Isang taon at kalahati ang lumipas mula nang mangyari ang insidenteng iyon sa loob ng eroplano papuntang Cebu.<\/span> Ang araw na iyon ay nananatiling buhay sa alaala ko\u2014ang tunog ng speaker, ang boses ni Marco na binibigkas ang pangalan ng ibang babae, ang mukha ni Nico na hawak-hawak ang kanyang munting drawing na may letrang BEST PILOT DADDY EVER<\/i>, at ang pagguho ng aming nakaraan.<\/p>\n Ngunit ngayon, habang nakatayo ako sa balkonahe ng aming bagong tinitirhan na apartment sa San Juan, ramdam ko ang katahimikan sa aking dibdib. Hindi na ito ang mabigat na hininga ng takot at pagtataka. Isa itong malalim at malayang paghinga.<\/p>\n Si Nico, na siyam na taong gulang na ngayon, ay masiglang nag-aayos ng kanyang mga gamit sa sala. Kasalukuyan niyang inihahanda ang kanyang mga bolpen at notebook para sa kanyang art project sa eskuwela.<\/p>\n \u201cMommy, tingnan mo ito! Ginuhit ko ang bagong eroplano ng airline company na pinagtatrabahuhan ni Uncle Jeric,\u201d masayang tawag sa akin ni Nico habang itinaas ang papel.<\/p>\n Lumapit ako at hinaplos ang buhok niya. \u201cAng ganda naman, anak. Ang linis ng pagkakaguhit ng mga pakpak.\u201d<\/p>\n \u201cSabi ko kasi, mas gusto ko pang maging aeronautical engineer kesa maging piloto,\u201d seryosong sabi niya, bagamat may ngiti sa kanyang mga labi. \u201cPara ako ang gagawa ng eroplano na hindi kailanman masisira ng kahit anong maling desisyon.\u201d<\/p>\n Napatigil ako sandali sa sinabi niya. Minsan, nakakamangha kung paano mag-isip ang isang bata. Bagamat dumaan kami sa matinding unos, hindi nito kinitil ang katalinuhan at katatagan ng aking anak. Unti-unti naming binuo ang aming mga sarili.<\/p>\n Ang legal separation namin ni Marco ay natapos na ilang buwan na ang nakararaan. Walang naging masyadong mabigat na labanan sa korte dahil sa mga ebidensyang hawak ko\u2014mula sa mga dokumento ng bank transfers hanggang sa mismong pahayag ng mga kasamahan niya sa trabaho na naging saksi sa relasyon nila ni Andrea.<\/p>\n Si Marco ay nanatili pa rin sa kanyang propesyon bilang piloto, ngunit marami ring nagbago sa buhay niya. Ayon kay Jeric, ang malapit naming kaibigan na co-pilot din niya, nawalan si Marco ng ilang promosyon at inilagay siya sa mas mababang schedule ng mga flights dahil sa iskandalo at sa paglabag sa company ethics noong araw ng proposal. Si Andrea naman ay tuluyang nag-resign sa kumpanya at lumipat sa ibang bansa upang magsimula muli.<\/p>\n Madalas na bumibisita si Marco kay Nico tuwing Sabado o Linggo, alinsunod sa napagkasunduan namin sa korte. Sa simula, tahimik at malamig ang bawat pagbisita. Si Nico ay magalang ngunit may distansya. Gayunpaman, pinatunayan ni Marco na handa siyang magbago para sa kanyang anak. Hindi na siya nagpadala ng mga bulaklak sa akin o nagmakaawa ng mga salitang walang kasiguruhan. Natutunan niyang maging isang tunay na ama sa pamamagitan ng mga simpleng gawa: tinutulungan niya si Nico sa assignments, sinasamahan itong mag-bike sa park, at higit sa lahat, nakikinig na siya kapag nagsasalita ang bata.<\/p>\n Isang hapon, habang nag-aabang si Nico sa pagdating ng kanyang ama para sa kanilang weekend bonding, narinig ko ang katok sa pinto.<\/p>\n Binuksan ko ito, at nakatayo si Marco. May suot siyang simpleng puting polo at maong pants. Wala nang pilot uniform na nagbibigay sa kanya ng huwad na awtoridad. Mas mukha na siyang tao ngayon\u2014tao na may mga sugat, may mga pinagsisihan, ngunit patuloy na lumalaban para sa kanyang anak.<\/p>\n \u201cLeah,\u201d mahinang bati niya.<\/p>\n \u201cNasa loob si Nico, naghihintay na,\u201d sagot ko nang may kalmadong tono.<\/p>\n Pumasok si Marco at sinalubong siya ng kanyang anak. Nag-usap sila tungkol sa kanilang balak na pagpunta sa isang science museum. Habang pinapanood ko silang dalawa mula sa kusina, napagtanto ko na ang buhay ay hindi natatapos sa isang malaking kabiguan. Minsan, kailangan munang masira ang isang lumang istruktura upang makapagtayo ka ng mas matibay at tapat na tahanan.<\/p>\n Pagkaalis nila, naupo ako sa harap ng aking laptop. Bilang full-time graphic designer ngayon sa isang kilalang publishing company\u2014isang trabaho na binitawan ko noon para lang maging \u201cfull-time homemaker\u201d kay Marco\u2014unti-unti kong nakikilala ang sarili ko. Ang mga kamay ko na dating nanginginig sa takot at galit ay ngayon ay mabilis at sigurado sa pagguhit ng mga digital art para sa mga libro ng mga bata.<\/p>\n Tumunog ang telepono ko. Isang mensahe mula kay Andrea. Oo, paminsan-minsan ay nagkakausap kami. Matapos ang araw na iyon sa eroplano, nagkausap kami nang masinsinan sa isang tahimik na kapehan. Pareho kaming biktima ng parehong lalaki. Walang galit sa pagitan namin, kundi isang klase ng pag-unawa na tanging ang mga taong dumaan sa parehong sakit ang makakaintindi.<\/p>\n \u201cHi Leah, sanay masaya kayo ni Nico ngayon. Sinasabi ko lang na nakahanap na ako ng bagong trabaho dito sa Singapore, at natutunan ko nang mahalin ang sarili ko bago ang iba.\u201d<\/i><\/p>\n Nangiti ako at nag-reply: \u201cI\u2019m proud of you, Andrea. Keep moving forward.\u201d<\/i><\/p>\n Ibinaba ko ang telepono at tumingin sa labas ng bintana. Sumisikat ang hapon, at ang kulay kahel ng kalangitan ay tila nagpapaalala sa akin na ang bawat paglubog ng araw ay may katumbas na bagong umaga.<\/p>\n Hindi madali ang magpatawad, at lalong hindi madaling kalimutan ang sakit. Ngunit natutunan ko na ang pinakadakilang tagumpay ay hindi ang paghihiganti sa taong nanakit sa iyo, kundi ang pagpili sa sarili mong dignidad, sa kapayapaan ng iyong isip, at sa kinabukasan ng iyong anak.<\/p>\n Ang kwentong ito ay hindi na tungkol sa piloto na nagkamali sa gitna ng ere. Ito ay tungkol sa isang ina at sa kanyang anak na lumipad sa gitna ng bagyo, bumagsak sa lupa, ngunit natutunang buuin muli ang kanilang sariling mga pakpak para lumipad nang mas mataas\u2014sa sarili nilang mga termino, nang walang halong kasinungalingan.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Lihim Kaming Sumakay ng Anak Ko sa Flight ng Asawa Kong Piloto Para Sorpresahin Siya \u2014 Parte 4 (Kabanata ng Bagong Simula) Isang taon at kalahati ang lumipas mula nang… <\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-271","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/271","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=271"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/271\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":272,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/271\/revisions\/272"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=271"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=271"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=271"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}