Pero nagpatuloy ako.<\/p>\n
\u201cAkala ko sapat nang nagpapadala ako.\u201d<\/p>\n
\u201cAkala ko kapag may pera ka, ginagawa ko na trabaho ko bilang tatay.\u201d<\/p>\n
\u201cHindi ko tinanong kung kumusta ka.\u201d<\/p>\n
\u201cHindi ako pumunta sa school.\u201d<\/p>\n
\u201cHindi ko alam kung ano paborito mong subject.\u201d<\/p>\n
\u201cHindi ko alam kung sino mga kaibigan mo.\u201d<\/p>\n
Napapikit ako.<\/p>\n
\u201cPinili kong paniwalaan ang ibang tao kaysa kilalanin ang sarili kong anak.\u201d<\/p>\n
Tahimik siyang umiyak.<\/p>\n
Lumapit ako.<\/p>\n
Hindi ko siya niyakap agad.<\/p>\n
Hinintay ko siya.<\/p>\n
Makalipas ang ilang segundo, siya ang unang gumawa ng hakbang.<\/p>\n
Sumubsob siya sa dibdib ko.<\/p>\n
\u201cPa\u2026\u201d<\/p>\n
Isang salita lang.<\/p>\n
Pero parang bumalik sa akin ang limang taon na nawala.<\/p>\n
Kinabukasan, bumalik kami sa school.<\/p>\n
Personal kong kinausap si Mrs. Reyes.<\/p>\n
Inayos namin ang contact information.<\/p>\n
Binayaran ko ang mga kailangan ni Lia.<\/p>\n
Bumili kami ng maayos na uniform, sapatos, books, hygiene supplies at laptop.<\/p>\n
Pero nang pumunta kami sa mall at tanungin ko kung anong gusto niyang pagkain, mahina niyang sinabi:<\/p>\n
\u201cPwede po bang Jollibee?\u201d<\/p>\n
Napatawa ako habang umiiyak.<\/p>\n
\u201cAnak, kahit dalawang bucket pa.\u201d<\/p>\n
Hindi na ako pumayag na manatili siyang nakadepende sa nanay ko.<\/p>\n
Inilipat ko ang trabaho ko sa project na mas malapit sa Luzon.<\/p>\n
Kumuha ako ng maliit na apartment malapit sa school.<\/p>\n
Hindi mansion.<\/p>\n
Hindi sosyal.<\/p>\n
Pero gabi-gabi, sabay kaming kumakain.<\/p>\n
Sa unang buwan, lagi pa ring nagtatago si Lia ng tinapay sa cabinet.<\/p>\n
Hindi ko siya pinagalitan.<\/p>\n
Tuwing nakikita ko iyon, tahimik lang akong nagdadagdag ng pagkain.<\/p>\n
Hanggang isang araw, wala nang nakatagong pandesal.<\/p>\n
Doon ko alam na nagsisimula na siyang maniwala\u2014<\/p>\n
na bukas, may pagkain pa rin.<\/p>\n
Na hindi siya kailangang matakot.<\/p>\n
Tungkol naman sa nanay ko at kay Dennis, hindi ko pinalampas ang nangyari.<\/p>\n
Kinuha ko ang lahat ng bank records, remittance receipts at school documents.<\/p>\n
Dumaan kami sa barangay at kumuha rin ako ng legal advice para malinaw kung magkano ang perang dapat ibalik.<\/p>\n
Ipinagbili ni Dennis ang motor.<\/p>\n
Isinara niya ang ilang bahagi ng negosyo para makabayad.<\/p>\n
Hindi ko alam kung kailan ko mapapatawad ang nanay ko.<\/p>\n
Pero isang bagay ang sigurado.<\/p>\n
Hindi ko na kailanman ipagkakatiwala sa ibang tao ang responsibilidad na dapat ako mismo ang gumagawa.<\/p>\n
Makalipas ang ilang buwan, parent-teacher meeting.<\/p>\n
Maaga akong dumating.<\/p>\n
Nang makita ako ni Lia sa labas ng classroom, napatigil siya.<\/p>\n
\u201cPa?\u201d<\/p>\n
\u201cO?\u201d<\/p>\n
\u201cBakit ang aga n\u2019yo?\u201d<\/p>\n
Ngumiti ako.<\/p>\n
\u201cFirst parent meeting ko \u2018to. Baka ma-late ako.\u201d<\/p>\n
Napatawa siya.<\/p>\n
Totoong tawa.<\/p>\n
Yung dati niyang tawa.<\/p>\n
At habang papasok kami sa classroom, bigla niyang hinawakan ang kamay ko.<\/p>\n
Sa simpleng sandaling iyon, naisip ko:<\/p>\n
Minsan, hindi malaking pera ang kailangan ng isang anak.<\/p>\n
Kailangan lang niyang malaman na kapag lumingon siya\u2014<\/p>\n
nandoon ka.<\/p>\n
MENSAHE
\nHindi natatapos sa pagpapadala ng pera ang pagiging magulang.<\/p>\n
Ang pera ay maaaring bumili ng pagkain, damit at tuition, pero hindi nito mapapalitan ang presensya, pakikinig at pagtatanong ng, \u201cAnak, kumusta ka talaga?\u201d<\/p>\n
Kapag mahal natin ang isang tao, huwag nating hayaang puro kuwento ng ibang tao ang maging basehan ng pagkakakilala natin sa kanya.<\/p>\n
Dahil kung minsan, ang batang tinatawag na \u201cpasaway\u201d ay tahimik lang palang humihingi ng tulong.<\/p>\n
At ang pinakamahalagang bagay na maibibigay ng isang magulang ay hindi ang pinakamalaking padala\u2014<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Pero nagpatuloy ako. \u201cAkala ko sapat nang nagpapadala ako.\u201d \u201cAkala ko kapag may pera ka, ginagawa ko na trabaho ko bilang tatay.\u201d \u201cHindi ko tinanong kung kumusta ka.\u201d \u201cHindi ako… <\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-45","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/45","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=45"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/45\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":46,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/45\/revisions\/46"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=45"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=45"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=45"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}