Napaupo si Marco sa silya at napahawak sa kaniyang ulo.
“Veronica! Ano itong ginawa mo?! Sinabi mo sa akin na pinayagan tayo ni Clarissa na gamitin ang bahay para sa negosyo mo!”
“Eh kulang na kulang ang suweldo mo sa pabrika! Alangan namang magtiis tayo sa hirap habang ang kapatid mo ay nagpapadala ng limpak-limpak na pera!” sigaw ni Veronica na tuluyan nang nawalan ng kontrol.
“At kung hindi mo naipatubos ang bahay na ito, Clarissa, dapat lang na makinabang kami dahil kami ang nakatira rito!”
Tumingin ako nang diretso sa mga mata ni Veronica.
“Tapos na ang pakikinabang ninyo, Ate Veronica.”
“Kahapon pa lang paglapag ng eroplano ko sa Maynila, dumaan na ako sa abogado ko at sa barangay para ipa-blotter ang tangkang pagsasangla ninyo ng ari-arian ko.”
“May kopya na rin ang bangko at ang Registry of Deeds ng affidavit ko na nagpapatunay na peke ang pirma sa dokumentong ipinasa ninyo.”
Namutla si Veronica at biglang lumambot ang boses niya.
“Clarissa… maawa ka naman sa amin. Huwag mo kaming ipakulong, may mga pamangkin ka pa sa amin…”
“Hindi ko kayo ipapakulong sa ngayon, sa 1 kondisyon.”
Tumayo ako nang tuwid at itinuro ang pintuan ng bahay.
“Ngayong gabi rin, mag-empake kayo ni Kuya Marco at umalis kayo sa bahay ko.”
“Clarissa, kapatid mo ako, saan kami pupunta ngayong gabi?” pakiusap ni Marco habang nakatingin sa akin nang may pagsisisi.
“May bahay ang pamilya ni Ate Veronica sa Batangas, doon muna kayo tumuloy. Kuya, pinagkatiwalaan kita nang buong-buo, pero hinayaan mong matulog sa sahig ang sarili nating nanay.”
“Hindi ko sinasadya, Clarissa, naniwala lang ako sa lahat ng sinabi ni Veronica…”
“Kaya nga kailangan mong harapin ang naging desisyon mo, Kuya. Bago kayo umalis, ibabalik ninyo sa master bedroom ang lahat ng gamit ni Nanay, at iiwan ninyo ang mga alahas na binili mula sa pera ko para maibenta at maibalik sa ipon ni Nanay.”
Walang nagawa si Veronica kundi umiyak habang pinapanood si Marco na tanggalin ang kanilang mga gamit sa kuwarto.
Sa loob ng 1 hour, nakahakot na sila ng kanilang mga maleta palabas ng gate.
Hinubad din ni Veronica ang gintong kuwintas at relo at inilapag sa ibabaw ng mesa bago siya sumakay sa tricycle kasama si Marco.
Pagkaalis nila, agad akong nagpalit ng malinis na kobre-kama sa orthopedic mattress sa master bedroom.
Inalalayan ko si Nanay Pilar papunta sa malambot na kama at pinahiga siya nang maayos.
“Nay, dito ka na matutulog simula ngayon. Hindi na ako babalik sa Qatar.”
Hinawakan ni Nanay ang pisngi ko habang tumutulo ang luha sa kaniyang mga mata.
“Hindi ka na babalik? Paano ang trabaho mo roon?”
“Sapat na ang naipon ko sa bangko sa Qatar para makapagtayo tayo ng maliit na grocery store dito sa harap ng bahay, Nay.”
“Mula ngayon, ako na mismo ang mag-aalaga sa iyo, at sisiguraduhin kong mararanasan mo ang ginhawang matagal mo nang dapat tinatamasa.”
Ngumiti si Nanay Pilar at mahigpit na hinawakan ang kamay ko habang unti-unting ipinipikit ang kaniyang mga mata sa komportableng kama na para talaga sa kaniya.