Part 3: NA-PARALYZE AKO AT HINDI MAKAKILOS—KAYA INIUWI NG ASAWA KO ANG KABIT NIYA PARA BABUYIN ANG KAMA NAMIN SA HARAP KO! HINDI NILA ALAM, MAGALING NA AKO!

Ngunit bago pa may makalapit sa control room, bumukas ang malaking ilaw na nakatutok sa grand staircase (hagdanan) ng mansyon.

Natahimik ang lahat. Halos tumigil ang paghinga ng buong madla.

Dahan-dahan, bumaba ako sa hagdan. Nakasuot ako ng isang napakagarang pulang gown, nakasuot ng high heels, at naglalakad nang tuwid at puno ng awtoridad. Wala ni isang bakas ng pagiging paralisado!

“V-Veronica…?!” halos lumuwa ang mga mata ni Mateo. Nalaglag ang panga niya at napa-atras siya hanggang sa matumba siya sa stage. Si Samantha ay napasalampak sa sahig, nanginginig na parang inatake ng epilepsiya.

“M-Makakalakad ka?! P-Paano?!” utal-utal na sigaw ni Mateo.

Ngumisi ako, isang ngiting nagdala ng kilabot sa buong kwarto. Kinuha ko ang mikropono mula sa assistant ko.

“Tatlong buwan akong nagpanggap na estatwa, Mateo,” malamig kong idineklara sa harap ng lahat. “Tatlong buwan kong tiniis ang bawat sampal, bawat insulto, at bawat kahayupan ninyong dalawa sa harap ko… para siguraduhing sa oras na tumayo ako, hindi na kayo makakabangon pa.”

“V-Veronica, m-mahal, nagkakamali ka! L-Lasing ako noong sinabi ko ‘yun!” umiiyak na gumapang si Mateo palapit sa mga paa ko.

“Huwag mong hawakan ang sapatos ko, demonyo,” pandidiri kong utos sabay sipa sa dibdib niya na nagpatumba sa kanya.

Humarap ako kay Samantha. “At ikaw, bestfriend. Gustong-gusto mo akong punasan at sampalin araw-araw ‘di ba? Ngayon, subukan nating tingnan kung kaya mong punasan ang sarili mong luha sa loob ng kulungan.”

Saktong pagkasabi ko noon, pumasok ang mga heavily-armed police officers at pinusasan ang dalawang nag-iiyakang taksil.

“Veronica! Patawarin mo na ako! Si Mateo ang nagplano ng lahat! Pinilit niya lang ako!” tili ni Samantha habang kinakaladkad siya ng mga pulis.

“Anong ako?! Ikaw ang nagputol ng preno ng kotse niya, hayop ka!” bulyaw ni Mateo, dinuraan sa mukha ang babaeng kanina lang ay kinakalantari niya.

Tinalikuran ko sila nang walang ni katiting na awa, habang kinukunan sila ng live media papasok sa police car.

Napatunayan nila na ang pinakamatinding ganti ay hindi ang maingay na paghihiganti. Minsan, ang pinakanakakatakot na kalaban ay ang taong nananahimik at hindi kumikilos—dahil sa oras na tumayo siya, asahan mong tapos na ang maliligayang araw mo.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *