Part 3: PINAGTULUNGAN AKONG LUNURIN NG ASAWA KO AT NG BEST FRIEND KO SA BATHTUB, PERO HINDI NILA ALAM NA NAKABALIK AKO SA SIKRETONG LAGUSAN NG MANSYON NAMIN

PART 3

Kinapa ko ang kahoy at pinindot ang nakausling bahagi na nagbubukas sa trangka nito.

Bumukas ito nang bahagya at agad akong pumasok sa loob bago pa ako maabutan ni Marco.

Isinara ko ang panel mula sa loob habang hinahabol ko ang hininga ko dahil sa kirot sa dibdib.

Sinubukan ni Marco na itulak ang dingding mula sa kabila habang nagmumura.

Agad akong nagpadala ng mensahe kay Mang Berto.

“Alam na ni Marco ang lagusan. Nandito ako sa silid-imbakan sa kanluran.”

Sumagot si Mang Berto makalipas ang 10 segundo.

“Huwag kang pupunta sa sala, Ma’am. Papunta na kami diyan kasama ang 4 na pulis.”

Narinig ko sa labas ng pinto ang pagtawag ni Bianca mula sa hagdanan.

“Marco! Ano ang ginagawa mo diyan?”

“May taong nagtatago sa likod ng mga pader!”

Natahimik sandali si Bianca bago nagsalita nang nanginginig ang boses.

“Kung may nakakaalam ng lagusan na iyan, ibig sabihin buhay pa si Camille.”

“Imposible! Nakita ko mismo na hindi na siya gumagalaw!” sigaw ni Marco.

Binuksan ko nang dahan-dahan ang pinto ng silid-imbakan upang tumakbo patungo sa lumang kusina sa likod.

Ngunit paglabas ko sa pasilyo, biglang sumulpot si Marco mula sa kabilang pinto.

Nagkaharap kami sa unang pagkakataon mula noong gabing iyon sa banyo.

Nabitawan niya ang hawak na flashlight at namutla nang makita ako.

“Camille?” bulong niya na hindi makapaniwala.

“Oo, Marco. Buhay ako.”

Umatras siya ng 1 hakbang habang nakatitig sa mukha ko.

“Pero sabi ng doktor…”

“Ang doktor na binayaran mo ng 300,000 pesos?”

Itinaas ni Marco ang dalawa niyang kamay at sinubukang magpaliwanag.

“Camille, makinig ka sa akin. Nag-panic lang ako noong gabing iyon. Hindi ko sinasadya.”

“Idiniin mo ang ulo ko sa ilalim ng tubig habang inuutusan ka ni Bianca,” sagot ko nang matatag.

Akmang lalapit siya upang hawakan ang braso ko ngunit agad akong umiwas.

“Huwag mo akong hahawakan.”

Biglang dumating si Bianca sa kusina na may hawak na telepono.

Nang makita niya ako, nabitiwan niya ang hawak at napasigaw nang malakas.

“Camille! Paanong…”

“Hindi ako multo, Bianca. Nagkamali lang kayo sa pag-aakalang tapos na ang lahat.”

Napatingin si Bianca kay Marco nang may halong galit at takot.

“Sabi mo sa akin wala na siya! Ikaw ang gumawa noon sa kanya!”

“Ikaw ang nagplano at nag-utos sa akin!” sigaw ni Marco pabalik.

Nakatayo ako sa harap ng 2 taong pinagkatiwalaan ko nang buong buhay ko, at ngayon ay nagtuturuan na sila para iligtas ang sarili.

Itinaas ko ang hawak kong cellphone.

“Narinig ko ang lahat ng pinag-usapan niyo tungkol sa pagbebenta ng bahay at sa pekeng pirma. At naka-record din ang pag-amin niyo kagabi sa sala.”

Lumapit si Marco at sinubukang agawin ang cellphone ko, ngunit biglang bumukas ang pinto sa likod-bahay.

Pumasok si Mang Berto kasama ang 4 na unipormadong pulis at si Attorney Helena.

“Itaas ang mga kamay at lumayo sa kanya!” utos ng hepe ng mga pulis.

Agad na pinosasan sina Marco at Bianca matapos kong ibigay ang aking opisyal na pahayag.

Hindi pa rin ako nakaramdam ng lubos na ginhawa kahit nakikita ko na silang hawak ng mga awtoridad, dahil nanginginig pa rin ang mga tuhod ko.

Dinala kami sa presinto kung saan isinumite ko ang orihinal na video recording, ang mga litrato ng pekeng dokumento, at ang medical certificate mula sa klinika.

Sa tulong ni Attorney Helena, natunton din ng mga pulis ang doktor na gumawa ng pekeng sertipiko at umamin ito sa natanggap na pera mula kay Marco.

Ipinawalang-bisa sa korte ang maling tala tungkol sa aking pagkawala at ibinalik sa akin ang buong kontrol sa kumpanya at mansyon.

Nagpulong din ako kasama ang 12 pinuno ng departamento sa aming kumpanya upang linawin na walang anumang kapangyarihan si Marco na pumirma o magdesisyon para sa negosyo.

Nagpasalamat ako sa sekretarya naming hindi nagbigay ng mga kopya ng titulo kay Marco dahil hindi ito dumaan sa tamang proseso.

Makalipas ang 3 buwan, tuluyan nang naisampa ang mabibigat na kaso laban kina Marco at Bianca, at sinimulan ko na rin ang proseso ng pagpapawalang-bisa sa aming kasal.

Nagpadala ng sulat si Marco sa pamamagitan ng kanyang abogado upang humingi ng tawad at idahilan ang kanyang malaking utang.

Binasa ko ang sulat ngunit hindi ako nagpadala sa awa, dahil ang problema sa pera ay napag-uusapan at hindi kailanman magiging dahilan upang tangkaing kunin ang buhay ng iba.

Nagpadala rin ng mensahe si Bianca sa pamamagitan ng isang kakilala, ngunit hindi ko na ito sinagot pa.

Ipinaayos ko ang lahat ng sira sa mansyon at ipinasara nang permanente ang mga lumang lagusan sa likod ng mga pader upang walang sinuman ang makagamit nito nang palihim.

Nang matapos ang paglilinis sa sala, tinanong ako ng mga karpintero kung ipatatapon ko na ang lumang piano ng lola ko.

Umiling ako at sinabing panatilihin ito sa dati nitong puwesto dahil bahagi ito ng kasaysayan ng pamilya ko.

Umupo ako sa harap ng piano at sinimulang tugtugin ang paborito kong piyesa.

Nakatayo si Mang Berto sa may pinto at nakangiting nagmamasid.

“Parang nabuhay po ulit ang mansyon, Ma’am Camille,” sabi niya.

“Matagal nang buhay ang bahay na ito, Mang Berto. Nagkamali lang ako ng pinapasok noon,” sagot ko.

Binuksan ko ang malaking bintana sa sala upang pumasok ang sariwang hangin mula sa hardin.

Kinuha ko ang susi ng pangunahing pinto at isinabit ito sa lalagyan na laging ginagamit ng tatay ko, saka ko tinapos ang pagtugtog ng piyesa hanggang sa huling nota.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *