PART 3 (ANG WAKAS)
Tahimik ang buong ikalawang palapag habang nakaluhod si Vincent sa harap ni Dr. Blake, mahigpit na nakahawak sa kwelyo nito habang nanginginig ang buong katawan ng bilyonaryo sa matinding galit.
“Ikaw…” basag ni Vincent sa katahimikan, ang boses ay parang ungol ng isang sugatang leon. “Ikaw ang may gawa nito sa mga anak ko? Bakit, Harrison?! Binayaran kita ng milyon-milyon! Pinagkatiwalaan kita!”
Umiiyak na natawa si Dr. Blake, duguan ang laba dahil sa pagkakatumba. “Pinagkatiwalaan? Hah! Alam mo ba kung bakit ko ginawa ito, Vincent? Dahil sa kayabangan mo! Noong namatay si Isabella limang taon na ang nakararaan, inalok ko ang kompanya ko para sa mga pharmaceutical patent mo. Ngunit tinanggihan mo ako sa harap ng board! Sinira mo ang pangalan ko!”
“Kaya ang mga bata ang pinaghigantihan mo?!” sigaw ni Vincent, akmang susuntukin ito ngunit pinigilan ko siya.
“Mr. Moretti, sandali!” pigil ko. “May isa pang katanungan. Bakit mo sila unti-unting pinapahina at hindi pinatay agad? Dahil ba gusto mong magtagal ang paghihirap nila, o may iba pang dahilan?”
Umiling si Dr. Blake, ngumisi nang may kabaliwan sa mga mata. “Hindi ko sila gustong patayin, Claire… kailangan ko lang silang panatilihing baldado at nakaratay. Dahil habang may sakit ang mga tagapagmana ng Moretti Empire, ang buong medikal na pondo at ang desisyon sa board ay hawak ng pangunahing medical consultant—ako! Ako ang kumokontrol sa bilyun-bilyong pondo ng Moretti Foundation gamit ang lagda mo habang abala ka sa pag-iyak sa kanila!”
Parang binagsakan ng langit at lupa si Vincent. Ang lalaking pinagkatiwalaan niya sa kalusugan ng kanyang mga anak ay ang demonyong unti-unting pumapatay sa kanila para sa pera at kapangyarihan.
“Mrs. Harper!” sigaw ni Vincent pababa ng hagdan.
Agad lumitaw ang matandang housekeeper, umiiyak habang bitbit ang isang lumang susi at isang makapal na folder. “S-Sir… natagpuan ko ito sa silong noong isang taon pa… Natakot lang akong magsalita dahil bantaan ako ni Dr. Blake na ipapatanggal niya ang pamilya ko sa bahay na ito… at baka pati ako ay ipapatay niya.”
Binuksan ko ang folder. Mga litrato ito, medical laboratory reports, at kopya ng mga lihim na reseta ng kemikal na nakakonekta sa ventilation system. May kasama ring sulat mula sa huling sandali bago mamatay si Isabella—ang asawa ni Vincent.
“Vincent…” basag ang boses ko habang binabasa ang huling pahina. “Si Isabella… hindi aksidente ang pagkamatay niya limang taon na ang nakararaan. Ang preno ng sasakyan niya ay sinira rin ni Dr. Blake nang tumanggi siyang pirmahan ang kontrata noon!”
Napatingin si Vincent kay Dr. Blake. Wala nang luha sa mga mata ng bilyonaryo—tanging ang malamig, mapagpasyang galit ng isang amang nawalan na ng lahat.
Makalipas ang tatlumpong minuto, dumating ang mga pulis sa pangunguna ng mga tauhan ng Connecticut State Police. Si Dr. Blake at ang kanyang mga kasabuwat na kasamang technician sa mansiyon ay dinala habang nakaposas.
Agad naming pinapasok ang mga rescue paramedic sa kwarto nina Lucas at Leo. Inalis ang buong ventilation system at nilinis ang mga silid gamit ang mga purifier.
Pagkaraan ng dalawang araw sa ospital, sa unang pagkakataon sa loob ng labingwalong buwan, narinig naming muli ang boses ng kambal.
“Dad… maupo ka na rito. Hindi na masakit ang mga binti namin,” nakangiting sabi ni Lucas habang nakayakap sa kanyang ama.
Lumapit sa akin si Vincent sa balkahin ng kwarto, dala ang isang tasa ng kape. Namumula ang kanyang mga mata, ngunit sa unang pagkakataon sa loob ng mahabang panahon, nakita ko ang totoong ngiti sa kanyang mukha.
“Claire…” mahinang sabi ni Vincent, habang iniabot sa akin ang isang sobre. “Hindi ko alam kung paano ko kayo pasasalamatang dalawa ni Mrs. Harper. Iniligtas ninyo ang buhay ng mga anak ko… at binigyan ninyo ako ng katarungan para kay Isabella.”
Binuksan ko ang sobre. Isang tseke ito na may numerong higit pa sa inaasahan ko, ngunit mas mahalaga roon, may nakasulat na mensahe sa likod: “Sana manatili ka rito, Claire. Hindi bilang yaya… kundi bilang pamilya.”
Tumingin ako sa loob ng silid kung saan nagtatawanan na sina Lucas at Leo, malaya na sa hawla ng nakaraan. Ngumiti ako kay Vincent at hinawakan ang sobre.
“Magluluto muna ako ng hapunan para sa kanila, Sir Moretti,” nakangiti kong sagot. “At mukhang marami pa tayong kwentuhan tungkol sa mga susunod na araw.”