Pitong Taon Siyang Niluto sa \u20b129,000 na Sahod \u2014 Part 3: Ang Bagong Simula sa Hiraya Table<\/b><\/p>\n
Ang pagbubukas ng Hiraya Table ay hindi lamang naging isang simpleng opening night para sa akin; ito ay isang muling pagsilang.<\/span> Pagkatapos ng pitong taon ng pagiging anino sa kusina ng La Mesa de Oro kung saan ang pangalan ng iba ang laging umaani ng papuri habang ang aking mga kamay ang nag-iiwan ng paso at galos,<\/span> sa BGC ay naramdaman ko sa unang pagkakataon ang tunay na bigat at halaga ng aking pangalan.<\/span><\/p>\n Limang buwan matapos ang gabing iyon kung saan pumalakpak ang buong dining room para sa akin, lalong lumalim ang aking tungkulin bilang Executive Chef. Hindi na lamang ako tagaluto; ako na rin ang nagdidisenyo ng buong operasyon. Si Beatriz Co, ang pangunahing investor, ay ibinigay sa akin ang buong kalayaan na patakbuhin ang kusina sa paraang alam kong tama at makatao.<\/p>\n Sa unang linggo ng aming operasyon, nagpatawag ako ng pagpupulong sa buong kitchen staff. Labindalawa kami sa simula\u2014mga batang kusinero at kusinera na karamihan ay galing din sa mga restaurant na nagtitipid sa sweldo ng kanilang manggagawa.<\/p>\n \u201cPakinggan ninyo ako,\u201d simula ko habang nakatayo sa harap nila sa malinis at makabagong test kitchen ng Hiraya. \u201cDito sa kusinang ito, may dalawa kayong kasama: disiplina at respeto. Walang sisigaw. Walang mangmamaliit. At higit sa lahat, walang magtatrabaho nang walang kaukulang bayad para sa overtime. Kung kinakailangan nating mag-extend dahil sa malaking booking, babayaran kayo nang tama. Malinaw ba iyon?\u201d<\/p>\n Isang tahimik na tango at matatag na \u201cYes, Chef!\u201d ang sumagot sa akin. Sa sandaling iyon, naalala ko ang mukha ni Jerome sa La Mesa de Oro\u2014ang batang cook na binigyan ng malaking sweldo habang ako ay pinipiga. Ayokong maranasan ng mga batang ito ang naging kapalaran ko. Ang pagiging mahigpit sa kusina ay hindi kailangang samahan ng pang-aapi.<\/p>\n Habang lumilipas ang mga buwan, ang Hiraya Table ay naging usap-usapan sa mga food magazine at culinary blogs sa Metro Manila. Ang aming roasted peanut-and-cacao beef short ribs ay nakakuha ng rave review mula sa isang kilalang food critic sa broadsheet. Sabi niya sa kanyang kolum: \u201cChef Miguel Sandoval has finally stepped out of the shadows, proving that true culinary genius cannot be forever trapped by underestimation.\u201d<\/i><\/p>\n Itinabi ko ang clipping ng kolum na iyon sa loob ng aking opisina. Hindi para ipagmalaki, kundi para magsilbing paalala kung saang dilim ako nanggaling.<\/p>\n Isang hapon, habang abala ako sa pag-iinspeksyon ng mga sariwang sangkap na dumating mula sa Batangas, lumapit sa akin ang aming sous chef na si Marco.<\/p>\n \u201cChef, may naghahanap po sa inyo sa labas. VIP table number four. Sabi niya, gusto raw niya kayong makausap pagkatapos kumain.\u201d<\/p>\n Kumunot ang noo ko. \u201cSino raw?\u201d<\/p>\n \u201cAyaw sabihin ang pangalan, Chef. Pero\u2026 parang kilala ko.\u201d<\/p>\n Naghugas ako ng kamay, nagpunas ng apron, at dahan-dahang lumabas ng kusina patungo sa dining area. Malayo pa lang ako, natigilan na ako.<\/p>\n Nakaupo sa sulok na mesa si Nestor\u2014ang HR manager ng La Mesa de Oro.<\/p>\n Mag-isa lang siya. Sa ibabaw ng mesa ay may kalahating plato pa ng aming seafood arroz caldo at isang baso ng tsaa. Nang mapansin niyang papalapit ako, dahan-dahan siyang tumayo. Nawala ang mayabang na ngiti na nakita ko noong araw na isinumite ko ang aking resignation letter. Tila pumanaw ang ilang taon sa kanyang mukha; mukha siyang pagod, matamlay, at hiyang-hiya.<\/p>\n \u201cNestor,\u201d bati ko nang makalapit ako. Hindi ko tinaasan ang boses ko. Walang galit, kundi simpleng pagtataka kung bakit nandito siya.<\/p>\n \u201cChef Miguel,\u201d mahina niyang bati. Yumuko siya nang bahagya. \u201cSalamat at pinagbigyan mo akong makausap ka kahit sandali.\u201d<\/p>\n \u201cKumakain ka ba o may kailangan ka?\u201d tanong ko nang may diretsong tingin.<\/p>\n Napalunok si Nestor. Umupo siya ulit at pinilit ngumiti, isang ngiting pilit at puno ng alinlangan. \u201cGusto ko lang sanang subukan ang pagkain dito. Matagal ko nang naririnig. Totoo nga ang mga sabi-sabi\u2026 napakaganda ng timpla.\u201d<\/p>\n \u201cSalamat,\u201d sagot ko habang nakatayo sa tabi ng kanyang mesa. \u201cAno ang maipaglilingkod ko sa iyo, Nestor? Alam kong hindi ka lang basta nagpunta rito para mag-lunch.\u201d<\/p>\n Bumuntong-hininga siya nang malalim, hinawakan ang baso ng tsaa na parang doon kinukuha ang lakas ng loob.<\/p>\n \u201cAlas-siyete na ng gabi sa La Mesa de Oro mamaya, Chef. Pero wala na kaming senior chef na magpapatakbo ng gabi,\u201d panimula niya.<\/p>\n Napakunot ang noo ko. \u201cNasaan si Jerome?\u201d<\/p>\n \u201cNag-resign na noong isang buwan.\u201d<\/p>\n Natigilan ako. \u201cSi Jerome? Bakit? Ang ganda ng pwesto niya roon, ah. \u20b148,000 ang sweldo niya.\u201d<\/p>\n \u201cOo, malaki ang sweldo,\u201d mapait na ngumiti si Nestor. \u201cPero\u2026 hindi niya kinaya ang pressure. Sanay siyang tinuturuan mo noon, Miguel. Nang mawala ka, naiwan sa kanya ang buong bigat ng kusina. Akala namin madali lang kumuha ng iba. Nag-hire kami ng bago, pero umalis din pagkatapos ng dalawang linggo dahil hindi raw nakapasa sa standards ng mga lumang regular customers na nasanay sa lasa ng luto mo.\u201d<\/p>\n Hindi ako nagsalita. Pinakinggan ko lamang siya.<\/p>\n \u201cSi Don Ramon\u2026\u201d patuloy ni Nestor, nanginginig nang bahagya ang boses, \u201cgalit na galit. Si Grace naman, pagkatapos tanggalin bilang manager, hindi na nakabalik sa sistema namin. Bumagsak ang benta ng restaurant nang tatlumpung porsyento sa nakaraang tatlong buwan. Ang daming suppliers ang umurong dahil sa gulo sa management.\u201d<\/p>\n Tinitigan ko si Nestor. Pitong taon ko siyang nakitang nakaupo sa kanyang air-conditioned office, hawak ang payslip ko, binabawasan ang aking allowance sa ngalan ng \u201ccost control,\u201d at pinagtatawanan ang aking mga hiling na salary increase. Noon, ang simpleng paglapit sa mesang iyon ay nagdudulot sa akin ng kaba at takot na baka mawalan ako ng kabuhayan.<\/p>\n Ngayon, nakaupo siya sa harap ko, hindi bilang isang makapangyarihang manager, kundi bilang isang taong humihingi ng tulong mula sa lalaking minaliit nila.<\/p>\n \u201cBakit mo sa akin sinasabi ang lahat ng ito, Nestor?\u201d tanong ko sa mababang tono. \u201cWala na ako sa La Mesa de Oro. May sarili na akong tahanan.\u201d<\/p>\n \u201cAlam ko, Miguel. Alam na alam ko,\u201d mabilis niyang sagot. \u201cWala akong mukhang ihaharap sa iyo para pabalikin ka. Alam ko ring hinding-hindi ka na babalik sa lumang kulungan na iyon. Kaya lang\u2026 nagbabakasali lang ako\u2026\u201d<\/p>\n \u201cNa ano?\u201d<\/p>\n \u201cNa baka sakaling\u2026 matulungan mo kaming magrekomenda ng chef. O kaya ay magbigay ng payo kung paano namin maaayos ang kusina.\u201d<\/p>\n Tumahimik ang paligid. Ang ingay ng mga nag-uusap na customer sa ibang mesa at ang mahinang tunog ng instrumental na tugtog sa restaurant ang tanging narinig ko sa ilang segundong lumipas.<\/p>\n Inayos ko ang kuwelyo ng aking puting chef jacket.<\/p>\n \u201cNestor,\u201d simula ko habang nakatitig sa kanyang mga mata. \u201cNoong araw na nag-resign ako, sinabi mo sa akin na hindi pera ang sukatan ng halaga ng tao. Tama ka. Hindi nga pera.\u201d<\/p>\n Nanatili siyang nakatingin sa akin, naghihintay ng susunod kong sasabihin.<\/p>\n \u201cAng sukatan ng halaga ng isang tao ay kung paano mo siya pinahalagahan habang nasa tabi mo pa siya,\u201d pagpapatuloy ko. \u201cPitong taon kong ibinigay ang oras, lakas, at talento ko sa La Mesa de Oro. Kahit may lagnat ako, pumasok ako. Kahit kinansela ko ang bakasyon ng pamilya ko, sumunod ako. Pero ano ang iginanti ninyo? Ginawa ninyong bihag ang mga responsibilidad ko para hindi ako makaalis. Pinagkait ninyo sa akin ang mga oportunidad sa labas sa pamamagitan ng pagsisinungaling sa mga naghahanap sa akin.\u201d<\/p>\n Nanlusaw ang kulay sa mukha ni Nestor. Yumuko siya nang tuluyan, hindi na nakatingin sa akin.<\/p>\n \u201cWala akong galit sa iyo, Nestor,\u201d dagdag ko sa mas mahinahong boses. \u201cWala rin akong galit kay Grace o kay Don Ramon ngayon. Dahil kung hindi dahil sa ginawa ninyo sa akin noon, hindi ko malalaman na kaya ko pala. Hindi ko matatagpuan ang Hiraya Table. Hindi ko makikita ang sarili ko na lumilipad nang may sariling pakpak.\u201d<\/p>\n Tumayo siya nang dahan-dahan, may kinuha siyang maliit na sobre mula sa kanyang bulsa at inilagay sa ibabaw ng mesa.<\/p>\n \u201cAno ito?\u201d tanong ko.<\/p>\n \u201cPersonal na sulat galing kay Don Ramon,\u201d sagot niya nang hindi tumitingin sa akin. \u201cHindi ito alok para pabalikin ka. Sabi niya\u2026 humihingi lamang siya ng tawad sa lahat ng taong sinira at pinagkaitan ng kumpanya. Sabi niya, sana balang-araw ay mapatawad mo kami.\u201d<\/p>\n Kinuha ko ang sobre. Hindi ko binuksan agad.<\/p>\n \u201cSalamat sa pagkain, Nestor,\u201d sabi ko. \u201cMag-ingat ka sa pag-uwi.\u201d<\/p>\n Iniwan ko siyang nakaupo roon. Pagbalik ko sa kusina, huminga ako nang malalim at inilapag ang sobre sa ibabaw ng aking prep table. Hindi ko na kailangang basahin ang detalye; naramdaman ko na ang buong mensahe. Ang hustisya ay hindi dumating sa pamamagitan ng paghihiganti kundi sa pamamagitan ng tagumpay.<\/p>\n Makalipas ang isa pang taon, ang Hiraya Table ay kinilala bilang \u201cRestaurant of the Year\u201d ng isang prestihiyosong culinary association sa bansa.<\/p>\n Sa gabing iyon ng parangal, nakasuot ako ng malinis na itim na tuxedo sa ibabaw ng aking puting tsinelas na paborito kong gamitin kapag nagluluto. Kasama ko sa entablado ang aking asawang si Lara at ang anak naming si Sofia, na ngayo\u2019amaya napakalaki na at laging ipinagmamalaki sa kanyang mga kaklase na ang kanyang ama ay hindi na lamang basta tagaluto, kundi isang chef na nagbigay ng dangal sa sariling pangalan.<\/p>\n Nang tawagin ang pangalan ko para sa pangunahing parangal, umakyat kaming tatlo. Habang hawak ko ang tropeo sa aking mga kamay, tumingin ako sa madla\u2014sa mga kasamahan sa industriya, sa mga kaibigan, at kay Beatriz na pumapalakpak sa unang hanay.<\/p>\n Hindi ko naisip na darating ang araw na ito. Pitong taon ang lumipas sa isang kusinang amoy mantika at tumutulo ang bubong kapag umuulan, kung saan ang tanging tingin sa akin ay isang aliping hindi makakaalis dahil sa utang at pamilya.<\/p>\n \u201cMaraming salamat,\u201d simula ko sa aking talumpati habang nakatitig sa mikropono. \u201cAng tropeong ito ay hindi para sa akin lamang. Para ito sa bawat kusinero, dishwasher, at prep cook na sa mga sandaling ito ay nakatayo sa likod ng mainit na kalan, nagtatrabaho nang tahimik, at nagtatanong sa sarili kung mapapansin pa kaya ang kanilang sakripisyo.\u201d<\/p>\n Tumigil ako sandali at lumingon kay Lara at Sofia.<\/p>\n \u201cSa aking pamilya, na naghintay noong mga panahong akala ko ay wala na akong ibang pupuntahan kundi ang manatili sa takot\u2026 mahal ko kayo. At sa lahat ng nag-iisip na ang kanilang halaga ay nakadikit lamang sa kung magkano ang ibinibigay sa kanila ng iba: alalahanin ninyong may mga pintong naghihintay na buksan. Huwag kayong matakot lumabas.\u201d<\/p>\n Pagkatapos ng gabing iyon, habang naglalakad kami pabalik sa aming sasakyan sa ilalim ng malamig na simoy ng hangin ng Disyembre, hinawakan ni Lara ang kamay ko.<\/p>\n \u201cChef Sandoval,\u201d nakangiting sabi niya. \u201cAno ang lulutuin mo bukas sa bahay?\u201d<\/p>\n Ngumiti ako, inakbayan siya, at lumingon kay Sofia na masayang kumakanta sa tabi namin.<\/p>\n \u201cKahit ano, mahal ko,\u201d sagot ko. \u201cBasta ikaw ang unang titikman.\u201d<\/p>\n Wala nang takot. Wala nang tanikala. Ang kusina ay hindi na isang piitan kundi isang malayang sining kung saan ako ang sumusulat ng sarili kong tadhana.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Pitong Taon Siyang Niluto sa \u20b129,000 na Sahod \u2014 Part 3: Ang Bagong Simula sa Hiraya Table Ang pagbubukas ng Hiraya Table ay hindi lamang naging isang simpleng opening night… <\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-274","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/274","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=274"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/274\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":275,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/274\/revisions\/275"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=274"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=274"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=274"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}