Agad niyang binawi ang kanyang kamay mula sa pagkakahawak ni Julian at umatras nang 3 hakbang palayo rito.
“Julian… totoo ba ito?” panginginig na tanong ni Samantha sa mikropono na naiwang bukas.
Namutla si Julian na para bang nawalan ng lahat ng dugo sa katawan.
Tumakbo siya patungo sa gilid ng stage at sumigaw sa technical crew.
“Patayin ninyo iyan! Patayin ninyo ang projector!”
Ngunit walang sumunod sa kanya.
Lumapit ako sa hagdanan ng entablado habang hawak ang isa pang mikropono mula sa registration table.
“Bakit mo pinapatay, Julian?” malakas at malamig kong tanong na narinig ng bawat taong naroroon. “Hindi ba’t gusto mong makita ng buong Maynila ang katotohanan?”
Nanginginig ang mga labi ni Julian habang nakatingin sa akin.
“Clarisse… mag-usap tayo sa pribadong silid. Huwag dito…”
“Sa pribadong silid?” umiling ako habang unti-unting lumalapit sa kanya. “Wala kang takot na hiyain ako sa harap ng higit 50 kamag-anak kaninang 7:00 ng umaga sa silid na iyon. Ginamit mo ang sarili mong kapatid. Nilagyan mo ng kemikal ang inumin ko. At binalak mong sirain ang 10 taon ng aking pagsisikap bilang scientist para lamang maging alipin mo ako sa iyong pamamahay.”
Sa likod ko, pumasok ang 4 na opisyal ng pulisya mula sa BGC Police Sub-Station 1 kasama si Nathan.
Hawak ng hepe ng mga pulis ang warrant para sa pagsisiyasat batay sa pormal na reklamo ng tangkang paninira, pagpapakain ng ilegal na pampatulog nang walang pahintulot, at pamemeke ng mga pangyayari.
“Mr. Julian Valderama, kailangan ninyong sumama sa presinto para sa pormal na imbestigasyon batay sa video evidence at toxicology report na isinumite ni Dr. Clarisse Miranda 30 minuto na ang nakalilipas,” deklara ng opisyal.
Napaatras si Julian hanggang sa sumandal ang kanyang likod sa mismong LED screen na patuloy na nagpapakita ng kanyang mukha habang nagpaplano ng krimen.
Tumingin siya sa kanyang ina.
“Mama… tulungan mo ako, Mama!”
Ngunit ibinaling ni Donya Victoria ang kanyang mukha sa ibang direksyon, hindi matanggap ang matinding kahihiyan sa harap ng mga pinakamayayamang pamilya sa lungsod na ngayon ay nagbubulungan at kumukuha ng video gamit ang kanilang mga cellphone.
Humarap ako kay Julian sa huling pagkakataon.
Tinanggal ko ang 2-karat na diamond engagement ring mula sa aking daliri.
Inihagis ko ito sa malamig na sahig sa tapat ng kanyang mga sapatos.
“Sampung taon kitang pinagkatiwalaan, Julian,” sabi ko nang walang bahid ng pag-aalinlangan sa aking tinig. “Ngunit simula sa araw na ito, ang pangalang Miranda ay hindi na muling yuyukod sa isang taong tulad mo.”
Pinalibutan ng mga pulis si Julian at inalalayan palabas ng bulwagan sa ilalim ng nakakasilaw na camera flashes ng mga bisita na kanina lamang ay humuhusga sa akin.
Tumabi sa akin si Nathan habang tahimik na pinagmamasdan ang paglabas ng kanyang kakambal.
“Tapos na, Clarisse,” marahang wika ni Nathan.
Tumingin ako sa malawak na bulwagan, huminga nang malalim, at naramdaman ang tunay na kalayaan sa aking puso.
Hindi ako naging biktima ng kanilang maruming laro.
Tumindig ako gamit ang sarili kong talino, katotohanan, at dangal—at walang sinuman ang muling makakaagaw noon mula sa akin.