\u201cPero ipinapangako kong hindi kita ipapahiya para lang patawanin ang ibang tao.\u201d<\/p>\n
Binuksan niya ang maliit na kahon.<\/p>\n
\u201cGusto mo ba akong pakasalan?\u201d<\/p>\n
Tumingin ako kina Mama at Papa.<\/p>\n
Pareho silang umiiyak.<\/p>\n
\u201cOo,\u201d sagot ko. \u201cOo, Gabriel.\u201d<\/p>\n
Makalipas ang apat na buwan, ikinasal kami sa isang maliit na simbahan sa Batangas.<\/p>\n
Hindi marangya ang kasal.<\/p>\n
Pero bawat bisita ay taong tunay na nagmamahal sa amin.<\/p>\n
Suot ko ang gintong pulseras na inipon nina Mama at Papa.<\/p>\n
Sa reception, nakalagay sa isang mesa ang dalawang kahong kahoy.<\/p>\n
Ang isa ay bago.<\/p>\n
Ang isa ay ang lumang kahong nasira ni Bianca.<\/p>\n
Maingat itong inayos ni Papa.<\/p>\n
Hindi niya itinago ang mga bakas ng pagkabasag.<\/p>\n
\u201cPa, bakit hindi mo na lang itinapon?\u201d tanong ko.<\/p>\n
Hinaplos niya ang takip.<\/p>\n
\u201cDahil anak, hindi lahat ng nasira ay kailangang itago sa kahihiyan.\u201d<\/p>\n
Tumingin siya sa akin.<\/p>\n
\u201cMinsan, ang mga bitak ang nagpapaalala kung gaano katibay ang isang bagay na minahal at inalagaan.\u201d<\/p>\n
Niyakap ko siya.<\/p>\n
Sa araw na iyon, hindi ko naisip kung nasaan si Marco.<\/p>\n
Hindi ko na inisip kung nagsisisi siya.<\/p>\n
Hindi ko na kailangang malaman.<\/p>\n
Dahil habang nakatayo ako sa tabi ni Gabriel, nakita ko si Mama na masayang tumatawa.<\/p>\n
Si Papa na ipinagmamalaki ang mga kahong ginawa niya.<\/p>\n
At ang lalaking hawak ang kamay ko na hindi nahihiyang tawagin silang pamilya.<\/p>\n
Doon ko naintindihan ang pinakamahalagang bagay.<\/p>\n
Hindi ako natalo nang matapos ang pitong taong relasyon.<\/p>\n
Nakalaya ako.<\/p>\n
At nang gabing iyon, bago kami umalis, bumulong si Gabriel:<\/p>\n
\u201cMasaya ka ba?\u201d<\/p>\n
Tumingin ako sa kaniya.<\/p>\n
Pagkatapos, sa mga magulang kong kumakaway sa amin.<\/p>\n
Ngumiti ako.<\/p>\n
\u201cSobra.\u201d<\/p>\n
Dahil sa wakas, hindi na ako naghihintay na piliin.<\/p>\n
Ako na mismo ang pumili ng buhay na nararapat sa akin.<\/p>\n
MENSAHE NG KUWENTO
\nHuwag mong sukatin ang halaga mo sa tagal ng relasyong pinanghawakan mo, sa perang kayang ibigay ng isang tao, o sa pangakong paulit-ulit niyang ipinagpapaliban.<\/p>\n
Ang tunay na pagmamahal ay hindi ka pinapahiya, hindi minamaliit ang pinagmulan mo, at hindi ginagawang katatawanan ang sakripisyo ng mga magulang mo.<\/p>\n
Hindi sayang ang mga taong ginugol mo sa maling tao kung natutuhan mong piliin ang sarili mo bago mahuli ang lahat.<\/p>\n
At tandaan: ang taong tunay na karapat-dapat sa puso mo ay hindi lamang mamahalin ka sa harap ng mundo\u2014igagalang din niya ang mga taong nagmahal sa iyo bago pa siya dumating.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Tatlong araw. Iyon ang ibinigay na palugit ni Marco bago niya raw ipahayag ang kasal namin. Hindi niya alam na sa loob ng tatlong araw na iyon, tuluyan ko nang… <\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-237","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/237","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=237"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/237\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":238,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/237\/revisions\/238"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=237"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=237"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=237"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}