WELCOME BACK NINA.<\/p>\n
Pero pinatanggal iyon ni Rebecca bago pa ako dumating.<\/p>\n
\u201cAlam kong ayaw mong pinagtitinginan ka,\u201d sabi niya.<\/p>\n
\u201cTama.\u201d<\/p>\n
\u201cKaya pagkain na lang.\u201d<\/p>\n
May pancit.<\/p>\n
May lumpia.<\/p>\n
May cake.<\/p>\n
\u201cAkala ko ayaw mo ng celebration.\u201d<\/p>\n
\u201cCelebration pa rin. Tahimik lang.\u201d<\/p>\n
Napatawa ako.<\/p>\n
Sa desk ko ay may maliit na litrato ni Gabriel.<\/p>\n
Limang buwan na siya noon.<\/p>\n
Mataba na ang pisngi.<\/p>\n
Mahilig ngumiti.<\/p>\n
At may nakakainis na talento sa paggising eksaktong tatlong minuto matapos kong makatulog.<\/p>\n
Pero sa bawat paggising niya, hindi na ako natatakot.<\/p>\n
Kinakarga ko siya.<\/p>\n
\u201cOkay lang,\u201d bulong ko. \u201cNandito si Mama.\u201d<\/p>\n
Habang umuusad ang legal na proseso, sinubukan ni Marco ang iba\u2019t ibang paraan para makausap ako.<\/p>\n
Una, galit.<\/p>\n
Pagkatapos, awa.<\/p>\n
Pagkatapos, pangako.<\/p>\n
Therapy daw.<\/p>\n
Magbabago raw siya.<\/p>\n
Hindi na raw mauulit.<\/p>\n
May isang liham siyang ipinadala sa pamamagitan ng tamang legal na paraan.<\/p>\n
Binasa ko iyon nang isang beses.<\/p>\n
Pagkatapos ay inilapag ko.<\/p>\n
Tinanong ako ni Rebecca.<\/p>\n
\u201cAnong naramdaman mo?\u201d<\/p>\n
Nag isip ako.<\/p>\n
\u201cWala.\u201d<\/p>\n
\u201cTotoo?\u201d<\/p>\n
\u201cSiguro hindi wala.\u201d<\/p>\n
\u201cAno?\u201d<\/p>\n
\u201cPagod.\u201d<\/p>\n
Iyon pala.<\/p>\n
Hindi galit.<\/p>\n
Hindi paghihiganti.<\/p>\n
Pagod.<\/p>\n
Pagod na akong gawing sentro ng buhay ko ang taong muntik nang sumira nito.<\/p>\n
Isang hapon, habang nasa opisina ako, may bagong kliyente kaming dumating.<\/p>\n
Babae.<\/p>\n
May dalawang anak.<\/p>\n
Tahimik.<\/p>\n
Halos hindi makatingin sa amin.<\/p>\n
Hindi ako ang assigned paralegal niya.<\/p>\n
Pero habang dumadaan ako sa conference room, narinig ko siyang nagsabi.<\/p>\n
\u201cBaka kasalanan ko rin.\u201d<\/p>\n
Tumigil ako.<\/p>\n
Parang may humawak sa dibdib ko.<\/p>\n
Iyon din ang sinabi ko minsan sa sarili ko.<\/p>\n
Baka pagod lang si Marco.<\/p>\n
Baka stressed.<\/p>\n
Baka masyado akong demanding.<\/p>\n
Baka dahil buntis ako.<\/p>\n
Baka dahil umiiyak ang baby.<\/p>\n
Baka ako.<\/p>\n
Baka ako.<\/p>\n
Baka ako.<\/p>\n
Kumatok ako sa pinto.<\/p>\n
\u201cAttorney, may kailangan po ba kayo?\u201d<\/p>\n
Tumingin sa akin si Rebecca.<\/p>\n
Alam niya.<\/p>\n
\u201cKape sana.\u201d<\/p>\n
Hindi niya kailangan ng kape.<\/p>\n
Pero lumabas ako, gumawa ng tatlong tasa, at nang bumalik ako ay iniwan ko ang isa sa harap ng babae.<\/p>\n
Tumingin siya sa akin.<\/p>\n
\u201cSalamat.\u201d<\/p>\n
\u201cWalang anuman.\u201d<\/p>\n
Hindi ko sinabi ang kuwento ko.<\/p>\n
Hindi iyon ang oras.<\/p>\n
Pero bago ako lumabas, sinabi ko lamang.<\/p>\n
\u201cMay mga bagay na hindi mo kasalanan kahit ilang beses sabihin ng ibang tao na kasalanan mo.\u201d<\/p>\n
Nanlaki ang mga mata niya.<\/p>\n
Umalis ako.<\/p>\n
Iyon lang.<\/p>\n
Pagkaraan ng halos isang taon, ibang iba na ang bahay.<\/p>\n
Pininturahan ko ang pasilyo.<\/p>\n
Hindi dahil gusto kong burahin ang nangyari.<\/p>\n
Ayoko lang talaga ng lumang kulay.<\/p>\n
Pinalitan ko ang sirang bathroom stool.<\/p>\n
May bago kaming mesa sa kusina.<\/p>\n
May mga laruan si Gabriel sa halos lahat ng sulok.<\/p>\n
At ang dating guest room ay ginawa kong maliit na home office.<\/p>\n
Isang Linggo ng umaga, naglalakad na si Gabriel habang nakakapit sa sofa.<\/p>\n
\u201cMa.\u201d<\/p>\n
Napalingon ako.<\/p>\n
\u201cMa.\u201d<\/p>\n
Napatigil ako.<\/p>\n
\u201cMama?\u201d<\/p>\n
Ngumiti siya.<\/p>\n
\u201cMa.\u201d<\/p>\n
Napaupo ako sa carpet.<\/p>\n
Halos maiyak ako.<\/p>\n
Mula sa kusina, sumigaw ang nanay ko.<\/p>\n
\u201cNarinig ko iyon!\u201d<\/p>\n
\u201cMa, huwag kang sumigaw!\u201d<\/p>\n
\u201cAko ang unang nakarinig!\u201d<\/p>\n
\u201cHindi ikaw!\u201d<\/p>\n
Tumawa siya.<\/p>\n
Tumawa rin ako.<\/p>\n
At si Gabriel, walang kaalam alam kung bakit kami masaya, ay tumawa rin.<\/p>\n
Tatlo kaming nagtawanan sa sala na dati kong kinatatakutan.<\/p>\n
Minsan pala, ganoon ang pagtatapos.<\/p>\n
Hindi malaking eksena.<\/p>\n
Hindi paghihiganti.<\/p>\n
Hindi kailangang may taong lumuhod at magmakaawa habang ikaw ay naglalakad palayo na parang nasa pelikula.<\/p>\n
Minsan ang tunay na tagumpay ay mas ordinaryo.<\/p>\n
Tahimik kang umiinom ng kape.<\/p>\n
Naglalaro ang anak mo sa sahig.<\/p>\n
Walang sumisigaw.<\/p>\n
Walang pinto na hinahampas.<\/p>\n
Walang yabag na kinatatakutan mong marinig.<\/p>\n
At saka may isang araw na may nangyari.<\/p>\n
Isang bagay na hindi ko inaasahan.<\/p>\n
Naglilinis ako ng lumang cabinet nang makita ko ang kahon ng wedding photographs.<\/p>\n
Nandoon pa rin.<\/p>\n
Binuksan ko.<\/p>\n
Kinuha ko ang litrato naming dalawa ni Marco.<\/p>\n
Matagal ko itong tinitigan.<\/p>\n
Ang babaeng nasa larawan ay ako.<\/p>\n
Pero parang hindi ko na siya kilala.<\/p>\n
Ngumingiti siya.<\/p>\n
Umaasa.<\/p>\n
Hindi siya tanga.<\/p>\n
Hindi siya mahina.<\/p>\n
May mga bagay lamang siyang hindi pa alam.<\/p>\n
Hinaplos ko ang gilid ng litrato.<\/p>\n
Pagkatapos ay narinig ko si Gabriel mula sa sala.<\/p>\n
\u201cMama!\u201d<\/p>\n
Isinara ko ang kahon.<\/p>\n
Hindi ko sinunog ang litrato.<\/p>\n
Hindi ko pinunit.<\/p>\n
Hindi ko kailangan.<\/p>\n
Iniwan ko lang iyon sa loob.<\/p>\n
At pumunta ako sa anak ko.<\/p>\n
Dalawang taon matapos ang gabing iyon, nakatayo ako sa parehong pasilyo kung saan minsang tumama ang ulo ko sa dingding.<\/p>\n
May maliit na kamay na nakahawak sa daliri ko.<\/p>\n
Si Gabriel.<\/p>\n
Takbo siya nang takbo ngayon.<\/p>\n
Mahilig sa saging.<\/p>\n
Ayaw sa carrots.<\/p>\n
At naniniwala siyang lahat ng aso sa mundo ay tinatawag na Bruno dahil Bruno ang pangalan ng aso ng kapitbahay.<\/p>\n
\u201cMama, labas.\u201d<\/p>\n
\u201cSaan tayo?\u201d<\/p>\n
\u201cPark.\u201d<\/p>\n
\u201cMay sapatos ka ba?\u201d<\/p>\n
Tumingin siya sa paa niya.<\/p>\n
Wala.<\/p>\n
Tumawa ako.<\/p>\n
\u201cSapatos muna.\u201d<\/p>\n
Tumakbo siya papunta sa kuwarto.<\/p>\n
Naiwan akong mag isa sa pasilyo.<\/p>\n
Napatingin ako sa pintuan ng banyo.<\/p>\n
Parehong pinto.<\/p>\n
Parehong kandado.<\/p>\n
Pero ibang babae na ang nakatayo roon.<\/p>\n
May mga peklat na hindi nakikita.<\/p>\n
May mga gabing mahirap pa rin.<\/p>\n
May mga tanong na baka hindi ko kailanman masagot.<\/p>\n
Pero hindi ko na kailangang sagutin lahat.<\/p>\n
May isang tanong lang akong alam ang sagot.<\/p>\n
Tama ba ang paghingi ko ng tulong noong gabing iyon?<\/p>\n
Oo.<\/p>\n
Isang daang beses.<\/p>\n
Oo.<\/p>\n
Lumabas si Gabriel na may suot na dalawang magkaibang sapatos.<\/p>\n
Napatawa ako.<\/p>\n
\u201cAnak, bakit magkaiba?\u201d<\/p>\n
Tiningnan niya ang mga paa niya.<\/p>\n
Pagkatapos ay tumingin sa akin na parang ako pa ang may problema.<\/p>\n
\u201cShoes.\u201d<\/p>\n
\u201cOo, shoes nga.\u201d<\/p>\n
Hinayaan ko na.<\/p>\n
Lumabas kami ng bahay.<\/p>\n
Mainit ang araw sa Quezon City.<\/p>\n
Maingay ang mga sasakyan.<\/p>\n
May nagtitinda ng taho sa kanto.<\/p>\n
May batang nagbibisikleta.<\/p>\n
May kapitbahay na nagdidilig ng halaman.<\/p>\n
Ordinaryong umaga.<\/p>\n
Napakaganda.<\/p>\n
Hinawakan ni Gabriel ang kamay ko.<\/p>\n
\u201cMama.\u201d<\/p>\n
\u201cYes, baby?\u201d<\/p>\n
\u201cHappy.\u201d<\/p>\n
Hindi ko alam kung naiintindihan na niya talaga ang salitang iyon.<\/p>\n
Pero tumigil ako sa paglalakad.<\/p>\n
Tumingin ako sa kanya.<\/p>\n
\u201cHappy?\u201d<\/p>\n
Tumango siya.<\/p>\n
Ngumiti ako.<\/p>\n
\u201cOo.\u201d<\/p>\n
Naglakad kami patungo sa park.<\/p>\n
Wala akong dramatic na sinabi.<\/p>\n
Wala akong pangakong hindi na kami masasaktan kailanman dahil walang taong makakapangako noon.<\/p>\n
Ang kaya ko lamang ipangako ay ito.<\/p>\n
Hindi ko tuturuan ang anak kong ang pagmamahal ay kailangang katakutan.<\/p>\n
Hindi niya kailangang lumaki sa bahay na kailangang hulaan ang mood ng isang tao bago siya tumawa.<\/p>\n
Hindi niya kailangang matutong tumahimik para manatiling payapa ang lahat.<\/p>\n
At higit sa lahat, hindi niya kailangang makita ang kanyang ina na unti unting nawawala para lamang matawag na buo ang isang pamilya.<\/p>\n
Dahil natutuhan ko rin iyon.<\/p>\n
Ang pamilya ay hindi nasusukat sa dami ng taong nakatira sa isang bubong.<\/p>\n
Minsan dalawa lang kayo.<\/p>\n
Isang ina.<\/p>\n
Isang batang nakasuot ng magkaibang sapatos.<\/p>\n
At sapat na iyon.<\/p>\n
Bago kami tumawid, yumuko ako at inayos ang buhok ni Gabriel.<\/p>\n
\u201cReady?\u201d<\/p>\n
\u201cReady.\u201d<\/p>\n
Hinawakan niya nang mas mahigpit ang kamay ko.<\/p>\n
Tumawid kami.<\/p>\n
Hindi ko nilingon ang bahay.<\/p>\n
Hindi dahil gusto kong kalimutan ang nangyari roon.<\/p>\n
Kundi dahil sa wakas, wala na akong kailangang balikan para patunayan na nakaligtas ako.<\/p>\n
Nasa tabi ko na ang patunay.<\/p>\n
Maliit ang kamay niya.<\/p>\n
Mainit.<\/p>\n
Mahigpit ang kapit sa daliri ko.<\/p>\n
At habang naglalakad kami sa ilalim ng araw, naisip ko ang babaeng nakaupo sa malamig na sahig ng banyo dalawang taon na ang nakalipas.<\/p>\n
Dumudugo ang labi.<\/p>\n
Nanginginig ang kamay.<\/p>\n
Yakap ang bagong silang na anak.<\/p>\n
Naghihintay.<\/p>\n
Kung makakausap ko siya ngayon, hindi ko sasabihing magiging madali ang lahat.<\/p>\n
Kasinungalingan iyon.<\/p>\n
Hindi ko rin sasabihing mawawala agad ang takot.<\/p>\n
Hindi.<\/p>\n
Sasabihin ko lamang sa kanya.<\/p>\n
Buksan mo ang recorder.<\/p>\n
Hawakan mo ang anak mo.<\/p>\n
Hintayin mo ang tulong.<\/p>\n
At kapag dumating na ang sandaling ligtas ka nang makalabas\u2026<\/p>\n
Lumabas ka.<\/p>\n
May buhay sa kabilang panig ng pintong iyon.<\/p>\n
At maniwala ka sa akin.<\/p>\n
Napakaganda nito.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
WELCOME BACK NINA. Pero pinatanggal iyon ni Rebecca bago pa ako dumating. \u201cAlam kong ayaw mong pinagtitinginan ka,\u201d sabi niya. \u201cTama.\u201d \u201cKaya pagkain na lang.\u201d May pancit. May lumpia. May… <\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-47","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/47","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=47"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/47\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":48,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/47\/revisions\/48"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=47"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=47"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.live\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=47"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}