Part 3

Dalawampu’t Apat na Oras Pagkatapos

Dumating sina Samuel kasama ang forensic investigators at medical team.

Inaresto si Sebastián sa loob ng tatlong oras.

Inaresto si Jessica kinabukasan.

Pero bago sila dalhin sa kulungan, humingi ako ng isang bagay kay Samuel.

“Gusto kong makausap si Jessica. Nag-iisa. Bago siya makulong.”

Tumutol si Samuel. “Valeria, hindi safe—”

“Kailangan ko, Samuel. Please.”

Napabuntong-hininga siya. “Sampung minuto. May dalawang guwardiya sa labas.”

Ang Huling Pag-uusap

Pumasok si Jessica sa silid na may posas sa mga kamay. Umupo siya sa harap ko. Nakatingin siya sa akin nang diretso—walang takot, walang pagsisisi.

“Alam mo na, ‘di ba?” sabi niya.

Tumango ako. “Alam ko kung sino ang nanay mo. Alam ko kung ano ang ginawa niya sa kapatid ko.”

Tumawa si Jessica—mapait, puno ng lungkot.

“Alam mo ba kung bakit niya ginawa iyon?”

Umiling ako.

“Dahil pinatay ng Papa mo ang kapatid niya. Ang bunso niyang kapatid na babae—si Rosa. Namatay siya dahil sa car accident na sanhi ng kumpanya ninyo. Pinagtakpan ng pamilya mo. Binayaran ang mga testigo. Winalis ang ebidensya. Nakulong si Rosa sa gulong ng sirang truck na galing sa Montes Construction Materials.”

Nanlaki ang mga mata ko.

“Hindi totoo iyan—”

“Totoo,” sabi ni Jessica, tumulo ang luha. “Kaya pinatay ni Mama si Daniela. Dahil gusto niyang maramdaman ninyo ang parehong sakit. Ang sakit ng pagkawala ng kapatid.”

Yumuko ako. Nanginginig ang mga kamay ko.

“Pero ako… wala akong kinalaman—”

“Wala,” sabi ni Jessica. “Pero ayaw kong makinabang ka sa kayamanang galing sa dugo ng pamilya namin. Kaya nang nakilala kita, naisip ko: bakit hindi kita patayin? Bakit hindi ko kunin ang lahat mula sa iyo? Gaya ng ginawa ng pamilya mo sa amin?”

Tumayo siya. Tumingin sa akin nang huling beses.

“Pero alam mo ang pinakamasakit, Valeria? Habang nilalason kita, naisip ko… ‘Siguro pareho lang tayong biktima.'”

Lumabas siya.

At naiwan akong mag-isa, umiiyak sa silid na puno ng mga alaala na hindi ko alam kung totoo o kasinungalingan.

Anim na Buwan Pagkatapos

Nakulong si Sebastián nang labinlimang taon para sa attempted murder.

Nakulong si Jessica nang sampung taon para sa conspiracy.

Bumalik ang lakas ko. Bumalik ang buhay ko.

Pero hindi na bumalik ang kapayapaan.

Dahil kinausap ko si Samuel. Hiniling kong imbestigahan ang kumpanya ng pamilya ko noong 2004.

At natagpuan niya ang katotohanan.

May truck accident nga. May cover-up nga. May bayad nga.

Si Papa Ricardo—ang lalaking minahal ko, ang lalaking nag-alaga sa akin—ay may kasalanan.

At si Daniela—ang kapatid kong namatay—ay namatay dahil sa ganti.

Ngayon, nakatayo ako sa harap ng Women’s Crisis Center na itinayo ko sa Monterrey. Tuwing umaga, binubuksan ko ang pintuan para sa mga babaeng nag-survive ng abuse.

Pero tuwing gabi, bumabalik sa isip ko ang mukha ni Jessica.

At naiisip ko:

Sino ba talaga ang biktima?

Sino ba talaga ang kontrabida?

At paano kung lahat kami… ay pawns lang sa mga kasalanan ng nakaraan?

Hindi ko alam ang sagot.

Pero alam ko na ang isang bagay:

Ang paghihiganti ay walang katapusan.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *