Tumingin ako sa salamin. Wala na ang “kawawang asawa” ni Julian. Ang nakatayo ngayon ay si Clara Imperial—ang nag-iisang tagapagmana ng Imperial Group, ang kumpanyang nagmamay-ari sa Apex Global.
Ang Gala: Ang Kayabangan ni Julian
Sa loob ng Grand Ballroom ng isang 5-Star Hotel, nagtatawanan si Julian at ang kanyang mga kasamahan. Naka-akbay siya kay Valerie, ang magandang VP of Marketing, na kilalang kabit niya sa opisina.
“Nasaan ang asawa mo, Director Julian?” tanong ng isang kasamahan.
Tumawa si Julian at uminom ng champagne. “Ah, si Clara? Nasa bahay. Sumakit daw ang ulo. Alam niyo naman, hindi sanay ang mga low-class sa ganitong klaseng karangyaan. Baka manibago lang ‘yun dito.”
Nagtawanan ang lahat, lalo na si Valerie.
Biglang tumunog ang microphone sa stage. Umakyat ang matandang Chairman ng kumpanya, si Mr. Sy.
“Ladies and Gentlemen,” panimula ni Mr. Sy, bakas ang matinding kaba at paggalang. “Ngayong gabi, hindi lang natin ipinagdiriwang ang tagumpay ng kumpanya. Isang malaking karangalan ang ipakilala sa inyo ang Majority Shareholder ng buong Imperial Group. Ang tunay na may-ari ng kumpanyang ito… please welcome, Madam Clara Imperial!”
Ang Pasabog: Ang Pagbabalik
Bumukas ang malalaking golden double doors ng ballroom. Pumasok ang apat na bodyguards na naka-itim na suit.
At sa gitna nila, naglalakad ako.
Ang aking pulang gown ay humahagod sa sahig. Ang mga dyamante sa leeg ko ay kumikinang na parang mga bituin, binubulag ang lahat ng nakatingin. Ang bawat hakbang ko ay may dalang kapangyarihan.
Tumahimik ang buong ballroom. Napanganga ang mga tao sa ganda at aura ng babaeng kakapasok lang.
Si Julian? Nanigas siya sa kinatatayuan niya. Nabitawan niya ang baso ng champagne. Basag.
“C-Clara?!” bulong niya, namumutla.
Nang makita niyang papunta ako sa direksyon niya, nanaig ang kayabangan at inis niya. Inakala niyang umupa ako ng gown para lang sundan siya.
Mabilis siyang lumapit sa akin at hinawakan nang mahigpit ang braso ko.
“Anong ginagawa mo dito?!” gigil at pabulong niyang sigaw. “Sabi ko sa’yo bumili ka ng damit, hindi magnakaw ng costume! Nakakahiya ka! Umalis ka na bago ka makita ng Chairman!”
Akmang kakaladkarin niya ako palabas nang biglang…
PAK!
Isang malakas na sampal mula sa isang bodyguard ko ang nagpatumba kay Julian sa sahig.
“Huwag mong hahawakan ang Madam!” banta ng bodyguard ko.
Nagkagulo ang mga tao. Tumakbo si Chairman Sy palapit sa amin, pawis na pawis. Inakala ni Julian na ipagtatanggol siya ng Chairman.
“Chairman Sy!” sumbong ni Julian mula sa sahig, hawak ang namumulang pisngi. “Asawa ko po ‘yan! Nababaliw na siya! Papalayasin ko na po—”
“TUMAHIMIK KA, JULIAN!” kulog na sigaw ni Chairman Sy.
Yumuko si Chairman Sy ng 90 degrees sa harap ko. “Madam Clara… pasensya na po sa nangyari. Gusto niyo po bang ipatawag ko ang mga pulis para damputin ang lalaking ito?”
Tumayo si Julian, nanginginig ang mga tuhod. Nalaglag ang panga niya. Tumingin siya sa Chairman, tapos sa akin.
“M-Madam? Chairman… baka nagkakamali po kayo. Si Clara po ‘yan… asawa ko. Mahirap lang po pamilya niyan.”
Tinitigan ko si Julian mula ulo hanggang paa. Katulad ng ginawa niya sa akin kalahating oras pa lang ang nakakalipas.
“Julian,” malamig at mahinahon kong sabi, pero rinig ng buong kwarto. “Tinawag mo akong mahirap. Ibinato mo sa mukha ko ang kakarampot na limang libo mo. Pero hindi mo alam… ang mismong pwesto mo bilang Director, ang kumpanyang pinagmamayabang mo, pati na ang gusaling kinatatayuan mo ngayon… AKO ANG NAGMAMAY-ARI.”
Napaatras si Valerie (ang kabit niya) sa takot at nagtago sa likod ng ibang tao.
“C-Clara…” utal ni Julian, nagsisimula nang maiyak nang ma-realize niya ang buong katotohanan. Ang asawang tinapakan niya ay isang Bilyonarya.
“Chairman Sy,” utos ko, hindi inaalis ang tingin kay Julian. “Gusto ko siyang tanggalin sa posisyon. Terminate him immediately. Tanggalin lahat ng benepisyo, bawiin ang kotseng ibinigay ng kumpanya, at siguruhin mong blacklisted siya sa lahat ng industriya sa buong Asya.”
“Yes, Madam!” mabilis na sagot ng Chairman.
Nang marinig iyon ni Julian, gumuho ang mundo niya. Nawala ang lahat ng kayabangan niya.
Sa harap ng daan-daang VIPs, katrabaho, at sa harap ng mismong kabit niya… LUMUHOD SI JULIAN SA HARAP KO.
“Clara! Babe! Parang awa mo na!” humagulgol siya, sinusubukang yakapin ang mga binti ko, pero hinarang siya ng mga bodyguards. “Sorry! Nagkamali ako! Mahal na mahal kita! Pamilya tayo diba? Wag mo namang bawiin ang pinaghirapan ko! Parang awa mo na!”
Tinignan ko ang lalaking nakaluhod, umiiyak, at nagmamakaawa sa paanan ko. Wala akong naramdamang awa. Nakaramdam lang ako ng laya.
Binuksan ko ang mamahaling clutch bag ko. Inilabas ko ang lukot na limang libo na ibinato niya sa akin kanina.
Ibinagsak ko ito sa mukha niya.
“Oh, eto. Limang libo,” malamig kong sabi. “Pumunta ka sa labas. Bumili ka ng dignidad mo. You look incredibly pathetic, Julian. Nakakahiya ka.”
Tinalikuran ko siya. Naglakad ako papunta sa VIP table habang umaalingawngaw ang hagulgol ng isang lalaking sinayang ang tanging babaeng nagmahal sa kanya, at sinira ang sarili niyang kinabukasan dahil sa kayabangan.