BAHAGI 3
Hindi ko na hinintay na matapos ang usapan nila.
Dahan-dahan akong umatras mula sa gate.
Nanginginig ang tuhod ko pero pinilit kong huwag tumakbo.
Hindi ko alam kung may camera sa labas.
Hindi ko alam kung may guard na makakapansin.
Ang alam ko lang, kailangan kong makalayo bago lumabas si Paolo.
Naglakad ako hanggang sa susunod na kanto bago ako muling pumara ng taxi.
Sa loob ng sasakyan, saka ko lang tiningnan ang cellphone ko.
Naka-record pala.
Bago ako lumapit sa gate, instinctively kong napindot ang voice recorder.
Hindi buo ang usapan.
May ingay ng sasakyan.
May ilang salita na mahina.
Pero malinaw ang mahahalagang bahagi.
“Doktor.”
“Records.”
“Documents.”
“Property papers.”
“Lupa sa Silang.”
At ang boses mismo ni Paolo.
Hindi ko pa alam kung sapat iyon para sa kahit ano.
Pero sapat iyon para malaman kong hindi ko iniimbento ang nangyayari.
Pagdating sa subdivision namin, pinababa ko ang taxi sa kabilang street.
Naglakad ako pauwi.
Wala pa si Paolo.
Pumasok ako sa bahay at mabilis na pumunta sa kusina.
Nasa lababo pa ang basong ginamit ko.
Hindi ko hinugasan.
Kumuha ako ng maliit na malinis na lalagyan at nagsalin ng natirang gatas mula sa pitsel na ginagamit ni Paolo gabi-gabi.
May bahagi sa akin na gustong itapon lahat.
Pero kailangan kong malaman kung bakit tuwing umiinom ako niyon ay halos hindi ko maalala ang buong gabi.
Makalipas ang labinlimang minuto, narinig ko ang gate.
Tumakbo ako pabalik sa kuwarto at humiga.
Pumikit ako.
Narinig kong pumasok si Paolo.
Ilang segundo lang, nasa tabi na siya ng kama.
—Mara?
Hindi ako sumagot.
Hinawakan niya ang balikat ko.
Hindi ako gumalaw.
Pagkatapos ay lumabas siya.
Kinabukasan, nagising akong alas-sais.
Gising na si Paolo.
Nagkakape siya sa kusina.
—Kumusta tulog mo?
Pinilit kong ngumiti.
—Okay naman.
—May naaalala ka ba kagabi?
Tiningnan ko siya.
—Bakit?
Nagkibit-balikat siya.
—Nagising ka kasi saglit. Para kang may sinasabi.
Alam kong sinusubukan niya ako.
—Hindi ko maalala.
Ngumiti siya.
—Sabi ko sa’yo. Kailangan na talaga nating seryosohin ito.
Lumapit siya at inilagay ang kamay niya sa balikat ko.
—May appointment tayo next Thursday.
—Kanino?
—Specialist.
Hindi ko agad sinagot.
—Sasamahan kita.
Nang umalis siya para pumasok sa opisina, tumawag ako sa pinsan kong si Bea.
Abogada siya sa Makati.
Hindi kami araw-araw nag-uusap, pero siya ang unang taong naisip ko.
—Bea, pwede ba kitang makita ngayon?
Napansin agad niya ang boses ko.
—Nasaan ka?
—Bahay.
—Safe ka ba?
Napatingin ako sa baby monitor.
Natutulog si Nico.
—Sa ngayon.
Tumahimik siya.
—Pumunta ka rito.
Isang oras pagkatapos, nasa opisina na niya ako.
Hindi niya ako pinutol habang nagkukuwento.
Hindi ko rin dinagdagan ang narinig ko.
Sinabi ko lang kung ano ang nangyari.
Pagkatapos ay pinakinggan namin ang recording.
Tatlong beses.
Sa pangatlo, ipinatigil niya.
—Mara.
—Ano?
—Huwag kang bumalik sa bahay nang mag-isa mamaya.
—Nandoon ang gamit namin ni Nico.
—Hindi ko sinabing huwag ka nang bumalik. Ang sabi ko, huwag kang mag-isa.
Inilabas ko ang maliit na lalagyan mula sa bag.
—Ito iyong gatas.
Tiningnan niya iyon.
—May kakilala akong doktor. Hindi natin kailangang hulaan kung may problema o wala.
Dinala niya ako sa isang private medical center.
Hindi namin sinabi agad na may hinihinala akong masama.
Sinabi ko lang ang symptoms ko.
Pagkahilo.
Pagkalito.
Hindi normal na antok.
Memory gaps.
May ginawa silang basic tests at kinuha ang sample para masuri.
Sinabi ng doktor na mas mabuting hindi muna ako uminom ng anumang inihahanda ng ibang tao hangga’t hindi malinaw ang dahilan ng symptoms ko.
Wala siyang dramatikong sinabi.
Pero seryoso ang mukha niya.
Kinagabihan, hindi ako umuwi sa bahay.
Sinabi ko kay Paolo na matutulog kami ni Nico sa bahay ng nanay ko sa Las Piñas dahil masama ang pakiramdam ko.
Mabilis siyang sumagot.
“Susunduin ko kayo.”
Tinawagan ko siya.
—Huwag na.
—Bakit?
—Gusto ni Mama na dito muna ako tonight.
Tahimik siya.
Pagkatapos—
—Mara, may appointment tayo next week. Huwag kang magpapalito sa sinasabi ng ibang tao.
Napalunok ako.
Hindi ko pa sinasabing may nakausap akong iba.
—Anong ibig mong sabihin?
—Wala. Gusto ko lang gumaling ka.
Pagkatapos ng tawag, tiningnan ko si Bea.
Narinig niya lahat dahil naka-speaker.
—Alam niyang may posibilidad na magsabi ka sa ibang tao.
Tumango ako.
—Ano’ng gagawin natin?
—Kukunin natin muna iyong kailangan mo sa bahay. Mga dokumento. IDs. Papers ni Nico. Anything connected sa Silang property.
Kinabukasan, bumalik kami.
Kasama namin ang kapatid kong si Carlo.
Wala si Paolo.
Sa loob ng kuwarto, binuksan ko ang cabinet.
Nandoon ang mga birth certificate, marriage certificate, at ilang titulo.
Pero wala ang original copy ng titulo sa Silang.
—Dito ko nilagay iyon, sabi ko.
Tumingin si Bea.
—May ibang lagayan ba?
Umiling ako.
Binuksan ni Carlo ang maliit na drawer sa ilalim ng desk ni Paolo.
Locked.
May spare key ako sa old keychain namin.
Gumana.
Sa loob, may blue folder.
May pangalan ko sa harap.
Binuksan ko.
Hindi ako agad nakapagsalita.
May printed notes.
May petsa.
May oras.
“Mara forgot where she left the baby bottle.”
“Mara accused husband without reason.”
“Mara woke up confused.”
“Mara became emotional when asked simple questions.”
May halos tatlumpung entries.
Karamihan, hindi nangyari.
Ang iba, totoong pangyayari pero binago ang detalye.
Nakita ko rin ang pangalan ng isang clinic sa Taguig.
May appointment schedule.
At may form na parang evaluation request.
Sa ilalim noon, may draft ng Special Power of Attorney.
Pangalan ko.
May space para sa pirma.
May isa pang dokumento.
Proposed sale ng lupa sa Silang.
Buyer: subsidiary ng Villareal Holdings.
Binasa ni Bea ang figures.
Napatingin siya sa akin.
—Mara, alam mo ba kung magkano ang offer?
Umiling ako.
Ipinakita niya ang papel.
Halos limang beses na mas mataas kaysa sa presyong paulit-ulit na sinasabi sa akin ni Paolo.
Biglang bumalik sa isip ko ang mga pag-uusap namin.
“Mahina ang value doon.”
“Wala nang magandang development.”
“Kung ako sa’yo, ibenta mo na habang may buyer.”
Siya pala ang nagsasabi sa akin kung magkano raw ang halaga.
Siya rin ang may buyer.
At hindi niya sinabi ang totoong presyo.
Umupo ako sa gilid ng kama.
Hindi ako umiyak.
Hindi pa.
Masyado akong abala sa pag-alala ng mga nakaraang taon.
Noong una kaming magkakilala, real estate consultant na siya.
Nagkita kami sa birthday ng kaibigan.
Iyon ang kuwento niya.
Iyon din ang kuwento ko sa lahat.
Isang normal na pagkakataon.
Isang normal na relasyon.
Pero ngayon, hindi na normal ang dating sa akin ng kahit ano.
Kinuha ni Bea ang folder.
—May iba pa tayong kailangan hanapin.
—Ano?
—Kung kailan nagsimula ito.
Kinagabihan, nag-message si Paolo.
“Umuwi ka na bukas. Hindi healthy na ilayo mo si Nico sa akin.”
Hindi ako sumagot.
Makalipas ang limang minuto—
“Kapag patuloy kang ganito, mas mapapatunayan lang na hindi ka okay.”
Binasa ni Bea iyon.
—Save mo.
Sumunod na araw, dumating ang resulta ng pagsusuri.
Hindi sinabi ng doktor kung paano o bakit iyon napunta sa iniinom ko.
Pero malinaw ang isang bagay.
May substance sa sample na hindi normal na bahagi ng gatas at maaaring may kinalaman sa sobrang antok, pagkalito at memory problems na nararanasan ko.
Tinanong niya kung may iniinom akong gamot.
—Wala.
—Regularly?
—Wala talaga.
Tahimik siyang tumango.
—Then don’t consume anything from the same source. And stay somewhere you feel secure.
Paglabas namin ng clinic, saka ako napaupo sa sasakyan at umiyak.
Hindi dahil nagulat pa ako.
Dahil may bahagi sa akin na umaasa pa ring mali ako.
Na baka may ibang paliwanag.
Na baka makauwi ako at biglang magiging normal ulit ang lahat.
Pero wala na akong maipilit na paliwanag.
May ginagawa sa akin.
At alam ng asawa ko.
Tatlong araw akong hindi nakipagkita kay Paolo.
Hindi rin namin sinabi sa kanya na may medical result kami.
Sa halip, gumawa kami ng plano.
Pupunta ako sa appointment niya.
Hindi para magpa-admit.
Hindi para pumirma.
Para makita kung ano talaga ang nakahanda.
Noong Thursday, sinundo niya ako sa bahay ni Mama.
Hindi kasama si Nico.
Naiwan siya kay Mama kasama si Carlo.
Pagkakita sa akin ni Paolo, parang bumalik agad ang dati niyang mukha.
Concerned husband.
Mahinahon.
Maingat.
—Kumusta ka?
—Mas okay.
—Buti naman.
Binuksan niya ang pinto ng kotse.
—Gusto ko lang naman talaga makatulong.
Hindi ako sumagot.
Sa Taguig kami pumunta.
Private clinic.
Tahimik ang reception area.
May receptionist na agad nakakilala kay Paolo.
—Sir, ready na po iyong forms.
Ready na.
Hindi pa man ako nakakausap ng doktor.
Pinaupo kami sa isang maliit na consultation room.
May pumasok na psychiatrist.
Babae.
Mga nasa limampu.
Nagpakilala siyang si Dr. Reyes.
Hindi ko siya kilala.
Hindi rin siya mukhang komportable sa dami ng papel sa mesa.
—Mrs. Santos, sabi niya, gusto kong marinig muna mula sa inyo. Ano ang nararanasan ninyo?
Bago ako makasagot, sumingit si Paolo.
—Doc, madalas kasi siyang confused—
Itinaas ng doktor ang kamay.
—Siya muna.
Napatingin sa akin si Paolo.
Ako naman ang nagsalita.
—For the past few months, madalas akong antukin nang sobra sa gabi. May mga pagkakataong hindi ko maalala ang nangyari pagkatapos kong uminom ng isang bagay na regular na inihahanda para sa akin.
Nawala ang ngiti ni Paolo.
Nagpatuloy ako.
—Pero nang huminto akong uminom niyon, biglang nabawasan ang symptoms.
—Mara, anong pinagsasabi mo?
Hindi ko siya tiningnan.
Inilabas ko ang medical report.
Iniabot ko kay Dr. Reyes.
Binasa niya.
Pagkatapos, inilabas ko rin ang printed copy ng mga message ni Paolo.
Tahimik ang kuwarto.
—Saan mo nakuha iyan? tanong niya.
Doon ko siya tiningnan.
—Hindi ba ang mas mahalagang tanong ay kung bakit may ginawa kang notes tungkol sa mga bagay na hindi naman nangyari?
Namula ang mukha niya.
—Mara, nalilito ka na naman.
—Hindi.
Inilapag ni Bea ang folder sa mesa.
Nasa labas pala siya kasama ang clinic administrator at pumasok nang tawagin ko.
Napaatras si Paolo.
—Bakit nandito siya?
Sagot ni Bea—
—Because she’s my client.
Napatingin si Dr. Reyes sa mga papeles.
—Hindi ako pumayag sa anumang admission, sabi ko. At hindi ako pipirma sa kahit anong dokumento hangga’t hindi ko nababasa nang buo.
Tumayo si Paolo.
—This is ridiculous.
—Umupo po muna kayo, sabi ng administrator.
—Hindi ninyo ako pwedeng pigilan dito.
—Hindi naman po namin kayo pinipigilan.
Kinuha niya ang cellphone niya.
—Aalis ako.
Bago siya lumabas, tumingin siya sa akin.
Hindi na concern ang mukha niya.
Galit na.
—Sisirain mo ang pamilya natin dahil lang sa kung ano-anong iniisip mo.
Hindi ako sumagot.
Hinayaan ko siyang lumabas.
Dalawang oras pagkatapos, may message siya.
“You’ll regret this.”
Iyon ang huling personal message niya na sinagot ko.
Ang sumunod, dumaan na kay Bea.
Nagsimula kaming ayusin ang lahat.
Hindi mabilis.
Hindi rin simple.
Pero sa unang pagkakataon sa ilang buwan, malinaw ang isip ko.
Nagkaroon ng formal complaints tungkol sa pekeng records at documents.
Hiniling din ng abogado ko na huwag galawin ang anumang transaksyon tungkol sa property.
Nagsumite kami ng request para makuha ang communication records na konektado sa proposed sale.
Doon unang lumitaw ang isang pangalang hindi ko kilala.
Rina Mendoza.
Executive assistant ni Celeste Villareal.
Siya ang nag-email kay Bea.
“May mga dokumento akong tingin ko kailangan ninyong makita.”
Noong una, duda ako.
—Baka trap, sabi ko.
—Possible, sagot ni Bea. Kaya hindi ka pupunta mag-isa.
Nagkita kami sa isang coffee shop sa BGC.
Simple lang si Rina.
Mukha siyang pagod.
Naglabas siya ng flash drive.
—Hindi ko alam iyong tungkol sa iniinom mo, sabi niya. Pero alam ko iyong property deal.
—Gaano katagal?
Tiningnan niya ako.
—Mas matagal kaysa sa iniisip mo.
Binuksan ni Bea ang laptop.
May mga email.
May meeting notes.
May scanned proposals.
Pinakauna sa lahat, isang email na halos apat na taon na ang petsa.
Bago pa kami ikasal ni Paolo.
Binasa ko ang subject line.
“Santos Heir – Silang Parcel.”
Hindi agad nagsink in sa akin.
Pagkatapos ay binuksan ni Bea.
Galing kay Paolo.
Papunta kay Celeste.
May maikling message.
“I found the granddaughter. She still holds the title. No siblings with direct claim. I can get close without raising questions.”
Hindi ako gumalaw.
Binuksan ni Bea ang kasunod.
Dalawang linggo pagkatapos.
“She’s single. Same friend circle as Anton. I can arrange a natural introduction.”
Napahawak ako sa gilid ng mesa.
Anton.
Ang kaibigan naming may birthday kung saan “nagkataon” kaming unang nagkita.
Hindi pala nagkataon.
May sumunod pang email.
Mula kay Celeste.
“Don’t rush. If she trusts you, the property discussion can come later.”
At isa pa mula kay Paolo.
“Understood.”
Apat na taon.
Bago ang engagement.
Bago ang kasal.
Bago si Nico.
Hindi ako makapagsalita.
Akala ko ang pinakamahirap tanggapin ay ang ginawa niya sa akin nitong mga nakaraang buwan.
Hindi pala.
Mas mahirap tanggapin na may bahagi ng buhay ko na akala kong kusang nangyari pero maaaring inayos na bago pa ako magkaroon ng pagkakataong pumili.
Tumingin ako kay Rina.
—Alam ni Celeste lahat?
—Tungkol sa lupa, oo. Tungkol sa pagpapalabas na may problema ka, oo. Pero may isa kayong hindi pa alam.
—Ano?
Huminga siya nang malalim.
—Hindi si Ma’am Celeste ang unang nag-propose na gamitin ang marriage.
Napatingin ako sa kanya.
—Si Paolo?
Tumango siya.
Ipinakita niya ang pinakalumang attachment.
Proposal ni Paolo.
Hindi pa siya senior employee noon.
Isang simpleng property consultant lang.
Sa document, malinaw ang strategy.
Hanapin ang legal owner.
Bumuo ng personal connection.
Kunin ang tiwala.
Iwasan muna ang direct offer.
Nasa dulo ang isang line.
“If marriage becomes possible, acquisition becomes easier to manage.”
Hindi ko alam kung gaano katagal akong nakatitig sa screen.
Saka ko naalala ang unang date namin.
Siya ang nagtanong tungkol sa lola ko.
Siya ang nagtanong kung may naiwan daw bang bahay o lupa sa probinsya.
Natawa pa ako noon.
Akala ko interesado lang siya sa buhay ko.
Bawat tanong pala ay maaaring may dahilan.
Tumayo ako mula sa upuan.
—Kailangan ko ng hangin.
Sumunod sa akin si Bea sa labas.
Hindi siya nagsalita agad.
Pagkatapos ng ilang minuto, tinanong niya—
—Gusto mo bang huminto muna?
Umiling ako.
—Hindi.
—Sigurado?
—Mas gusto kong malaman lahat ngayon kaysa gumugol pa ng isang taon na nagtatanong kung alin ang totoo.
Iyon ang ginawa namin.
Hindi naging isang malaking eksena ang sumunod.
Walang isang araw na biglang naayos ang lahat.
Dumaan sa abogado ang komunikasyon.
Nagsumite ng paliwanag ang kompanya ni Celeste.
Pansamantalang itinigil ang transaction sa Silang.
Sinimulan ding suriin ng board nila kung paano pinroseso ang deal at kung sino ang may alam.
Hindi nagtagal, nawala si Paolo sa firm.
Hindi sinabi sa akin kung nag-resign siya o pinatigil.
Hindi ko na tinanong.
Mas mahalaga sa akin na hindi na niya kontrolado ang documents, schedule, pera at access ko.
Tungkol kay Nico, malinaw ang sinabi ko sa abogado ko.
Ayokong gamitin ang anak namin para gantihan si Paolo.
Pero hindi ko rin hahayaang gawin siyang dahilan para makalapit ulit sa akin nang walang malinaw na boundaries.
Dumaan sa tamang proseso ang visitation arrangements.
May ibang taong kasama.
Walang biglaang pagkuha.
Walang gabi-gabing lakad na hindi ko alam kung saan siya dinadala.
Sa unang pagkakataon matapos ang ilang buwan, natulog akong hindi naghihintay ng tunog ng pintuan.
Akala ko doon na magtatapos.
Hindi pa pala.
Makalipas ang halos dalawang buwan, tumawag si Bea.
—May dumating na package sa office.
—Kanino?
—From Celeste Villareal.
Napatahimik ako.
—Ayoko.
—Hindi siya letter of apology.
—Ano?
—Document.
Pumunta ako sa office niya.
May makapal na envelope sa mesa.
Sa loob, may notarized affidavit ni Celeste at isang set ng financial records.
Binasa namin.
May isang bahagi roon na hindi ko inaasahan.
Ayon sa statement niya, bago pa man ako ligawan ni Paolo, nakatanggap na ito ng malaking “consultancy advance” mula sa isang subsidiary ng Villareal Holdings.
May kondisyon.
Kapag naging successful ang acquisition ng Silang property, may malaking bonus siya.
Kapag hindi, kailangan niyang ibalik ang advance sa loob ng takdang panahon.
Nang magsimula kaming magkaproblema ni Paolo sa pera dalawang taon pagkatapos ng kasal, hindi niya sinabi sa akin na may utang siyang ganoon kalaki.
Iyon pala ang dahilan kung bakit bigla niyang gustong ibenta ko ang lupa.
Hindi lang siya naghahabol ng commission.
Kailangan niyang matapos ang deal para hindi siya malubog sa sariling ginawa niya.
Pero may isa pang papel sa pinakailalim.
Old land valuation.
Mula pa noong bago kami ikasal.
Mas mataas pa ang projected value kaysa sa latest offer nila.
Ibig sabihin, alam na nila noon pa na tataas nang malaki ang halaga ng area.
Hindi nila ako niligawan para bilhin ang lupa sa tamang presyo.
Gusto nilang makuha iyon bago ko malaman kung ano talaga ang hawak ko.
Umupo ako.
Pagkatapos ay natawa ako nang mahina.
Hindi dahil nakakatawa.
Dahil iyon ang unang sandaling hindi ako natakot sa papel na nasa harap ko.
Tumawag si Paolo kinagabihan mula sa bagong numero.
Sinagot ko.
Hindi ako sigurado kung bakit.
Siguro dahil gusto kong marinig minsan, nang malinaw ang isip ko, kung ano ang sasabihin niya.
—Mara.
Hindi ako nagsalita.
—Pwede ba tayong mag-usap?
—Nag-uusap na tayo.
Tahimik siya.
—Hindi ko planong umabot nang ganito.
—Aling parte?
—Mara—
—Iyong paglapit mo sa akin? Iyong property? Iyong clinic? Alin doon?
Walang sagot.
Pagkatapos—
—Minahal naman kita.
Hindi ako nagalit.
Hindi rin ako napasigaw.
Doon ko naintindihan na hindi ko na kailangang malaman kung alin sa mga taon namin ang totoo para makapagdesisyon.
—Baka may parte sa’yo na naniniwala diyan.
—Totoo.
—Pero hindi na iyon sapat.
—May anak tayo.
—Oo. Kaya lahat ng susunod tungkol kay Nico, dumaan sa abogado.
—Mara, please.
—Good night, Paolo.
Pinutol ko ang tawag.
Pagkalipas ng ilang buwan, bumalik ako sa Silang.
Kasama ko si Nico.
Hindi ko ibinenta ang lupa.
Hindi rin ako gumawa ng malaking proyekto para lang patunayan ang isang bagay.
Nagpagawa lang ako ng bagong bakod sa harap at inayos ang maliit na bahay na naiwan ng lola ko.
Habang naglalaro si Nico sa damuhan, lumapit sa akin si Bea.
May dala siyang folder.
—May final copy na.
—Ng alin?
—Independent valuation.
Binuksan ko.
Mas mataas kaysa sa lahat ng offer na pinakita sa akin ni Paolo.
Tiningnan ko ang lupa.
Halos apat na taon akong pinaniwala na napakaliit ng halaga nito.
Ang totoo, iyon ang dahilan kung bakit ako hinanap ng sarili kong asawa.
Pero bago kami umalis, may ibinigay si Bea na maliit na lumang envelope.
—Nakita ito ng caretaker dito. Nasa old cabinet daw ng lola mo.
Pangalan ko ang nakasulat sa harap.
Sulatan iyon ng lola ko.
Maikli lang.
Hindi niya alam si Paolo.
Hindi niya alam ang Villareal Holdings.
Matagal na siyang wala bago pa nagsimula ang lahat.
Pero may isang sinabi siya tungkol sa lupa.
“Mara, huwag mong ibenta dahil lang may nagsasabing maliit ang halaga nito. Alamin mo muna nang sarili mo kung ano ang hawak mo.”
Matagal kong tinitigan ang papel.
Sa loob ng maraming buwan, iniisip kong ang pinakamalaking bagay na muntik mawala sa akin ay ang lupa.
Mali pala.
Hindi iyong lupa ang pinakamahalaga.
Ang pinakamalaking bagay na muntik kong isuko ay ang kakayahan kong magtiwala sa sarili kong memorya, isip at desisyon dahil sa taong paulit-ulit na nagsasabing siya lang ang nakakaalam kung ano ang mabuti para sa akin.
At doon ko nakita ang pinakahuling detalye sa dokumentong dala ni Bea.
May lumang signature page sa likod ng original valuation.
Hindi pirma ng lola ko.
Pirma ni Paolo.
Petsa: anim na buwan bago niya ako “unang” makilala.
Siya mismo ang tumanggap ng unang valuation report para sa Villareal group.
Ibig sabihin, bago niya ako yayain sa unang kape, alam na niya ang buong halaga.
Alam niya ang pangalan ko.
Alam niya kung ano ang pag-aari ko.
At alam niya kung bakit niya ako lalapitan.
Sa wakas, wala nang natitirang tanong.
Isinara ko ang folder.
Binuhat ko si Nico.
At umuwi kami nang walang gatas sa side table, walang taong nagsasabi sa akin kung ano raw ang naaalala ko, at walang pintong kailangan kong tahimik na sundan sa gabi.