“Beatrice!” halos humagulgol ang boses ni Julian sa kabilang linya. “Nasaan ka? Kailangan nating mag-usap!”
“Tapos na tayong mag-usap, Julian,” kalmado kong tugon habang tinitingnan ang mga tao sa labas.
“Beatrice, nagbibiro lang ako kanina! Alam mo namang mahalaga ka sa akin at sa kumpanya!” mabilis niyang paliwanag. “Pauuwiin ko na si Camille! Tatanggalin ko siya ngayon din! Ibabalik ko ang upuan mo, ibabalik ko ang 35% shares mo, gagawin ko pang 50%!”
“Huli na ang lahat, Julian.”
“Beatrice, maawa ka naman sa akin! 9 na taon tayong nagsama! Mawawala ang lahat sa akin kapag hindi mo binawi ang sulat sa bangko!”
“Nang halikan mo si Camille sa harap ng 14 na direktor kaninang 9:15 ng umaga, naisip mo ba ang 9 na taon natin?” tanong ko.
“Nang ipabigay mo ang folder ng diborsiyo at ipilit na kunin ang 32% ng aking pinaghirapan, naisip mo ba kung paano tayo nagsimula?”
“Beatrice, pakiusap—”
“Ang upuang inupuan ni Camille ay paalala lamang ng isang bagay: hindi mo kayang pamunuan ang isang kaharian kung hindi mo kayang igalang ang taong naglagay ng korona sa ulo mo.”
Ibinaba ko ang tawag at agad na ibinlock ang kaniyang numero.
Pagkalipas ng 30 minuto, ganap na 10:45 ng umaga, dumating sa coffee shop ang aking punong abogado, si Atty. Clarissa Santos, kasama ang 3 kinatawan ng restructuring committee ng bangko.
“Mrs. Mendoza,” bati ni Atty. Santos, “tinanggap na ng board of directors ang ating alok para sa emergency debt-to-equity conversion.”
Dahil hindi kayang bayaran ni Julian ang ₱1,420,000,000 sa loob ng 24 oras, at ayaw ng board na tuluyang magsara ang kumpanya, pumayag ang mayorya ng mga direktor na i-convert ang outstanding loan guarantee ng aking pamilya tungo sa direct controlling shares.
Mula sa 35%, naging 68% ang aking kabuuang pagmamay-ari sa kumpanya.
Habang ang natitirang shares ni Julian ay bumagsak sa 8%, at tinanggal siya ng board bilang Chief Executive Officer dahil sa gross mismanagement at breach of fiduciary duty.
Kinahapunan, eksaktong 3:00 ng hapon, muli akong pumasok sa gusali sa Ortigas Center.
Kasama ko ang aking legal team, mga auditor, at 4 na opisyal mula sa bangko.
Pagdating ko sa ika-35 palapag, tahimik ang buong floor.
Wala nang nagtatawanan.
Wala nang kumpiyansang mga ngiti.
Pagpasok ko sa executive office, nakita ko si Camille na nag-iimpake ng kaniyang mga personal na gamit sa loob ng isang karton.
Umiiyak siya habang tinitipon ang kaniyang mga gamit mula sa lamesa.
Nang makita niya ako, napaatras siya at napayuko.
“Ma’am Beatrice… patawarin ninyo po ako. Sumunod lang po ako kay Sir Julian…”
Tiningnan ko siya nang diretso.
“Camille, kinuha mo ang posisyong hindi mo pinaghirapan. Ngayon, harapin mo ang resulta ng mga naging desisyon mo.”
Hindi na siya sumagot.
Kinuha niya ang kaniyang karton at mabilis na lumabas ng silid, iniwan ang security badge sa ibabaw ng mesa.
Sa kabilang dulo ng opisina, nakaupo si Julian sa sofa.
Gusot ang kaniyang damit, magulo ang buhok, at nakatulala sa sahig.
Nang marinig niya ang aking mga yabag, nag-angat siya ng tingin.
May luha sa kaniyang mga mata.
“Beatrice… paano mo nagawa ito nang ganoon kabilis?”
Inilapag ni Atty. Santos ang pormal na resolusyon ng board sa ibabaw ng coffee table.
“Mr. Salvador,” pahayag ng abogado, “epektibo ngayong 3:00 ng hapon, opisyal nang tinanggal ang inyong kapangyarihan bilang CEO at presidente ng kumpanya.”
“Mayroon kayong 2 oras upang kunin ang inyong mga personal na gamit.”
“Bukas ng umaga, pormal ding ihahain sa Regional Trial Court ang petisyon para sa legal separation at civil annulment ng inyong kasal batay sa grounds ng psychological incapacity at marital infidelity, kalakip ang lahat ng ebidensiya mula sa ika-28 at ika-35 palapag.”
Tumayo si Julian at sinubukang hawakan ang aking kamay, ngunit humarang ang 2 security guard na kasama ng aming team.
“Beatrice, huwag mo namang gawin ito sa akin… paano na ang pangalan ko? Paano na ang reputasyon ko sa industriya?”
Tiningnan ko siya nang buong lamig.
“Julian, ang reputasyon ay hindi gawa sa mamahaling suit o sa pagpapakitang-gilas sa harap ng mga direktor.”
“Ito ay gawa sa integridad, katapatan, at kakayahang magpahalaga sa mga taong tumulong sa iyo noong wala ka pang anuman.”
“Gusto mo ng kalayaan at ng bagong buhay? Ibinibigay ko na sa iyo ngayon.”
“Ngunit aalis ka rito dala lamang ang kung anong dala mo noong araw na una kitang nakilala—walang anuman.”
Hindi na nakapagsalita si Julian.
Bumagsak ang kaniyang mga balikat.
Tahimik niyang kinuha ang kaniyang briefcase at lumakad patungo sa pinto.
Bago siya tuluyang makalabas, lumingon siya sa huling pagkakataon.
Nakita niya akong naglalakad patungo sa dulo ng silid.
Huminga ako nang malalim, inayos ang aking damit, at naupo sa malaking executive chair na gawa sa Italyanong katad.
Ang upuang ako ang nagpagawa.
Ang upuang ako ang nagbayad.
At ang upuang nararapat para sa taong tunay na nagtayo ng buong kumpanya.
Binuksan ko ang aking laptop at hinarap ang aking finance team.
“Simulan na natin ang trabaho,” wika ko.
Sumara ang pinto ng executive suite, at tuluyang natapos ang 9 na taon ng pagtitiis at kasinungalingan.