Bumalik ang tingin ng lahat sa monitor.
Doon sa dating tuwid na linya…
Biglang nagkaroon ng paggalaw.
Bumaba. Tumaas. Bumaba. Tumaas.
Bip… Bip… Bip… Bip…
Isang malinaw at matatag na pulso ang muling umalingawngaw sa silid!
Uubo-ubo si Anton habang bumubukas ang kanyang mga mata. Huminga siya nang malalim, umiiyak habang tinatawag ang kanyang ama.
“Papa…”
Ang Pagbabago
Niyapos nang mahigpit ni Don Fernando ang kanyang anak. Umiiyak siya sa labis na kagalakan at pasasalamat. Lumingon siya upang pasalamatan ang batang nagligtas sa buhay ng kanyang anak, ngunit napansin niyang pilit na umaatras si Elias palabas ng pinto, nahihiya sa kanyang maruming itsura at takot na baka mapagalitan pa rin.
“Teka!” tawag ni Don Fernando.
Lumapit ang bilyonaryo kay Elias, lumuhod sa putikang sahig sa tabi ng bata, at mahigpit itong niyakap kahit marumi ang damit nito.
“Utang ko sa iyo ang buhay ng aking anak,” sabi ni Don Fernando habang pumapatak ang mga luha. “Wala kang utang na loob na dapat bayaran. Mula ngayon, ikaw ay itinuturing ko nang pamilya. Hindi ka na kailanman matutulog sa kalsada.”
Si Dr. Vargas naman ay nakatayo sa isang sulok, nakayuko, hiyang-hiya sa sarili. Natutunan niya sa gabing iyon na ang tunay na halaga ng isang tao ay hindi nasusukat sa estado sa lipunan, kayamanan, o titulong nakasabit sa pinto ng opisina. Ang buhay ay maaaring iligtas ng sinuman—maging ng isang maruming batang lansangan na may dalisay na puso.