Nagsimula kaming kumain. Ramdam na ramdam ko ang sarili ko bilang isang hari na pinagsisilbihan ng dalawang babae. Si Chloe ay nakadikit sa akin, walang-pakialam na sinusubuan ako ng pagkain habang malakas na tumatawa, sinasadyang iparamdam kay Aurora na siya na ang bagong paborito. Samantala, si Aurora ay tahimik lamang na humihiwa ng kanyang steak, hindi tumitingin sa amin, at hindi nagsasalita maliban na lang kung tatanungin.
So, ikaw pala si Aurora, pang-iinsultong panimula ni Chloe, nakataas ang kilay habang pinaglalaruan ang kanyang tinidor. Nagpapasalamat ako at hindi ka gumawa ng gulo. Mabuti naman at alam mo ang lugar mo. Mas bata ako, mas maganda, at mas kayang ibigay ang mga kailangan ni Mateo. Pwede ka namang manatili rito sa mansyon, pero siguruhin mong hindi ka hahadlang sa amin, ha?
Napahalakhak ako sa tinuran ni Chloe. Tiningnan ko si Aurora, inaasahang yuyuko siya at iiyak nang tahimik tulad ng madalas niyang gawin kapag sinisigawan ko siya noon.
Ngunit huminto si Aurora sa paghiwa ng kanyang karne. Dahan-dahan niyang ibinaba ang kanyang kubiertos, pinunasan ang kanyang mga labi gamit ang table napkin, at nag-angat ng tingin. Ang kanyang mga mata na dati ay puno ng pagmamahal at pagsamba ay ngayon ay kasing-lamig at kasing-talim ng yelo.
Tama ka, Chloe. Mas bata ka at mas maganda. Ngunit may isang bagay na hindi mo alam tungkol sa lalaking katabi mo, mahinahon ngunit nakakapanindig-balahibong sagot ni Aurora. Kinuha niya ang bote ng mamahaling alak at tumayo upang salinan ang aming mga kopa.
Anong ibig mong sabihin, Aurora? Naiinggit ka lang yata eh, natatawa kong sabat, pilit na ipinapakita ang aking awtoridad.
Tiningnan ako ni Aurora nang diretso sa mga mata. Alam mo, Mateo, kanina bago ka dumating, inisip ko ang araw na iniligtas kita mula sa nag-aapoy na sasakyan. Tinanggap ko ang peklat sa aking likod dahil inisip kong karapat-dapat kang mabuhay. Totoo ang sinasabi mo sa isip mo—mahal na mahal kita kaya kong mamatay para sa’yo.
Napangisi ako. Tama! Kaya hindi ka pwedeng magalit sa akin ngayon, Aurora. Tanggapin mo na lang na dalawa na kayo.
Isang malamig at mapaklang ngiti ang sumilay sa mga labi ng aking asawa. Tama ka, kaya kong mamatay para sa’yo noon. Ngunit noong nalaman ko ang tungkol sa inyo ni Chloe dalawang buwan na ang nakalipas… ang Aurora na handang mamatay para sa’yo ay tuluyan na ring namatay. Ang babaeng nakaupo sa harap mo ngayon ay wala nang pakialam sa buhay mo.
Kumunot ang noo ko. Anong dalawang buwan? Paano niya nalaman? Naging maingat ako.
May kinuha si Aurora mula sa ilalim ng mesa. Isang makapal at itim na folder. Dahan-dahan niya itong inilapag sa harap ko. Binuksan ko ito nang may pagtataka, ngunit nang mabasa ko ang mga unang pahina, tila tumigil ang pagtibok ng puso ko. Namutla ako. Nanghina ang mga kamay ko.
Ito ay mga opisyal na dokumento mula sa aking kumpanya at sa lahat ng aking bank accounts. Nakasaad dito na ang lahat ng shares, properties, kabilang ang mismong mansyon na tinitirhan namin, ay legal na nailipat sa pangalan ni Aurora!
Paano nangyari ‘to?! bulyaw ko, nanginginig sa matinding galit at takot. Hindi ako pumirma sa mga ito!
Napangiti si Aurora nang buong tamis, isang ngiting nagdala ng matinding kilabot sa aking kaluluwa. Pumirma ka, Mateo. Naaalala mo ba noong nakaraang buwan nang umuwi kang lasing na lasing mula sa “business trip” ninyo ni Chloe? Pinapirmahan ko sa iyo ang mga papeles na sinabi kong para sa tax exemption ng kumpanya. Dahil kampante kang sunud-sunuran ako sa iyo, pinirmahan mo ang lahat nang hindi nagbabasa.
BAHAGI 3: ANG BANGKAY NG NAKARAAN AT ANG TULUYAN KONG PAGBAGSAK
Bumagsak ang balikat ko. Tiningnan ko ang mga papeles nang paulit-ulit, umaasang isa lamang itong panaginip. Ngunit lahat ay totoo at legal. Ang kumpanyang ipinagmamalaki ko ay pag-aari na niya, dahil ang totoo, ang pamilya ni Aurora ang nagbigay sa akin ng puhunan noong nagsisimula pa lamang ako. Binalik lamang niya ang lahat sa kanya.
Ano ‘to, Mateo?! Wala ka na palang pera?! natataranta at nanggagalaiting sigaw ni Chloe, napatayo mula sa kanyang upuan.
Babe, pakinggan mo ako, aayusin ko ‘to— pagmamakaawa ko, pilit siyang hinahawakan sa braso.
Huwag mo akong hawakan! Sumama ako sa’yo dahil bilyonaryo ka! Wala akong mapapala sa isang pulubi! malupit na sagot ni Chloe bago niya hinablot ang kanyang bag at nagmamadaling tumakbo palabas ng mansyon, iniiwan ako sa isang iglap nang malamang wala na akong kwenta.
Naiwan ako sa hapag-kainan, nanginginig, at nawalan ng lahat ng kayabangan. Tiningnan ko si Aurora. Nakaupo pa rin siya nang napakakalmado, humihigop ng kanyang alak. Lumuhod ako sa malamig na sahig. Gumapang ako palapit sa kanya.
Aurora, mahal ko… asawa ko… parang awa mo na. Patawarin mo ako. Nagkamali lang ako. Huwag mo namang bawiin ang lahat sa akin. Ako ‘to, ang lalaking ipinaglaban mo sa kamatayan! humahagulgol kong pakiusap, nakakapit sa laylayan ng kanyang damit.
Ibinaba ni Aurora ang kanyang kopa. Tiningnan niya ako nang walang anumang emosyon—wala ring awa, wala ring galit. Tanging isang blangkong pagtingin sa isang estranghero.
Ibinigay ko ang buhay ko sa’yo, Mateo. At inakala mo na dahil doon, kaya mo na akong tapakan, malamig niyang hatol. Inaakala mong hindi ako magagalit? Hindi nga ako nagalit. Naging matalino lang ako. Umalis ka na sa bahay ko bago pa dumating ang mga pulis para arestuhin ka sa mga utang na iniwan ko sa pangalan mo.
Wala pang limang minuto, narinig ko ang wang-wang ng mga sasakyan ng pulis sa labas ng mansyon. Dumating sila bitbit ang warrant of arrest para sa malawakang tax evasion at fraud na inihanda mismo ni Aurora upang tuluyan akong ibaon. Walang-awa akong pinosasan at kinaladkad palabas ng mansyong inakala kong kaharian ko. Habang isinasakay ako sa sasakyan ng mga pulis, nakita ko si Aurora na nakatayo sa balkonahe, nakatingin sa akin. Napatunayan ko nang napakahuli na ang babaeng handang mamatay para sa iyo ay siya ring babaeng kayang-kayang pumatay sa iyong buong pagkatao kung sisirain mo ang kanyang tiwala!