Nanginginig ang mga kamay ko habang binubuklat ang mga papel.<\/p>\n
Nakalagay sa medical report ang pangalan ni Nathan.<\/p>\n
Petsa: Agosto 17, tatlong taon na ang nakalipas.<\/p>\n
Emergency admission.<\/p>\n
Severe allergic reaction.<\/p>\n
Respiratory distress.<\/p>\n
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ko.<\/p>\n
Naalala ko ang gabing iyon.<\/p>\n
Nasa isang hotel ako sa Tagaytay kasama si Bianca. Sinabi ko kay Melissa na may biglaang meeting ang kumpanya at hindi ako makakauwi.<\/p>\n
Ilang beses tumunog ang cellphone ko.<\/p>\n
Hindi ko sinagot.<\/p>\n
Sa huli, pinatay ko iyon.<\/p>\n
Kinabukasan, may labingpitong missed calls mula kay Melissa.<\/p>\n
Nang tanungin ko siya kung bakit, sinabi lamang niyang nagkasakit si Nathan pero maayos na ang lahat.<\/p>\n
Nainis pa ako noon.<\/p>\n
\u201cKung maayos na, bakit kailangan mo akong tawagan nang ganoon karaming beses?\u201d<\/p>\n
Hindi siya sumagot.<\/p>\n
Ngayon, hawak ko ang medical report na nagsasabing kinailangang bigyan ng emergency treatment ang anak namin dahil sa matinding allergic reaction.<\/p>\n
May kasama ring resibo mula sa ospital at discharge instructions.<\/p>\n
Sa likod ng isang pahina, may nakasulat sa sulat-kamay ni Melissa:<\/p>\n
\u201c11:42 p.m. \u2014 Tinawagan si Adrian. Walang sagot.\u201d<\/p>\n
\u201c12:06 a.m. \u2014 Tinawagan ulit. Hindi matawagan.\u201d<\/p>\n
\u201c12:31 a.m. \u2014 Nasa emergency room na kami.\u201d<\/p>\n
\u201c2:18 a.m. \u2014 Sinabi ng doktor na stable na si Nathan.\u201d<\/p>\n
\u201c3:04 a.m. \u2014 Tumigil na akong tumawag.\u201d<\/p>\n
Napaupo ako.<\/p>\n
Sa ilalim ng medical records ay may isang larawan.<\/p>\n
Si Nathan, anim na taong gulang pa lamang, nakahiga sa hospital bed. May nakakabit na medical equipment sa tabi niya.<\/p>\n
Nakahawak si Melissa sa maliit niyang kamay.<\/p>\n
Namumugto ang mga mata ng asawa ko.<\/p>\n
Walang ibang kasama sa larawan.<\/p>\n
Ako dapat ang naroon.<\/p>\n
Pero wala ako.<\/p>\n
Kinuha ko ang liham.<\/p>\n
Adrian,<\/strong><\/p>\n Kung binabasa mo ito, ibig sabihin ay nagsisimula ka nang maunawaan kung bakit hindi ko na kayang manatili.<\/p>\n Noong una kong nalaman ang tungkol kay Bianca, gusto kitang komprontahin. Gusto kong itanong kung ano ang kulang sa akin.<\/p>\n Pero nang gabing dinala ko si Nathan sa ospital, may mas mahalagang tanong akong naisip.<\/p>\n Kung hindi ko kayang asahan ang asawa ko kapag nanganganib ang anak namin, ano pa ang pinanghahawakan ko sa kasal na ito?<\/p>\n Hindi ako umalis agad dahil natatakot ako. Hindi dahil mahal pa kita nang higit sa sarili ko, kundi dahil wala pa akong sapat na lakas para baguhin ang buhay ni Nathan.<\/p>\n Unti-unti akong naghanda. Nag-ipon ako. Naghanap ng mas matatag na trabaho. Natutunan kong gawin ang mga bagay na dati ay inaasahan kong gagawin nating dalawa.<\/p>\n At habang ginagawa ko iyon, napansin kong wala ka palang halos alam sa araw-araw na buhay ng anak natin.<\/p>\n Hindi mo alam ang pangalan ng adviser niya. Hindi mo alam kung anong pagkain ang dapat niyang iwasan. Hindi mo alam kung kailan siya kailangang dalhin sa doktor.<\/p>\n Pero alam mo kung anong video game ang gusto niya.<\/p>\n Hindi kita sinusumbatan para saktan ka. Gusto ko lang malaman mo kung bakit hindi na sapat sa akin ang mga pangako mo.<\/p>\n Sa loob ng tatlong taon, hinintay kong mapansin mong unti-unti na akong nawawala.<\/p>\n Hindi mo napansin.<\/p>\n Ngayon, kailangan ko nang piliin ang sarili ko.<\/p>\n \u2014 Melissa<\/strong><\/p>\n Matagal kong tinitigan ang huling pangungusap.<\/p>\n Pagkatapos, tinawagan ko siya.<\/p>\n Isang ring.<\/p>\n Dalawa.<\/p>\n Sa pangatlo, sumagot siya.<\/p>\n \u201cAdrian?\u201d<\/p>\n \u201cBakit hindi mo sinabi sa akin ang nangyari kay Nathan?\u201d<\/p>\n Tahimik ang kabilang linya.<\/p>\n \u201cNakita mo na ang envelope?\u201d<\/p>\n \u201cMelissa, muntik nang mamatay ang anak natin!\u201d<\/p>\n \u201cAlam ko.\u201d<\/p>\n \u201cBakit hindi mo sinabi?\u201d<\/p>\n Narinig ko ang mabigat niyang paghinga.<\/p>\n \u201cSinubukan ko, Adrian. Labingpitong beses.\u201d<\/p>\n Napapikit ako.<\/p>\n \u201cPero kinabukasan, sinabi mong huwag na kitang guluhin sa maliliit na bagay.\u201d<\/p>\n Hindi ako makapagsalita.<\/p>\n \u201cGusto kong ipaliwanag lahat. Pero galit ka dahil marami akong tawag. At habang nagsasalita ka, si Nathan, nakahiga sa kuwarto at nagpapahinga.\u201d<\/p>\n \u201cMel, hindi ko alam\u2026\u201d<\/p>\n \u201cIyon nga ang problema. Hindi mo alam. At hindi ka rin nagtanong.\u201d<\/p>\n Parang may sumakal sa lalamunan ko.<\/p>\n \u201cNasaan ka ngayon?\u201d<\/p>\n \u201cSa apartment na inuupahan ko.\u201d<\/p>\n \u201cPuwede ba tayong mag-usap?\u201d<\/p>\n \u201cBukas. Tungkol kay Nathan.\u201d<\/p>\n \u201cPaano naman tayo?\u201d<\/p>\n Matagal bago siya sumagot.<\/p>\n \u201cAdrian, matagal na nating kailangang pag-usapan ang tungkol sa atin. Pero ngayon mo lang gustong makinig.\u201d<\/p>\n Kinabukasan, maaga akong nagising.<\/p>\n Walang almusal sa mesa.<\/p>\n Walang nakahandang uniporme.<\/p>\n Walang taong magpapaalala na kailangang dalhin ni Nathan ang kaniyang water bottle.<\/p>\n Alas-siyete na nang marinig kong sumigaw ang anak ko.<\/p>\n \u201cDaddy! Nasaan ang medyas ko?\u201d<\/p>\n Binuksan ko ang drawer.<\/p>\n Wala akong mahanap na magkapareha.<\/p>\n \u201cAnak, kahit alin muna.\u201d<\/p>\n \u201cBawal po ang ibang kulay!\u201d<\/p>\n Pagkatapos, hinanap niya ang kaniyang school ID.<\/p>\n Hindi ko alam kung saan nakalagay.<\/p>\n Nang makarating kami sa paaralan, huli na siya sa unang klase.<\/p>\n \u201cDaddy, nakalimutan mo rin po ang baon ko.\u201d<\/p>\n Napahawak ako sa noo.<\/p>\n Bumili ako ng pagkain sa canteen, pero nang makita ng anak ko ang sandwich, agad siyang umiling.<\/p>\n \u201cBawal po sa akin \u2019yan. May peanuts.\u201d<\/p>\n Parang may kumurot sa dibdib ko.<\/p>\n \u201cSorry, anak.\u201d<\/p>\n Hindi siya nagalit.<\/p>\n Tumingin lang siya sa akin.<\/p>\n \u201cSi Mommy, alam niya po.\u201d<\/p>\n Tatlong salita.<\/p>\n Pero para akong sinampal.<\/p>\n Nang gabing iyon, dumating si Melissa para kunin ang ilan sa mga gamit niya.<\/p>\n May kasama siyang isang lalaki.<\/p>\n Matangkad, nakasuot ng simpleng polo, at may dalang dalawang kahon.<\/p>\n Hindi ko napigilang itanong, \u201cSiya ba?\u201d<\/p>\n Tumango si Melissa.<\/p>\n \u201cSi Daniel.\u201d<\/p>\n Iniabot ng lalaki ang kamay niya.<\/p>\n \u201cGood evening, sir.\u201d<\/p>\n Hindi ko iyon tinanggap.<\/p>\n \u201cIkaw ba ang dahilan kung bakit gustong sirain ng asawa ko ang pamilya namin?\u201d<\/p>\n Namutla si Melissa.<\/p>\n \u201cAdrian.\u201d<\/p>\n Pero sumagot si Daniel nang mahinahon.<\/p>\n \u201cHindi po ako ang dahilan. Nang makilala ko si Melissa, matagal na niyang pinag-iisipan ang paghihiwalay ninyo.\u201d<\/p>\n \u201cAnong alam mo sa labing-isang taong pagsasama namin?\u201d<\/p>\n \u201cHindi lahat,\u201d sagot niya. \u201cAt hindi ko rin inaangking alam ko.\u201d<\/p>\n Lalo akong nainis.<\/p>\n \u201cKung ganoon, huwag kang makialam!\u201d<\/p>\n Lumapit si Melissa.<\/p>\n \u201cTama na.\u201d<\/p>\n \u201cMelissa, seryoso ka ba? Iiwan mo kami ni Nathan para sa lalaking ito?\u201d<\/p>\n Tinitigan niya ako.<\/p>\n \u201cHindi ko iniiwan si Nathan. At hindi ako aalis dahil lang may nakilala akong iba.\u201d<\/p>\n \u201cEh, bakit?\u201d<\/p>\n \u201cDahil pagod na akong maging asawa ng taong ang tingin sa akin ay kasambahay, sekretarya, at tagapag-ayos ng lahat ng problemang ayaw niyang harapin.\u201d<\/p>\n Napatahimik ako.<\/p>\n \u201cSa loob ng maraming taon, ako ang nag-aalaga kay Nathan. Ako ang pumupunta sa parent-teacher meetings. Ako ang nagpupuyat kapag may lagnat siya. Ako ang nakikipag-usap sa mga doktor.\u201d<\/p>\n Tumulo ang luha niya.<\/p>\n \u201cPero kapag tinatanong ka ng mga kaibigan mo kung masaya ang pagsasama natin, sinasabi mong oo. Dahil wala akong reklamo.\u201d<\/p>\n \u201cMel\u2026\u201d<\/p>\n \u201cHindi ako tumahimik dahil masaya ako, Adrian. Tumahimik ako dahil napagod akong magsalita sa taong hindi nakikinig.\u201d<\/p>\n Hindi ko alam kung ano ang isasagot.<\/p>\n \u201cBakit sa akin mo iniwan si Nathan?\u201d mahina kong tanong.<\/p>\n Pinunasan niya ang pisngi.<\/p>\n \u201cDahil iyon ang sinabi niyang gusto niya. At dahil gusto kong magkaroon siya ng pagkakataong makilala ang ama niya, hindi lang ang taong nagbibigay sa kanya ng pera at laruan.\u201d<\/p>\n \u201cPaano kung hindi ko kayanin?\u201d<\/p>\n \u201cTutulungan kita bilang kapwa magulang. Pero hindi ko na kayang bumalik sa pagiging asawa mo para lang gawin ang mga responsibilidad na dapat matagal mo nang natutunan.\u201d<\/p>\n Kinagabihan, kinompronta ko si Bianca.<\/p>\n Sinabi kong kailangan kong maglaan ng mas maraming oras kay Nathan.<\/p>\n Naging seryoso ang mukha niya.<\/p>\n \u201cAdrian, naiintindihan ko naman. Pero paano na tayo?\u201d<\/p>\n \u201cHindi ko alam.\u201d<\/p>\n \u201cAkala ko kapag wala na si Melissa, mas magiging madali.\u201d<\/p>\n \u201cMay anak ako, Bianca.\u201d<\/p>\n \u201cAlam ko. Pero sinabi ko naman sa iyo noon pa na hindi ako handang maging nanay.\u201d<\/p>\n \u201cHindi naman kita pinipilit.\u201d<\/p>\n \u201cPero gusto mo akong mag-adjust sa buhay na hindi ko pinili.\u201d<\/p>\n Bigla kong naunawaan ang isang bagay.<\/p>\n Tatlong taon kong ginamit si Bianca bilang pahinga mula sa mga responsibilidad ko.<\/p>\n At tatlong taon niyang nakilala ang bersiyon ko na walang kailangang alagaan, walang kailangang sunduin, at walang kailangang ipagpaliban.<\/p>\n Pareho kaming nasanay sa relasyong walang mabibigat na obligasyon.<\/p>\n Ngayon, nang dumating ang totoong buhay, wala kaming alam kung paano ito haharapin.<\/p>\n \u201cSiguro kailangan muna nating tumigil,\u201d sabi ko.<\/p>\n Matagal siyang natahimik.<\/p>\n Pagkatapos, tumango.<\/p>\n \u201cSiguro nga.\u201d<\/p>\n Walang sigawan.<\/p>\n Walang drama.<\/p>\n Natapos ang tatlong taon naming relasyon sa loob lamang ng ilang minuto.<\/p>\n At habang nagmamaneho pauwi, napagtanto kong hindi pala pag-ibig ang dahilan kung bakit pakiramdam ko ay magaan ang buhay kasama niya.<\/p>\n Magaan iyon dahil may isang babaeng naiwan sa bahay na sumasalo sa lahat ng bigat.<\/p>\n Lumipas ang dalawang linggo.<\/p>\n Hindi ko pa rin lubos na nakasanayan ang bagong buhay.<\/p>\n Minsan, nakalimutan kong pirmahan ang school form ni Nathan.<\/p>\n Minsan, nasunog ang niluluto kong adobo.<\/p>\n May isang gabi ring umiyak ang anak ko dahil hindi ko makita ang paborito niyang kumot.<\/p>\n Pero unti-unti akong natuto.<\/p>\n Naglagay ako ng calendar sa refrigerator.<\/p>\n Isinulat ko ang schedule ng klase, checkup, at mga school activity.<\/p>\n Kinilala ko ang adviser niya.<\/p>\n Tinandaan ko ang mga pagkaing bawal sa kanya.<\/p>\n At sa unang pagkakataon, dumalo ako sa parent-teacher conference nang hindi kailangang paalalahanan ni Melissa.<\/p>\n Isang gabi, habang naghahanda kami ng hapunan, biglang nagtanong si Nathan.<\/p>\n \u201cDaddy, kasalanan ko po ba kung bakit umalis si Mommy?\u201d<\/p>\n Natigilan ako.<\/p>\n \u201cBakit mo naisip iyon?\u201d<\/p>\n \u201cKasi sinabi kong gusto kong tumira sa iyo.\u201d<\/p>\n Lumuhod ako sa harapan niya.<\/p>\n \u201cAnak, hindi mo kasalanan. Wala kang ginawang mali.\u201d<\/p>\n \u201cPero malungkot si Mommy.\u201d<\/p>\n \u201cOo,\u201d amin ko. \u201cAt may mga bagay na ginawa si Daddy na nakasakit sa kanya.\u201d<\/p>\n \u201cHindi mo na po ba siya mahal?\u201d<\/p>\n Napatingin ako sa maliit niyang mukha.<\/p>\n \u201cMahalaga pa rin sa akin si Mommy mo. Pero may mga pagkakamaling hindi sapat ang pagsasabi lang ng sorry para maayos.\u201d<\/p>\n \u201cBabalik pa po ba siya?\u201d<\/p>\n Nangilid ang luha ko.<\/p>\n \u201cHindi ko alam, anak. Pero kahit hindi na kami magsama sa iisang bahay, pareho ka pa rin naming mahal.\u201d<\/p>\n Yumakap siya sa akin.<\/p>\n \u201cDaddy, puwede bang sa school program ko, pareho kayong pumunta?\u201d<\/p>\n Mahigpit ko siyang niyakap.<\/p>\n \u201cPangako, anak.\u201d<\/p>\n At sa pagkakataong iyon, sinigurado kong tutuparin ko.<\/p>\n Dumating ang araw ng school program.<\/p>\n Nasa ikatlong hanay ako ng mga upuan, may hawak na cellphone para kunan si Nathan.<\/p>\n Dumating si Melissa ilang minuto bago magsimula.<\/p>\n Umupo siya sa bakanteng upuan sa tabi ko.<\/p>\n \u201cSalamat sa pagpunta,\u201d sabi ko.<\/p>\n \u201cPara kay Nathan.\u201d<\/p>\n Tumango ako.<\/p>\n Hindi ko na siya pinilit makipag-usap tungkol sa amin.<\/p>\n Nang lumabas si Nathan sa entablado, masigla siyang kumaway.<\/p>\n \u201cMommy! Daddy!\u201d<\/p>\n Sabay kaming kumaway pabalik.<\/p>\n Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, nakita kong tunay na ngumiti si Melissa.<\/p>\n Hindi dahil sa akin.<\/p>\n Kundi dahil masaya ang anak namin.<\/p>\n Pagkatapos ng programa, lumapit ako sa kanya.<\/p>\n \u201cMel, may gusto akong sabihin.\u201d<\/p>\n Tumingin siya sa akin.<\/p>\n \u201cAlam kong huli na. Pero nabasa ko nang paulit-ulit ang sulat mo.\u201d<\/p>\n Tahimik siyang nakinig.<\/p>\n \u201cAkala ko, mabuting asawa ako dahil nagbibigay ako ng pera at hindi ko kayo pinababayaan sa materyal na bagay.\u201d<\/p>\n Huminga ako nang malalim.<\/p>\n \u201cHindi ko napansin na matagal na pala kitang pinabayaan sa lahat ng iba pa.\u201d<\/p>\n Namasa ang mga mata niya.<\/p>\n \u201cAdrian\u2026\u201d<\/p>\n \u201cHindi kita hihilingang bumalik. Hindi ko rin gagamiting dahilan si Nathan para manatili ka.\u201d<\/p>\n Inilabas ko ang folder mula sa bag.<\/p>\n \u201cNakipag-usap na ako sa abogado. May mga bahagi sa kasunduan na dapat nating ayusin, lalo na ang schedule at responsibilidad natin kay Nathan. Gusto kong patas iyon para sa ating dalawa.\u201d<\/p>\n Tinanggap niya ang folder.<\/p>\n \u201cSalamat.\u201d<\/p>\n \u201cMay isa pa.\u201d<\/p>\n \u201cAno iyon?\u201d<\/p>\n \u201cMasaya ka ba ngayon?\u201d<\/p>\n Saglit siyang natahimik.<\/p>\n Pagkatapos, tumango.<\/p>\n \u201cUnti-unti.\u201d<\/p>\n Ngumiti ako kahit masakit.<\/p>\n \u201cMabuti.\u201d<\/p>\n Pagkaraan ng ilang buwan, naging pormal ang aming paghihiwalay sa pamamagitan ng mga naaangkop na legal na proseso.<\/p>\n Hindi naging madali.<\/p>\n May mga araw na nalulungkot si Nathan. May mga gabing kailangan naming mag-usap ni Melissa tungkol sa mga bagay na dati ay siya lamang ang umaasikaso.<\/p>\n Pero natuto kaming maging magulang nang hindi na kailangang magpanggap na maayos pa ang aming pagsasama.<\/p>\n Isang Linggo, habang naghihintay akong sunduin si Nathan mula sa bahay ni Melissa, nakita ko siyang lumabas kasama si Daniel.<\/p>\n May hawak silang mga grocery bag.<\/p>\n Nagtatawanan sila tungkol sa kung anong lulutuin sa hapunan.<\/p>\n Dati, siguradong magseselos ako.<\/p>\n Pero nang makita kong magaan ang mukha ni Melissa, ibang damdamin ang nanaig.<\/p>\n Panghihinayang.<\/p>\n Hindi dahil may ibang lalaking nagmamahal sa kanya.<\/p>\n Kundi dahil naalala kong minsan, ako ang lalaking iyon.<\/p>\n At ako rin ang taong unti-unting sumira sa tiwalang ibinigay niya.<\/p>\n Lumabas si Nathan, may dalang maliit na paper bag.<\/p>\n \u201cDaddy! May pasalubong po ako sa iyo!\u201d<\/p>\n \u201cAno \u2019yan?\u201d<\/p>\n \u201cCookies! Tinulungan ako ni Mommy gumawa.\u201d<\/p>\n Napangiti ako.<\/p>\n \u201cWow, salamat, anak.\u201d<\/p>\n Pagkasakay namin sa kotse, bigla siyang nagsalita.<\/p>\n \u201cDaddy, masaya po ako.\u201d<\/p>\n \u201cBakit?\u201d<\/p>\n \u201cKasi kahit hindi na kayo magkasama ni Mommy, pareho na kayong pumupunta kapag may kailangan ako.\u201d<\/p>\n Hindi ako agad nakasagot.<\/p>\n Hinawakan ko ang kamay niya.<\/p>\n \u201cGagawin namin ang lahat para manatiling ganoon, anak.\u201d<\/p>\n Noong gabing iyon, ako mismo ang nagluto ng hapunan.<\/p>\n Ako ang naghugas ng pinggan.<\/p>\n Ako ang nag-check ng assignment.<\/p>\n At bago matulog, ako ang naglagay ng bagong name sticker sa tumbler ni Nathan.<\/p>\n Napansin kong bahagyang nakatagilid ang pagkakadikit ko.<\/p>\n Dati, tatawagin ko si Melissa para ayusin iyon.<\/p>\n Ngayon, dahan-dahan kong tinanggal ang sticker at idinikit muli.<\/p>\n Pagkatapos, pinatay ko ang ilaw sa kusina.<\/p>\n Naalala ko ang mga gabing umuuwi ako nang madaling-araw.<\/p>\n Laging may ilaw na naghihintay sa akin.<\/p>\n Akala ko noon, patunay iyon na kahit ano ang gawin ko, may isang taong hindi kailanman aalis.<\/p>\n Ngayon, alam ko na.<\/p>\n Hindi pala walang hanggan ang paghihintay ng isang taong nagmamahal.<\/p>\n At kung minsan, ang pinakanakakatakot na sandali sa isang relasyon ay hindi kapag nagsisimula nang sumigaw ang taong nasasaktan.<\/p>\n Kundi kapag tumigil na siyang magtanong.<\/p>\n Dahil maaaring sa sandaling iyon, hindi na siya naghihintay ng paliwanag.<\/p>\n Naghahanda na pala siyang umalis.<\/p>\n Huwag ipagkamali ang katahimikan ng iyong asawa sa pagiging masaya niya. Hindi lahat ng hindi nagrereklamo ay walang dinadalang sakit. Minsan, ang taong patuloy na nag-aalaga, umuunawa, at nagpapatawad ay siya ring unti-unting nauubos.<\/p>\n Ang tunay na pagmamahal ay hindi lamang nasusukat sa perang naibibigay, sa mga regalong nabibili, o sa mga pangakong binibitawan. Nasusukat ito sa katapatan, paggalang, presensiya, at araw-araw na pagpiling panindigan ang responsibilidad sa pamilya.<\/p>\n Pahalagahan ang taong nananatili habang pinipili ka pa niya. Dahil darating ang araw na ang taong palagi mong inaasahang naghihintay ay matututo ring lumakad palayo\u2014at maaaring sa araw na iyon mo lamang maunawaan kung gaano siya kahalaga.<\/p>\n Nanginginig ang mga kamay ko habang binubuklat ang mga papel. Nakalagay sa medical report ang pangalan ni Nathan. Petsa: Agosto 17, tatlong taon na ang nakalipas. Emergency admission. Severe allergic… <\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-245","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/245","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=245"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/245\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":246,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/245\/revisions\/246"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=245"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=245"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=245"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}MENSAHE NG KUWENTO<\/h2>\n