Hindi dahil gusto kong bumalik sila.<\/p>\n
Kundi dahil ang labing-isang taong nakasanayan ay hindi basta nawawala kapag nawala ang tiwala.<\/p>\n
Nagtagal ang mga legal na usapin.<\/p>\n
Sinuri ang mga talaan ng pera.<\/p>\n
Ang mga utang sa negosyo.<\/p>\n
Ang mga dokumento ng bahay.<\/p>\n
At ang mga bayad na ginawa sa panahon ng aming pagsasama.<\/p>\n
May mga gastusing tunay na para sa negosyo ni Adrian.<\/p>\n
May mga halagang ginamit para kina Carla at Nico.<\/p>\n
Sinuri ang mga iyon ayon sa mga tuntuning naaangkop sa aming kalagayan.<\/p>\n
Ipinaliwanag ni Sofia na maaaring maging masalimuot ang usapin ng ari-arian kahit pa nakuha ito bago ikasal.<\/p>\n
Pero dahil malinaw ang kasaysayan ng pagmamay-ari at ang mga dokumentong naipakita, nanatiling protektado ang bahay ko sa naging pag-aayos ng aming mga usapin.<\/p>\n
Hindi ko pinirmahan ang utang.<\/p>\n
Walang perang nakuha laban sa bahay ng aking ina upang bilhan ng tirahan si Carla.<\/p>\n
At hindi na maaaring gamitin ni Adrian ang pagtitiwala ko bilang walang hanggang pinagkukunan ng pera.<\/p>\n
Lumipat si Lourdes sa isang mas maliit na tirahan malapit sa kanyang kapatid.<\/p>\n
Si Adrian na ang nag-asikaso ng tulong para sa kanyang pangangalaga at pagpapagamot.<\/p>\n
Hindi madali para sa akin ang tumigil sa pag-aalaga sa kanya.<\/p>\n
Kahit pagkatapos ng lahat, may mga pagkakataong naiisip ko kung nakakakain ba siya nang maayos.<\/p>\n
Kung naiinom niya ang gamot.<\/p>\n
Kung may naghahatid sa kanya sa manggagamot.<\/p>\n
Minsan, paalala ni Patricia:<\/p>\n
\u201cIsabel, maaari kang magmalasakit sa isang tao nang hindi patuloy na isinasakripisyo ang sarili mo.\u201d<\/p>\n
Inuulit ko iyon tuwing bumabalik ang pakiramdam na may pagkukulang ako.<\/p>\n
Nagsimula rin akong makipag-usap sa isang tagapayo.<\/p>\n
Sa loob ng maraming taon, naniwala akong nakasalalay ang halaga ko bilang asawa sa pagiging masaya ng lahat ng tao sa paligid ko.<\/p>\n
Kapag malamig si Adrian, sinisisi ko ang sarili ko.<\/p>\n
Kapag may reklamo si Lourdes, lalo akong nagsisikap.<\/p>\n
Kapag parang may kulang sa aming pagsasama, hinahanap ko kung ano pa ang dapat kong baguhin.<\/p>\n
Hindi ko naisip na minsan, nasisira ang isang relasyon dahil may isang taong sadyang gumagawa ng mga bagay na sisira rito.<\/p>\n
Tinulungan ako ng tagapayo na maunawaang ang dalawang pagbubuntis na hindi natuloy ay mga pagkawala na kailangan kong ipagdalamhati, hindi mga kabiguan na dapat kong ikahiya.<\/p>\n
Na ang pagtataksil ni Adrian ay sarili niyang pasiya.<\/p>\n
Na ang kalupitan ni Lourdes ay bunga ng kanyang mga pinili.<\/p>\n
At walang alinman doon ang sukatan ng halaga ko bilang tao.<\/p>\n
Mabagal ang paghilom.<\/p>\n
May mga araw na pakiramdam ko napakatatag ko.<\/p>\n
May mga araw namang umiiyak ako habang naghuhugas ng pinggan.<\/p>\n
Minsan, nami-miss ko ang lalaking akala kong si Adrian.<\/p>\n
Pagkatapos ay naaalala kong ang lalaking iyon ay nagtatago ng isa pang pamilya sa loob ng maraming taon.<\/p>\n
Kailangan kong ipagdalamhati hindi lamang ang aming pagsasama.<\/p>\n
Kundi pati ang katotohanang hindi pala iyon ang pagsasamang pinaniwalaan kong mayroon kami.<\/p>\n
Isang hapon, ilang buwan matapos umalis si Adrian, may natanggap akong liham.<\/p>\n
Galing iyon kay Carla.<\/p>\n
Matagal kong tinitigan ang sobre bago ko binuksan.<\/p>\n
Maikli lamang ang sulat.<\/p>\n
Humihingi siya ng tawad sa kanyang bahagi sa panlilinlang.<\/p>\n
Inamin niyang alam niyang may asawa si Adrian.<\/p>\n
Sinabi niyang paulit-ulit itong nangakong maghihiwalay na kami, pero kalaunan ay naunawaan niyang patuloy pa rin itong namumuhay sa akin bilang asawa.<\/p>\n
Ikinuwento rin niya si Nico.<\/p>\n
Maayos na raw ang kalagayan ng bata.<\/p>\n
Mabilis na nawala ang lagnat niya noong gabi ng aming anibersaryo.<\/p>\n
Mahilig daw siya sa dinosaur, malalaking sasakyang pangkonstruksyon, at mga kuwentong binabasa bago matulog.<\/p>\n
Sinabi ni Carla na hindi siya umaasang patatawarin ko siya.<\/p>\n
Gusto lamang niyang malaman kong nagsisikap siyang bumuo ng matatag na buhay para sa anak nang hindi umaasa sa perang kinuha mula sa ibang tao.<\/p>\n
Dalawang beses kong binasa ang liham.<\/p>\n
Pagkatapos ay itinabi ko.<\/p>\n
Ilang araw kong pinag-isipan kung sasagot ako.<\/p>\n
Sa huli, sumulat ako.<\/p>\n
Hindi ko siya ininsulto.<\/p>\n
Hindi ko rin sinabi na katanggap-tanggap ang nangyari.<\/p>\n
Isinulat ko lamang:<\/p>\n
\u201cCarla,<\/p>\n
Walang kasalanan si Nico sa lahat ng ito. Karapat-dapat siyang lumaki nang may katatagan, katapatan, at pagmamahal.<\/p>\n
Napakalalim ng sakit na idinulot ng nangyari. Kailangan ko ng distansiya mula sa mga taong sangkot upang tuluyang makabangon.<\/p>\n
Sana gumawa ka ng mga pasiyang magpoprotekta sa kinabukasan ng anak mo nang hindi nananakit ng ibang tao.<\/p>\n
Isabel.\u201d<\/p>\n
Ipinadala ko ang liham.<\/p>\n
At pagkatapos, hinayaan ko nang matapos doon.<\/p>\n
Hindi ko kailangang maging bahagi ng buhay ni Carla.<\/p>\n
Hindi ko kailangang makipagpaligsahan sa kanya.<\/p>\n
At lalong hindi ko kailangang patunayang mas karapat-dapat ako sa pagmamahal ni Adrian.<\/p>\n
Anuman ang paniniwala niya tungkol sa kanilang relasyon, hindi na ako bahagi niyon.<\/p>\n
Unti-unti kong binuo muli ang aking buhay.<\/p>\n
Bumalik ako sa pagpipinta, isang hilig na iniwan ko matapos ang ikalawa kong pagkalaglag.<\/p>\n
Sumali ako sa isang pangkat na naglalakad tuwing katapusan ng linggo.<\/p>\n
Muli akong dumadalaw kay Patricia nang hindi nag-aalala kung magrereklamo si Adrian dahil hindi pa handa ang hapunan.<\/p>\n
Naglakbay ako sa isang tahimik na baybaying bayan at tatlong araw na nakinig lamang sa hampas ng alon.<\/p>\n
Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, gumawa ako ng mga plano batay sa sarili kong kagustuhan.<\/p>\n
Isang gabi, habang inaayos ko ang aming dating silid, nakita ko ang album ng kasal.<\/p>\n
Umupo ako sa sahig.<\/p>\n
Binuksan iyon.<\/p>\n
Naroon si Adrian sa kanyang maitim na amerikana.<\/p>\n
Ako naman ay nakasuot ng puting damit-pangkasal.<\/p>\n
Nakaupo si Lourdes sa unahang hanay.<\/p>\n
At nakatayo sa tabi ko ang aking ina, hawak ang aking palumpon.<\/p>\n
Matagal kong tinitigan ang larawan niya.<\/p>\n
Pumanaw siya dalawang taon bago nagsimula ang relasyon ni Adrian kay Carla.<\/p>\n
Minsan, iniisip ko kung ano kaya ang sasabihin niya kung nalaman niya ang lahat.<\/p>\n
Halos marinig ko ang kanyang tinig.<\/p>\n
\u201cIsabel, anak, ang tahanan ay dapat lugar na nagpoprotekta sa iyo.\u201d<\/p>\n
Buong buhay na nagsikap ang aking ina.<\/p>\n
Halos mag-isa niya akong pinalaki matapos pumanaw ang aking ama.<\/p>\n
Hindi kami mayaman.<\/p>\n
Pero nabayaran niya ang bahay.<\/p>\n
Inalagaan niya iyon.<\/p>\n
At kalaunan ay inilipat sa pangalan ko dahil gusto niyang magkaroon ako ng matibay na masasandalan.<\/p>\n
Sa loob ng maraming taon, itinuring ko ang kanyang regalo na para bang pag-aari ng lahat maliban sa akin.<\/p>\n
Kailangan ni Adrian ng pera.<\/p>\n
Kailangan ni Lourdes ng pag-aalaga.<\/p>\n
Kailangan ng negosyo ng suporta.<\/p>\n
Palaging may nangangailangan.<\/p>\n
At sa kung anong paraan, unti-unting nawawala ang sarili kong mga pangangailangan.<\/p>\n
Isinara ko ang album.<\/p>\n
Dinala ko iyon sa silid na pinaglalagyan ng mga lumang gamit.<\/p>\n
Hindi ko binubura ang nakaraan.<\/p>\n
Totoong nangyari ang labing-isang taon.<\/p>\n
May masasayang alaala rin kami.<\/p>\n
Mga Pasko.<\/p>\n
Mga tawanan.<\/p>\n
Tahimik na mga gabi.<\/p>\n
Mga paglalakbay.<\/p>\n
Hindi ko kailangang magkunwaring kasinungalingan ang bawat magandang sandali.<\/p>\n
Pero ayoko nang ang pinakamalaking larawan sa aking silid ay magpaalala sa akin ng lalaking nagsinungaling habang natutulog sa tabi ko.<\/p>\n
Kaya pinalitan ko iyon ng larawan ng aking ina.<\/p>\n
Nakatayo siya sa aming hardin.<\/p>\n
Tumatawa sa ilalim ng isang malaking puno.<\/p>\n
Tuwing umaga, mukha niya ang una kong nakikita.<\/p>\n
At unti-unti, ang aking silid ay hindi na lugar kung saan ako nagmamakaawang manatili ang asawa ko.<\/p>\n
Muli itong naging akin.<\/p>\n
Hindi ko napansin ang unang gabing nakatulog ako nang mahimbing.<\/p>\n
Nalaman ko na lamang nang magising ako.<\/p>\n
Pumapasok ang liwanag ng araw sa pagitan ng mga kurtina.<\/p>\n
Tahimik ang silid.<\/p>\n
Malamig ang aking unan.<\/p>\n
At magaan ang aking katawan.<\/p>\n
Wala nang bakanteng puwesto sa tabi ko na kailangan kong hanapan ng paliwanag.<\/p>\n
Nagtimpla ako ng kape.<\/p>\n
Binuksan ang pinto sa likuran.<\/p>\n
At umupo sa beranda habang umaawit ang mga ibon.<\/p>\n
Naalala ko ang babaeng ako noong ika-labing-isang anibersaryo namin.<\/p>\n
Ang babaeng nagluto ng paboritong pagkain ng asawa.<\/p>\n
Naghanda ng mga kandila.<\/p>\n
At umasa na baka sa isang perpektong gabi, muli siyang mahalin ng kanyang asawa.<\/p>\n
Gusto kong bumalik sa gabing iyon.<\/p>\n
Gusto kong yakapin ang babaeng iyon.<\/p>\n
At sabihin sa kanyang hindi siya pangit.<\/p>\n
Hindi siya kulang.<\/p>\n
Hindi siya ang dahilan kung bakit pinili ng ibang taong magsinungaling.<\/p>\n
At hindi siya hangal dahil naniwala siya sa lalaking pinakasalan niya.<\/p>\n
Hindi lamang niya alam ang katotohanan.<\/p>\n
Pero ngayon, alam na niya.<\/p>\n
Halos isang taon matapos ang gabing iyon, tumunog ang aking telepono.<\/p>\n
Si Adrian.<\/p>\n
Ilang buwan na kaming hindi direktang nag-uusap.<\/p>\n
Karamihan sa aming komunikasyon ay dumaraan sa mga abogado.<\/p>\n
Pinag-isipan kong huwag sagutin.<\/p>\n
Pero sa huli, pinindot ko ang pagtanggap ng tawag.<\/p>\n
\u201cHello?\u201d<\/p>\n
\u201cIsabel.\u201d<\/p>\n
Parang mas matanda ang kanyang tinig.<\/p>\n
Pagod.<\/p>\n
\u201cAdrian.\u201d<\/p>\n
Matagal na katahimikan.<\/p>\n
Pagkatapos ay sinabi niya:<\/p>\n
\u201cGusto kong humingi ng tawad.\u201d<\/p>\n
Nakatitig ako sa hardin.<\/p>\n
\u201cHindi para bumalik ka. Hindi para humingi ng kahit ano.\u201d<\/p>\n
Hindi ako nagsalita.<\/p>\n
\u201cMarami akong panahong pag-isipan ang ginawa ko. Lagi kong sinasabi sa sarili kong pinoprotektahan ko ang lahat. Pero ang totoo, sarili ko lang ang pinoprotektahan ko.\u201d<\/p>\n
Nakinig ako.<\/p>\n
\u201cAyokong mawala ka. Ayokong mawala si Carla. Ayokong lumaking wala ako sa tabi ni Nico.\u201d<\/p>\n
Nabasag ang kanyang tinig.<\/p>\n
\u201cKaya nagsinungaling ako sa lahat.\u201d<\/p>\n
Napapikit ako.<\/p>\n
\u201cAt hinayaan kong tratuhin ka nang masama ni Mama dahil mas madali iyon para sa akin.\u201d<\/p>\n
Iyon ang unang pagkakataong inamin niya ang ginawa ng kanyang ina nang hindi gumagawa ng dahilan.<\/p>\n
\u201cAlam kong hindi mo kailangang patawarin ako,\u201d sabi niya.<\/p>\n
Huminga ako nang malalim.<\/p>\n
\u201cHindi nga.\u201d<\/p>\n
Natahimik siya.<\/p>\n
Pagkatapos ay sinabi ko:<\/p>\n
\u201cPero sana maging mas mabuti kang ama kay Nico kaysa sa naging asawa mo sa akin.\u201d<\/p>\n
Nagsimula siyang umiyak.<\/p>\n
\u201cGusto ko.\u201d<\/p>\n
\u201cKung ganoon, sabihin mo sa kanya ang totoo kapag sapat na ang edad niya upang maunawaan. Maging tapat ka. Maging maaasahan. Huwag mong hayaang pagbayaran niya ang mga pagkakamali mo.\u201d<\/p>\n
\u201cHindi ko gagawin.\u201d<\/p>\n
Tumingin ako sa larawan ng aking ina sa loob ng bahay.<\/p>\n
\u201cPaalam, Adrian.\u201d<\/p>\n
\u201cPaalam, Isabel.\u201d<\/p>\n
Tinapos ko ang tawag.<\/p>\n
At sa aking pagkagulat, hindi ako umiyak.<\/p>\n
Nalungkot ako.<\/p>\n
Pero hindi na ako kontrolado ng lungkot.<\/p>\n
Makalipas ang ilang linggo, nagdaos kami ni Patricia ng maliit na hapunan kasama ang aming mga kaibigan.<\/p>\n
Walang magarbong palamuti.<\/p>\n
Masasarap na pagkain lamang.<\/p>\n
Mga lumang kaibigan.<\/p>\n
At tawanan sa paligid ng aking hapag-kainan.<\/p>\n
May nagdala ng bulaklak.<\/p>\n
May nagdala ng panghimagas.<\/p>\n
Nagkuwentuhan kami hanggang gabi tungkol sa mga aklat, paglalakbay, at mga plano para sa darating na tag-init.<\/p>\n
Sa isang sandali, itinaas ni Patricia ang kanyang baso.<\/p>\n
\u201cPara kay Isabel.\u201d<\/p>\n
Ngumiti ang lahat.<\/p>\n
Natawa ako.<\/p>\n
\u201cAno naman ang ginawa ko?\u201d<\/p>\n
Tiningnan niya ako.<\/p>\n
\u201cNahanap mong muli ang sarili mo.\u201d<\/p>\n
Saglit akong hindi nakapagsalita.<\/p>\n
Pagkatapos ay itinaas ko rin ang aking baso.<\/p>\n
\u201cPara sa lakas ng loob na umalis kapag kailangan.\u201d<\/p>\n
Nagtagpo ang aming mga baso.<\/p>\n
At ngumiti ako.<\/p>\n
Nang gabing iyon, matapos umuwi ang mga panauhin, umakyat ako sa aking silid.<\/p>\n
Huminto ako sa bungad.<\/p>\n
Sa loob ng maraming taon, kinatatakutan ko ang silid na iyon.<\/p>\n
Doon ako nakahigang gising at nagtataka kung bakit ayaw nang manatili ni Adrian sa tabi ko.<\/p>\n
Doon ko binibilang ang mga minutong lumilipas matapos siyang bumaba.<\/p>\n
Doon ako nakikinig sa mga yabag na hindi dumarating.<\/p>\n
Sinubukan kong maging mas tahimik.<\/p>\n
Mas mapagbigay.<\/p>\n
Mas kaakit-akit.<\/p>\n
Mas maunawain.<\/p>\n
Ginawa ko ang lahat upang maibalik siya.<\/p>\n
Pero ngayon, habang nakatayo ako sa pintuan, may isang bagay akong lubos na naunawaan.<\/p>\n
Hindi ko kailanman kailangang magmakaawa upang magkaroon ng lugar sa sarili kong pagsasama.<\/p>\n
Hindi ko kailangang makipagpaligsahan sa ibang babae para lamang makatanggap ng katapatan.<\/p>\n
At hindi ko kailangang isangla ang bahay ng aking ina upang patunayang mabuti akong asawa.<\/p>\n
Pinatay ko ang ilaw sa pasilyo.<\/p>\n
Pagkatapos ay humiga ako sa kama.<\/p>\n
Sa parehong kama kung saan minsan akong bumulong:<\/p>\n
\u201cPakiusap, manatili ka sa tabi ko ngayong gabi.\u201d<\/p>\n
Pero sa gabing iyon, wala na akong kailangang pakiusapang manatili.<\/p>\n
Dahil ako mismo ay naroon.<\/p>\n
Sa sarili kong tahanan.<\/p>\n
At sa wakas, sapat na iyon.<\/p>\n
Hanggang ngayon, naaalala ko pa rin ang eksaktong oras na nagbago ang lahat.<\/p>\n
Alas-una at labimpito ng madaling-araw.<\/p>\n
Ang tinig ng isang batang lalaki.<\/p>\n
Ang asul na liwanag mula sa telepono.<\/p>\n
Ang lambing sa mukha ni Adrian.<\/p>\n
Ang ngiti ni Lourdes.<\/p>\n
At ang mga salitang naglantad ng balak nilang gamitin ang aking tahanan para sa ibang pamilya.<\/p>\n
Sa mahabang panahon, inakala kong iyon ang gabing natapos ang aking pagsasama.<\/p>\n
Pero iba na ang pananaw ko ngayon.<\/p>\n
Iyon ang gabing tumigil akong unti-unting mawala sa sarili habang pilit na pinanghahawakan ang taong matagal na palang nagtaksil sa akin.<\/p>\n
Akala ni Adrian, ang pinakamasamang lihim niya ay ang pagkakaroon ng ibang babae at anak.<\/p>\n
Pero ang pinakamasakit ay ang katotohanang silang mag-ina ay nakita akong nagdalamhati, hinayaan akong sisihin ang sarili, at nagbalak pang kunin ang nag-iisang bagay na iniwan ng aking ina upang protektahan ako.<\/p>\n
Akala nila, pipirma ako dahil palagi akong nagsasabi ng oo.<\/p>\n
Hindi nila inasahang matututuhan ko ring magsabi ng hindi.<\/p>\n
At ang isang salitang iyon ang nagligtas sa bahay ko.<\/p>\n
Sa kinabukasan ko.<\/p>\n
At higit sa lahat, sa sarili kong pagkatao.<\/p>\n
Hindi ko mababawi ang labing-isang taon.<\/p>\n
Hindi ko mabubura ang mga gabing umiyak ako sa tabi ng bakanteng unan.<\/p>\n
Hindi ko rin maibabalik ang dalawang sanggol na hindi ko nakapiling.<\/p>\n
Pero maaari kong piliin kung paano ko gugugulin ang natitira kong buhay.<\/p>\n
Maaari akong magmahal nang hindi hinahayaang gamitin ako.<\/p>\n
Maaari akong magmalasakit nang hindi isinusuko ang aking dignidad.<\/p>\n
At maaari akong mamuhay nang payapa nang hindi naghihintay na may taong pumili sa akin.<\/p>\n
Dahil sa wakas, natutuhan kong piliin ang sarili ko.<\/p>\n
At nang ipinikit ko ang aking mga mata sa sarili kong kama, wala nang pangamba kung sino ang bababa sa sopa.<\/p>\n
Wala nang kasinungalingang kailangang paniwalaan.<\/p>\n
Wala nang pangakong kailangang ipagmamakaawa.<\/p>\n
May katahimikan lamang.<\/p>\n
May kalayaan.<\/p>\n
DESPU\u00c9S DE CADA NOCHE JUNTOS, MI ESPOSO SE IBA A DORMIR AL SOF\u00c1. EN NUES\u2026
\nDESPU\u00c9S DE CADA NOCHE JUNTOS, MI ESPOSO SE IBA A DORMIR AL SOF\u00c1. EN NUESTRO UND\u00c9CIMO ANIVERSARIO LO SEGU\u00cd A ESCONDIDAS Y ESCUCH\u00c9 A\u2026<\/p>\n
LE COMPR\u00c9 A MI MADRE UNA CASA DE DOCE MILLONES DE PESOS PARA QUE DISFRUT\u2026<\/p>\n
LE COMPR\u00c9 A MI MADRE UNA CASA DE DOCE MILLONES DE PESOS PARA QUE DISFRUTARA SU JUBILACI\u00d3N. DOS A\u00d1OS DESPU\u00c9S, REGRES\u00c9 DE DUB\u00c1I SIN\u2026<\/p>\n
BINILHAN KO ANG NANAY KO NG BAHAY NA NAGKAKAHALAGA NG 34 MILYONG PISO\u2014PE\u2026<\/p>\n
BINILHAN KO ANG NANAY KO NG BAHAY NA NAGKAKAHALAGA NG 34 MILYONG PISO\u2014PERO NANG UMUWI AKO, SINABI NG BAYAW KO NA KATULONG LAMANG S\u2026<\/p>\n
At may isang babaeng sa wakas ay nakauwi na sa sarili niyang buhay.<\/p>\n
WAKAS<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Hindi dahil gusto kong bumalik sila. Kundi dahil ang labing-isang taong nakasanayan ay hindi basta nawawala kapag nawala ang tiwala. Nagtagal ang mga legal na usapin. Sinuri ang mga talaan… <\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-247","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/247","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=247"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/247\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":248,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/247\/revisions\/248"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=247"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=247"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=247"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}