Nang magtama ang aming mga mata, naramdaman ko ang paghinto ng pag-ikot ng aking mundo.
Nalaglag mula sa aking nanginginig na mga kamay ang hawak kong mamahaling tuxedo, at bumagsak ito sa makapal na alpombra. Agad akong yumuko, desperadong itago ang aking mukha sa likod ng aking buhok habang hinahabol ang aking hininga.
“P-Patawad po, Senyorito… hindi ko po sinasadya,” pabulong kong sabi, garalgal ang boses sa matinding kaba.
Narinig ko ang mabibigat at mababagal niyang yabag papalapit sa akin. Bawat hakbang ng kanyang mamahaling sapatos ay tila kumakalampag sa aking dibdib. Huminto siya sa mismong tapat ko. Sa halip na sumigaw o magalit dahil sa pagkahulog ng kasuotan, yumuko siya at hinawakan ang aking pulso.
Hindi marahas ang pagkakahawak niya, ngunit sapat iyon upang mapatayo ako at mapilitang sumalubong sa kanyang mga mata.
Nawala ang malamig at walang pakialam na ekspresyon sa mukha ni Tristan. Napalitan iyon ng matinding gulat, pagkilala, at isang damdaming hindi ko maipaliwanag.
“Ikaw…” bulong niya, halos hindi makapaniwala. “Ysabel?”
“Senyorito Tristan, patawad po. Kasambahay lang po ako rito. Tatapusin ko lang po ang trabaho ko at aalis na ako—”
“Huwag kang magpanggap na parang wala tayong nakaraan,” putol niya sa sinasabi ko. Hinigpitan niya ang hawak sa kamay ko at hinila ako nang bahagya papalapit sa kanya. “Isang buwan kitang hinanap sa bawat sulok ng Maynila. Nag-iwan ka lang ng barya sa bedside table at basta na lang naglaho na parang bula. Bakit nandito ka? Bakit ka nakasuot niyan?”
“Kailangan ko ng pera!” hindi ko na napigilang sumabog, nangingilid ang luha sa aking mga mata. “Mamamatay ang kapatid ko kung hindi siya maoperahan bukas! Isang daang libo ang ibabayad ng agency kapag natapos ko ang linggong ito. Wala akong pakialam kung bilyonaryo ka o kung ikakasal ka bukas. Kailangan ko lang iligtas ang kapatid ko!”
Natigilan si Tristan. Dahan-dahang lumambot ang kanyang titig. “Bakit hindi mo sinabi sa akin noong gabing iyon? Bakit tumakbo ka?”
“Dahil estranghero ka lang sa akin!” sagot ko habang pilit na binabawi ang aking kamay. “At lalong hindi kita kilala ngayon. Ikakasal ka na, Senyorito. May fiancée ka na naghihintay sa ‘yo sa baba.”
Bago pa makapagsalita si Tristan, biglang bumukas ang pinto ng silid nang walang katok.
“Tristan, darling, are you done fitting the—”
Pumasok si Clarissa Roxas—ang kilalang tagapagmana ng isa sa pinakamalaking bangko sa bansa, at ang babaeng nakatakdang pakasalan ni Tristan bukas. Mataray ang kanyang postura, balot ng alahas, at agad na nagdilim ang kanyang mukha nang makita ang lapit namin ni Tristan sa isa’t isa, pati na ang tuxedo na nasa sahig.
“What is going on here?” matalim na tanong ni Clarissa, dumidilat ang mga mata sa galit habang nakatingin sa akin. “Sino ang hampaslupang ‘yan at bakit hawak mo siya, Tristan? At bakit nasa sahig ang tux mo?!”
Mabilis kong binawi ang kamay ko kay Tristan at umatras. “Pasensya na po, Ma’am. Nagkamali lang po ako ng paghawak—”
“Shut up!” sigaw ni Clarissa, at mabilis siyang lumapit upang sampalin ako.
Ngunit bago pa lumapat ang palad niya sa pisngi ko, naharang na ni Tristan ang kanyang braso. Mahigpit ang pagkakahawak ni Tristan sa kanya, at muling bumalik ang kilalang lamig at bagsik sa mukha ng bilyonaryo.
“Don’t you dare lay a finger on her, Clarissa,” banta ni Tristan sa mababa ngunit mapanganib na tono.
“Tristan! Kasambahay lang siya! Dinumihan niya ang tuxedo mo!” singhal ng babae, hindi makapaniwalang pinoprotektahan ako ng kanyang mapapangasawa.
“I don’t care about the tuxedo,” malamig na sagot ni Tristan bago binitiwan ang braso ni Clarissa. Humarap siya sa akin. “Lumabas ka muna, Ysabel. Tawagan mo ang ospital. Huwag kang mag-alala sa operasyon ng kapatid mo.”
Wala na akong inaksayang sandali. Tumakbo ako palabas ng master suite habang naririnig ko ang matinding sigawan ng dalawa sa loob.
Kinahapunan, habang abala ang lahat sa pag-aayos ng hardin para sa engrandeng reception, nakatanggap ako ng tawag mula sa ospital. Nanginginig kong sinagot ang telepono, handa nang marinig ang masamang balita na hindi na itutuloy ang operasyon dahil wala pa kaming paunang bayad.
“Miss Ysabel?” bungad ng doktor. “Gusto lang po naming ipaalam na fully paid na po ang buong hospital bill ng kapatid niyo, pati na ang operasyon bukas at ang private recovery room. Isang pribadong account sa ilalim ng De Silva Holdings ang nagbayad ng sampung milyong piso kaninang tanghali.”
Bumagsak ang aking mga luha. Si Tristan. Binayaran niya ang lahat nang walang hinihinging kapalit.
Nang sumapit ang gabi bago ang kasal, ipinatawag ako sa private library ng mansyon. Pagpasok ko, nandoon si Tristan, nakaupo habang umiinom ng whiskey—katulad na katulad noong gabing una ko siyang nakilala sa maliit na bar.
“Bakit mo ginawa ‘yon?” tanong ko habang pinipigilan ang emosyon. “Masyadong malaki ang sampung milyon. Hindi ko ‘yon mababayaran kahit habambuhay akong magtrabaho sa ‘yo.”
Tumayo siya at lumapit sa akin, diretso ang tingin sa aking mga mata.
“Hindi mo kailangang bayaran ‘yon, Ysabel,” banayad niyang sabi. “Noong gabing nakasama kita sa bar, iyon lang ang nag-iisang gabi sa buong buhay ko na naramdaman kong totoo akong tao. Sa buong buhay ko, sunod-sunuran ako sa mga magulang ko—pati ang pagpapakasal kay Clarissa para lang sa merging ng mga kumpanya namin. Pero nang makita kita ulit kanina… narealize ko na hindi ko kayang ipagpalit ang sarili kong kaligayahan para sa isang kasinungalingan.”
“Pero Tristan… bukas na ang kasal mo,” nanginginig kong paalala. “Sisirain mo ang reputasyon ng pamilya mo. Kasambahay lang ako.”
“Wala akong pakialam sa reputasyon,” mariin niyang sagot. “At hinding-hindi ka ‘kasambahay lang’ sa akin.”
Kinabukasan, dumating ang tinaguriang “Wedding of the Year.”
Puno ang marangyang katedral ng mga politiko, negosyante, at mga kilalang tao sa lipunan. Nandoon ako sa pinakadulong bahagi ng simbahan, nakatago sa likod ng mga haligi, lihim na nagdarasal para sa tagumpay ng operasyon ng kapatid ko na kasalukuyang isinasagawa sa ospital, at tahimik na nagpapaalam sa lalaking nagligtas sa aming pamilya.
Tumunog ang maringal na musika ng kasal. Bumukas ang malalaking pinto ng simbahan, at pumasok si Clarissa, napakaganda sa kanyang milyon-milyong pisong wedding gown.
Nakatayo si Tristan sa harap ng altar. Ngunit hindi siya nakasuot ng tuxedo para sa kasal. Nakasuot lamang siya ng simpleng itim na suit.
Nang marating ni Clarissa ang altar at iniabot ng kanyang ama ang kanyang kamay, umatras si Tristan.
Kinuha niya ang mikropono mula sa gilid ng pari. Natahimik ang buong simbahan.
“Humihingi ako ng tawad sa lahat ng naririto ngayon,” simulang pahayag ni Tristan, mariin at umaalingawngaw ang boses sa buong katedral. “Ngunit hindi matutuloy ang kasal na ito.”
Bumulusok ang bulung-bulungan. Nagsisigaw ang mga magulang ni Clarissa, at namutla ang ama ni Tristan sa galit.
“Tristan! Nababaliw ka na ba?!” sigaw ni Clarissa, pumuputok ang galit sa harap ng daan-daang bisita at media. “Ipapahiya mo ba ako sa buong bansa?!”
“Mas malaking kahihiyan kung papakasalan kita habang alam nating pareho na negosyo lang ito, at habang may iba nang nagmamay-ari ng puso ko,” sagot ni Tristan nang buong tapang.
Ibinaba niya ang mikropono. Sa gitna ng kaguluhan, ng pagwawala ng mga bisita at pag-flash ng mga camera ng media, bumaba si Tristan mula sa altar. Hindi niya pinansin ang mga humahawak sa kanyang braso o ang mga sumisigaw sa kanyang pangalan.
Naglakad siya sa gitna ng pasilyo ng simbahan—patungo sa direksyon ko.
Huminto siya sa mismong harapan ko, sa madilim na sulok kung saan ako nagtatago. Hinihingal siya, ngunit may malawak na ngiti sa kanyang mga labi na noon ko lamang nakita.
“Matagumpay ang operasyon ng kapatid mo, Ysabel,” sabi niya, may kislap ng tagumpay sa kanyang mga mata. “Tumawag ang doktor bago magsimula ang seremonya.”
Napatakip ako sa aking bibig habang tuluyang bumuhos ang aking luha sa labis na ginhawa at pasasalamat. “S-Salamat sa Diyos… Salamat, Tristan…”
Inilahad niya ang kanyang kamay sa akin, tulad ng ginawa niya sa maliit na bar noong gabing pareho kaming nawawala.
“Wala na akong pakialam sa kumpanya, sa mana, o sa sasabihin ng mundo,” sabi ni Tristan nang buong sinseridad. “Noong gabing ‘yon, tinakasan natin ang mundo. Ngayon… gusto kong harapin ang mundo, pero kasama ka. Sasama ka ba sa akin?”
Tumingin ako sa kanyang mga mata at nakita ko ang lalaking hindi bilyonaryo, kundi ang lalaking nagbigay sa akin ng pag-asa nang halos sumuko na ako.
Inabot ko ang kanyang kamay at mahigpit itong hinawakan.
“Oo, sasama ako sa ‘yo.”
Magkahawak-kamay kaming lumabas ng katedral, iniwan ang marangyang kasinungalingan, at magkasamang hinarap ang isang bagong simula na binuo sa katotohanan at pag-ibig.