{"id":325,"date":"2026-11-07T04:04:30","date_gmt":"2026-11-07T04:04:30","guid":{"rendered":"https:\/\/storyph168.live\/?p=325"},"modified":"2026-11-07T04:04:30","modified_gmt":"2026-11-07T04:04:30","slug":"part-3-nahulog-ako-sa-hagdan-habang-nasa-katabing-silid-ang-nobyo-kong-doktor-pero-mas-pinili-kong-tumawag-ng-ambulansiya-dahil-bawal-ko-siyang-istorbohin-bago-mag-11-pm-para-hindi-magising","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/storyph168.live\/?p=325","title":{"rendered":"Part 3: Nahulog Ako sa Hagdan Habang Nasa Katabing Silid ang Nobyo Kong Doktor\u2014Pero Mas Pinili Kong Tumawag ng Ambulansiya Dahil Bawal Ko Siyang Istorbohin Bago Mag-11 PM, Para Hindi Magising ang Ex Niya"},"content":{"rendered":"<h2>PART 3 \u2014 ANG PAGPILI SA SARILI<\/h2>\n<p>Hindi gumalaw si Adrian.<\/p>\n<p>Nakatitig lamang siya sa maliit na kahong nakabukas sa kanyang mga kamay.<\/p>\n<p>Sa loob nito ay dalawang simpleng wedding band.<\/p>\n<p>Walang mamahaling diyamante.<\/p>\n<p>Walang engrandeng disenyo.<\/p>\n<p>Dalawang singsing lamang na pinili ko dahil minsan niyang sinabi na hindi niya kailangan ng marangyang kasal.<\/p>\n<p>Ang gusto raw niya ay isang tahanang tahimik, isang asawang uuwian, at isang taong mananatili sa tabi niya habang buhay.<\/p>\n<p>Pitong taon akong naniwala sa pangakong iyon.<\/p>\n<p>\u201cGabriela\u2026\u201d paos niyang sabi. \u201cAno ito?\u201d<\/p>\n<p>\u201cWedding rings.\u201d<\/p>\n<p>\u201cAlam ko. Pero bakit\u2026\u201d<\/p>\n<p>\u201cDahil akala ko handa na tayong magpakasal.\u201d<\/p>\n<p>Napalunok siya.<\/p>\n<p>\u201cBakit hindi mo sinabi?\u201d<\/p>\n<p>\u201cSinubukan ko.\u201d<\/p>\n<p>Naalala ko ang gabing inilabas ko ang brochure ng isang maliit na wedding venue sa Tagaytay.<\/p>\n<p>Hindi man lang niya ito tiningnan.<\/p>\n<p>Tumawag kasi si Vanessa.<\/p>\n<p>Noong isa pang gabi, tinanong ko kung gusto ba niyang magkaroon ng civil wedding muna.<\/p>\n<p>Tumango lang siya habang nakikinig sa voice message ng dati niyang kasintahan.<\/p>\n<p>Sa huli, tumigil na akong magtanong.<\/p>\n<p>\u201cAkala ko busy ka lang,\u201d mahinahon kong sabi. \u201cAkala ko kapag natapos ang lahat ng problema ni Vanessa, magkakaroon ka rin ng oras para sa atin.\u201d<\/p>\n<p>\u201cGab, mahal kita.\u201d<\/p>\n<p>Napangiti ako nang mapait.<\/p>\n<p>\u201cAlam mo kung ano ang pinakamalungkot, Adrian?\u201d<\/p>\n<p>Hindi siya sumagot.<\/p>\n<p>\u201cNaniniwala akong mahal mo ako. Pero hindi ibig sabihin noon, marunong kang magmahal nang tama.\u201d<\/p>\n<p>Umupo siya sa gilid ng kama.<\/p>\n<p>\u201cPuwede pa nating ayusin ito.\u201d<\/p>\n<p>Umiling ako.<\/p>\n<p>\u201cHindi na.\u201d<\/p>\n<p>\u201cDahil lang kay Vanessa?\u201d<\/p>\n<p>\u201cHindi.\u201d<\/p>\n<p>Tumingin ako nang diretso sa kanyang mga mata.<\/p>\n<p>\u201cDahil sa lahat ng pagkakataong kailangan kita at pinili mong hindi ako paniwalaan.\u201d<\/p>\n<p>Kinabukasan, maagang dumating si Dr. Mendoza para tingnan ang aking kondisyon.<\/p>\n<p>Maayos ang pagkakaayos ng bali, ngunit kakailanganin ko ng ilang linggong pahinga at rehabilitasyon.<\/p>\n<p>\u201cMay tutulong ba sa iyo sa bahay?\u201d tanong niya.<\/p>\n<p>Bago ako makasagot, nagsalita si Adrian.<\/p>\n<p>\u201cAko po, Doc. Ako ang mag-aalaga sa kanya.\u201d<\/p>\n<p>\u201cHindi na kailangan,\u201d sagot ko.<\/p>\n<p>Nagulat silang dalawa.<\/p>\n<p>\u201cMakikituloy muna ako sa ate ko sa Pasig. Nasabihan ko na siya.\u201d<\/p>\n<p>Tumingin sa akin si Dr. Mendoza, saka marahang tumango.<\/p>\n<p>\u201cAng mahalaga, may kasama ka habang nagpapagaling.\u201d<\/p>\n<p>Pagkaalis niya, lumapit si Adrian.<\/p>\n<p>\u201cGabriela, bakit hindi mo man lang ako kinonsulta?\u201d<\/p>\n<div class=\"in-article-ad\">\n<div id=\"div_adsconex_banner_responsive_16\"><\/div>\n<\/div>\n<p>\u201cDahil hindi ko na kailangan ng pahintulot mo para magdesisyon tungkol sa sarili kong buhay.\u201d<\/p>\n<p>\u201cGirlfriend pa rin kita!\u201d<\/p>\n<p>Tahimik akong tumingin sa kanya.<\/p>\n<p>\u201cHindi na, Adrian.\u201d<\/p>\n<p>Napaatras siya.<\/p>\n<p>\u201cHindi puwedeng ganoon na lang!\u201d<\/p>\n<p>\u201cBakit hindi? Noong sinabi mong makikipaghiwalay ka kapag inistorbo kita, hindi mo naman ako tinanong kung papayag ako.\u201d<\/p>\n<p>Wala siyang naisagot.<\/p>\n<p>Makalipas ang ilang minuto, muling tumunog ang kanyang telepono.<\/p>\n<p>Si Vanessa.<\/p>\n<p>Hindi niya sinagot.<\/p>\n<p>Tumunog ulit.<\/p>\n<p>At ulit.<\/p>\n<p>Hanggang sa tuluyan niyang pinatay ang cellphone.<\/p>\n<p>\u201cGab, mula ngayon, hindi ko na siya kakausapin.\u201d<\/p>\n<p>Napatingin ako sa kanya.<\/p>\n<p>\u201cBakit ngayon lang?\u201d<\/p>\n<p>\u201cDahil ngayon ko lang napagtanto\u2026\u201d<\/p>\n<p>\u201cHindi, Adrian.\u201d<\/p>\n<p>Naputol ang kanyang pangungusap.<\/p>\n<p>\u201cNgayon ka lang natakot na mawala ako.\u201d<\/p>\n<p>Kinahapunan, habang inaayos ko ang mga dokumento para sa paglabas ko sa ospital, dumating si Vanessa.<\/p>\n<p>Nakaayos ang buhok nito, may dalang mamahaling handbag, at tila hindi nakatulog nang maayos.<\/p>\n<p>Pagpasok niya, agad siyang lumapit kay Adrian.<\/p>\n<p>\u201cAdrian! Bakit hindi mo sinasagot ang mga tawag ko?\u201d<\/p>\n<p>\u201cVanessa, nasa ospital tayo.\u201d<\/p>\n<p>\u201cAlam ko! Kaya nga ako pumunta!\u201d<\/p>\n<p>Tumingin siya sa akin.<\/p>\n<p>\u201cGabriela, sana huwag mong masamain. Pero kailangan ko rin si Adrian. Alam mo namang hindi maganda ang kondisyon ko.\u201d<\/p>\n<p>Hindi ako sumagot kaagad.<\/p>\n<p>Pinagmasdan ko siya.<\/p>\n<p>Sa loob ng tatlong buwan, palagi kong naririnig ang tungkol sa kanyang sakit ng ulo, insomnia, at anxiety.<\/p>\n<p>Hindi ko kailanman itinangging maaaring totoo ang mga nararamdaman niya.<\/p>\n<p>Ang hindi ko matanggap ay kung bakit kailangang si Adrian ang maging tanging sagot sa lahat.<\/p>\n<p>\u201cVanessa,\u201d sabi ko, \u201cmay doktor ka ba na regular mong kinokonsulta?\u201d<\/p>\n<p>Nagulat siya.<\/p>\n<p>\u201cMeron naman.\u201d<\/p>\n<p>\u201cMay treatment plan ka?\u201d<\/p>\n<p>\u201cOo.\u201d<\/p>\n<p>\u201cKung ganoon, bakit kailangang si Adrian ang magbasa ng bedtime stories sa iyo gabi-gabi?\u201d<\/p>\n<p>Namula ang mukha niya.<\/p>\n<p>\u201cHindi mo naiintindihan. Mas komportable ako sa kanya.\u201d<\/p>\n<p>Tumango ako.<\/p>\n<p>\u201cPosible iyon. Pero ang pagiging komportable mo sa kanya ay hindi dahilan para balewalain niya ang kalusugan at damdamin ng ibang tao.\u201d<\/p>\n<p>\u201cHindi ko naman siya pinipilit!\u201d<\/p>\n<p>\u201cTalaga?\u201d<\/p>\n<p>Kinuha ko ang cellphone ko.<\/p>\n<p>\u201cMay gusto lang akong iparinig.\u201d<\/p>\n<p>Binuksan ko ang audio recording mula sa aking security camera sa sala noong gabing nahulog ako.<\/p>\n<p>Nakunan nito ang mga tunog sa labas ng opisina at ang pag-uusap namin matapos dumating ang mga responder.<\/p>\n<p>Malinaw na narinig ang tinig ni Adrian.<\/p>\n<p>\u201cBakit hindi mo ako tinawag?\u201d<\/p>\n<p>At ang sagot ko.<\/p>\n<p>\u201cIkaw ang nagsabing bawal kitang istorbohin bago mag-alas-onse.\u201d<\/p>\n<p>Pagkatapos, pinatugtog ko ang isang voice message na naipadala ni Vanessa sa shared tablet namin ilang linggo ang nakalipas.<\/p>\n<p>\u201cAdrian, alam kong kasama mo si Gabriela. Pero kapag kailangan kita, gusto kong ako muna ang unahin mo. Kahit minsan lang, gusto kong maramdaman na ako pa rin ang pinakamahalaga.\u201d<\/p>\n<p>Biglang natahimik ang kuwarto.<\/p>\n<p>Napatingin si Adrian kay Vanessa.<\/p>\n<p>\u201cSinabi mo iyon?\u201d<\/p>\n<p>Namula ang mukha niya.<\/p>\n<p>\u201cAdrian, emotional lang ako noon.\u201d<\/p>\n<p>\u201cSinabi mo sa akin na kailangan mo lang ng kausap dahil nahihirapan kang matulog.\u201d<\/p>\n<p>\u201cEh totoo naman!\u201d<\/p>\n<p>\u201cPero bakit kailangan mong makipagkompetensiya kay Gabriela?\u201d<\/p>\n<p>Napayuko si Vanessa.<\/p>\n<p>Matagal bago siya muling nagsalita.<\/p>\n<p>\u201cDahil dati, ako ang inuuna mo.\u201d<\/p>\n<p>Para bang huminto ang oras.<\/p>\n<p>Sa wakas, lumabas ang katotohanang matagal ko nang nararamdaman.<\/p>\n<p>Hindi lamang siya naghahanap ng suporta.<\/p>\n<p>Gusto niyang malaman kung kaya pa rin niyang kunin si Adrian mula sa akin.<\/p>\n<p>\u201cVanessa\u2026\u201d mahinang sabi ni Adrian.<\/p>\n<p>Nagsimulang tumulo ang luha niya.<\/p>\n<p>\u201cNoong bumalik ako mula Singapore, mag-isa ako. Iniwan ako ng boyfriend ko. Wala akong makausap. Tapos nandiyan ka ulit.\u201d<\/p>\n<p>\u201cDapat sinabi mong nahihirapan ka, hindi mo ako ginawang dahilan para saktan si Gabriela.\u201d<\/p>\n<p>\u201cHindi ko naman inakalang hahantong sa ganito!\u201d<\/p>\n<p>Sa pagkakataong iyon, nagsalita ako.<\/p>\n<p>\u201cPero alam mong may girlfriend siya.\u201d<\/p>\n<p>Tumahimik siya.<\/p>\n<p>\u201cAt alam mong ilang beses niya akong iniwan para puntahan ka.\u201d<\/p>\n<p>Hindi niya maitaas ang tingin.<\/p>\n<p>\u201cHindi kita sinisisi sa lahat, Vanessa. Si Adrian ang may responsibilidad sa relasyon namin. Pero alam mo rin kung kailan ka lumampas sa hangganan.\u201d<\/p>\n<p>Nang umalis si Vanessa, matagal na nakatayo si Adrian sa tabi ng bintana.<\/p>\n<p>Pagkatapos, lumapit siya sa kama ko.<\/p>\n<p>\u201cGab, tama ka.\u201d<\/p>\n<p>Hindi ako kumibo.<\/p>\n<p>\u201cHindi ko alam kung kailan ako nagsimulang maging ganito.\u201d<\/p>\n<p>Umupo siya sa silya.<\/p>\n<p>\u201cSiguro dahil sanay akong ako ang kailangan ng lahat. Sa ospital, kapag may emergency, ako ang tinatawag. Kapag may problema si Vanessa, ako rin.\u201d<\/p>\n<p>Napayuko siya.<\/p>\n<p>\u201cPero ikaw\u2026 palagi kang malakas. Palagi mong sinasabing kaya mo.\u201d<\/p>\n<p>Tumingin ako sa kanya.<\/p>\n<p>\u201cAdrian, hindi ako ipinanganak na malakas.\u201d<\/p>\n<p>Napuno ng luha ang aking mga mata.<\/p>\n<p>\u201cNaging malakas ako dahil wala akong ibang pagpipilian.\u201d<\/p>\n<p>Nakita kong nanginginig ang kanyang mga kamay.<\/p>\n<p>\u201cKapag may sakit ako, ako ang bumibili ng gamot. Kapag may problema ako, ako ang naghahanap ng solusyon. Kapag malungkot ako, ako ang umaalo sa sarili ko.\u201d<\/p>\n<p>Huminga ako nang malalim.<\/p>\n<p>\u201cHanggang isang araw, napansin kong wala nang pinagkaiba ang pagkakaroon ko ng boyfriend sa pagiging mag-isa.\u201d<\/p>\n<p>Tumulo ang luha niya.<\/p>\n<p>\u201cI&#8217;m sorry, Gab.\u201d<\/p>\n<p>\u201cAlam ko.\u201d<\/p>\n<p>\u201cPatawarin mo ako.\u201d<\/p>\n<p>\u201cPinapatawad na kita.\u201d<\/p>\n<p>Agad siyang tumingala.<\/p>\n<p>\u201cKung ganoon, puwede pa tayong\u2026\u201d<\/p>\n<p>\u201cPero hindi na tayo babalik sa dati.\u201d<\/p>\n<p>Nawala ang pag-asa sa kanyang mga mata.<\/p>\n<p>\u201cBakit?\u201d<\/p>\n<p>\u201cDahil ang pagpapatawad ay hindi palaging nangangahulugang pagbabalikan.\u201d<\/p>\n<p>Pagkaraan ng tatlong araw, lumabas ako ng ospital.<\/p>\n<p>Sinundo ako ng ate kong si Mariel.<\/p>\n<p>Pagkakita niya sa akin na nakaupo sa wheelchair, agad niya akong niyakap.<\/p>\n<p>\u201cGab, bakit ngayon mo lang sinabi?\u201d<\/p>\n<p>Napahagulgol ako.<\/p>\n<p>Doon ko lamang naramdaman kung gaano ako kapagod.<\/p>\n<p>Hindi ako umiyak nang mahulog ako.<\/p>\n<p>Hindi ako umiyak habang nilalagyan ng cast ang aking binti.<\/p>\n<p>Hindi rin ako umiyak nang makipaghiwalay ako kay Adrian.<\/p>\n<p>Pero nang maramdaman ko ang yakap ng ate ko, hindi ko na napigilan ang sarili.<\/p>\n<p>\u201cAkala ko kasi kaya ko pa, Ate.\u201d<\/p>\n<p>Hinaplos niya ang aking buhok.<\/p>\n<p>\u201cHindi mo kailangang kayanin lahat nang mag-isa.\u201d<\/p>\n<p>Sa loob ng maraming taon, iyon ang mga salitang pinakakailangan kong marinig.<\/p>\n<p>Dalawang linggo matapos akong lumipat, dumating si Adrian sa bahay ng ate ko.<\/p>\n<p>May dala siyang isang kahon.<\/p>\n<p>Nasa loob ang mga damit, libro, at personal kong gamit mula sa condo namin.<\/p>\n<p>Kasama rin ang dalawang wedding band.<\/p>\n<p>\u201cHindi ko alam kung dapat ko itong ibalik,\u201d sabi niya.<\/p>\n<p>Tinanggap ko ang kahon.<\/p>\n<p>\u201cSalamat.\u201d<\/p>\n<p>Matagal siyang nakatingin sa akin.<\/p>\n<p>\u201cGab, nagpaalam na ako kay Vanessa.\u201d<\/p>\n<p>Tumango ako.<\/p>\n<p>\u201cSinabi kong kailangan niyang ipagpatuloy ang treatment niya sa mga doktor niya, at hindi na ako puwedeng maging bahagi ng gabi-gabi niyang routine.\u201d<\/p>\n<p>\u201cMaganda iyon.\u201d<\/p>\n<p>\u201cHumingi rin ako ng counseling.\u201d<\/p>\n<p>Napatingin ako sa kanya.<\/p>\n<p>\u201cNapagtanto kong hindi sapat na mahusay akong doktor kung hindi ko kayang makinig sa taong pinakamalapit sa akin.\u201d<\/p>\n<p>Tahimik akong ngumiti.<\/p>\n<p>\u201cNatutuwa akong ginagawa mo iyon para sa sarili mo.\u201d<\/p>\n<p>\u201cGabriela\u2026\u201d<\/p>\n<p>Huminga siya nang malalim.<\/p>\n<p>\u201cKung maghihintay ako, may pagkakataon pa ba?\u201d<\/p>\n<p>Naramdaman kong sumikip ang dibdib ko.<\/p>\n<p>Dahil sa kabila ng lahat, hindi naman biglang nawawala ang pitong taong pagmamahal.<\/p>\n<p>May bahagi pa rin sa akin na gustong lumapit, yakapin siya, at sabihing ayos na ang lahat.<\/p>\n<p>Pero naalala ko ang sarili kong nakahiga sa sahig.<\/p>\n<p>Ang orasan.<\/p>\n<p>Ang saradong pinto.<\/p>\n<p>At ang takot kong tumawag sa sarili kong kasintahan.<\/p>\n<p>\u201cAdrian, huwag mo akong hintayin.\u201d<\/p>\n<p>Napapikit siya.<\/p>\n<p>\u201cGusto kong matuto kang maging mabuting tao nang hindi umaasang babalik ako bilang gantimpala.\u201d<\/p>\n<p>Tumango siya.<\/p>\n<p>At sa unang pagkakataon, hindi siya nakipagtalo.<\/p>\n<p>\u201cMaiintindihan ko.\u201d<\/p>\n<p>Pagkatapos, tahimik siyang umalis.<\/p>\n<p>Lumipas ang tatlong buwan.<\/p>\n<p>Unti-unti nang gumaling ang aking binti.<\/p>\n<p>Natuto akong maglakad nang walang saklay.<\/p>\n<p>Bumalik ako sa trabaho.<\/p>\n<p>Nagbakasyon kami ni Ate Mariel sa Palawan, ang lugar na dati naming balak puntahan ni Adrian.<\/p>\n<p>Sa unang umaga namin doon, naupo ako sa dalampasigan habang pinagmamasdan ang pagsikat ng araw.<\/p>\n<p>May mga batang tumatakbo sa buhangin.<\/p>\n<p>May mag-asawang naglalakad nang magkahawak-kamay.<\/p>\n<p>At may mga alon na paulit-ulit na humahalik sa dalampasigan.<\/p>\n<p>Kinuha ko ang cellphone ko.<\/p>\n<p>May mensahe mula kay Adrian.<\/p>\n<p>\u201cGab, natapos ko na ang unang ilang counseling sessions ko. Marami pa akong kailangang baguhin. Sana masaya ka ngayon. Hindi mo kailangang sumagot.\u201d<\/p>\n<p>Matagal kong tinitigan ang mensahe.<\/p>\n<p>Pagkatapos, inilapag ko ang cellphone.<\/p>\n<p>Hindi dahil galit ako.<\/p>\n<p>Hindi dahil gusto kong gantihan siya.<\/p>\n<p>Kundi dahil sa wakas, hindi ko na kailangang patunayan ang halaga ko sa pamamagitan ng paghihintay sa kanya.<\/p>\n<p>Lumapit si Ate Mariel dala ang dalawang tasa ng kape.<\/p>\n<p>\u201cO, bakit nakangiti ka diyan?\u201d<\/p>\n<p>Tinanggap ko ang isang tasa.<\/p>\n<p>\u201cWala lang, Ate.\u201d<\/p>\n<p>\u201cMasaya ka?\u201d<\/p>\n<p>Tumingin ako sa malawak na dagat.<\/p>\n<p>At sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon, nakasagot ako nang walang pag-aalinlangan.<\/p>\n<p>\u201cOo. Masaya ako.\u201d<\/p>\n<p>Noong gabing nahulog ako sa hagdan, akala ko ang pinakamasakit na mararanasan ko ay ang mabaling buto sa aking binti.<\/p>\n<p>Nagkamali ako.<\/p>\n<p>Mas masakit palang malaman na ang taong inaasahan mong sasalo sa iyo ay siya ring dahilan kung bakit natatakot kang humingi ng tulong.<\/p>\n<p>Pero may isang bagay akong natutuhan.<\/p>\n<p>Hindi sukatan ng pagmamahal ang tagal ng inyong pinagsamahan.<\/p>\n<p>Hindi rin sapat ang mga pangakong binibigkas kapag maayos ang lahat.<\/p>\n<p>Ang tunay na pagmamahal ay nakikita sa mga sandaling mahirap, magulo, at hindi komportable.<\/p>\n<p>Sa mga gabing may sakit ka.<\/p>\n<p>Sa mga araw na hindi ka malakas.<\/p>\n<p>Sa mga pagkakataong kailangan mo lamang ng isang taong magsasabing, \u201cNandito ako.\u201d<\/p>\n<p>Pitong taon kong hinintay na sabihin iyon ni Adrian.<\/p>\n<p>Ngunit sa huli, ako mismo ang nagsabi nito sa aking sarili.<\/p>\n<p>At iyon ang naging simula ng aking paghilom.<\/p>\n<p>Dahil ang taong tunay na nagmamahal sa iyo ay hindi magtatakda ng oras kung kailan ka lamang puwedeng mangailangan sa kanya.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>PART 3 \u2014 ANG PAGPILI SA SARILI Hindi gumalaw si Adrian. Nakatitig lamang siya sa maliit na kahong nakabukas sa kanyang mga kamay. Sa loob nito ay dalawang simpleng wedding&hellip; <\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-325","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/325","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=325"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/325\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":326,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/325\/revisions\/326"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=325"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=325"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=325"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}