“Anton, pakinggan mo ‘ko… ‘wag mo kaming pababayaan… buntis ako…” pagsusumamo niya.
“Buntis ka sa anak ng ibang lalaki sa loob ng pamamahay ko,” sagot ko habang kinukuha ang aking maleta na hindi ko pa man nabubuksan. “Bukas ng umaga, darating ang abogado ko kasama ang mga dokumento para sa annulment at pagbawi sa lahat ng joint accounts natin. Ang bahay na ‘to ay nakapangalan sa akin bago pa tayo ikinasal. May hanggang bukas ka ng hapon para mag-impake.”
“Anton, maawa ka naman sa akin!” sigaw niya habang sinusundan ako patungo sa pinto. “Saan ako pupunta?”
Humarap ako sa kanya sa huling pagkakataon. Napatingin ako sa kahon ng chocolate cake at sa palumpon ng kulay pink na rosas na nakapatong pa rin sa mesa sa tabi ng pinto—isang paalala ng lalaking pumasok sa bahay na iyon kanina na puno ng pag-asa at pagmamahal.
Kinuha ko ang mga bulaklak, inihagis ang mga ito sa basurahan sa tapat niya, at kinuha ang susi ng aking kotse.
“Pumunta ka sa ama ng anak mo,” mariin kong sabi bago ko tuluyang isinara ang pinto ng silid.
Bumaba ako ng hagdan, lumabas ng gate, at pumasok sa aking sasakyan. Nang paandarin ko ang makina, doon lamang pumatak ang nag-iisang luha mula sa aking mata. Hindi luha ng panghihinayang sa kanya, kundi luha ng pagluluksa para sa pangarap na binuo ko nang mag-isa.
Pinunasan ko iyon kaagad. Hindi ako nasira ng gabing iyon; sa halip, natapos lamang ang isang malaking kasinungalingan. Sa harap ko ay ang madilim na kalsada ng Maynila, ngunit sa unang pagkakataon matapos ang apat na taon, malinaw na malinaw na ang daang aking tatahakin.