“Wala nang natira sa kanya, Monica. Wala rin natira sa ‘yo.”
“Iyan ang kapalit ng 6 na taon ninyong pagsisinungaling.”
Nagpalipas ako ng 3 segundo ng katahimikan sa kwarto.
Lahat sila ay hindi makapagsalita habang ang tunog lang ng monitor at ang iyak ng baby ang naririnig.
Inilabas ko ang huling dokumento mula sa envelope—ang divorce at annulment petition papers kasama ang freeze order sa lahat ng personal bank accounts ni Marco.
“Pumirma ka rito, Marco,” utos ko sa kanya.
“O gusto mong idagdag pa namin ang kasong Concubinage bukod sa kasong estafa na nakahanda na sa fiscal’s office?”
Nanginginig ang mga kamay ni Marco habang kinukuha ang ballpen mula kay Atty. Santos.
Sa bawat pirma niya sa 5 pahina ng dokumento, nakikita ko ang tuluyang pagguho ng kanyang pagkatao.
Nang matapos siyang pumirma, kinuha ko ang mga papel at inilagay ulit sa aking bag.
Tumalikod ako at naglakad patungo sa pinto ng kwarto.
Bago ako lumabas, huminto ako at dahan-dahang lumingon sa kanila sa huling pagkakataon.
“Sinabi sa akin ng Papa ko na magkunwari akong walang alam sa loob ng 6 na buwan,” ang sabi ko nang may ngiti sa aking mga labi.
“Masakit magtiis, pero sulit ang bawat araw na paghihintay.”
“Dahil ngayon, nasa sahig ka na, Marco… at kasama mo ang babaeng pinalit mo sa akin.”
Lumabas ako ng kwarto nang mataas ang noo.
Sa labas ng ospital, naghihintay ang kulay itim na sasakyan ng aking ama.
Nang makapasok ako sa loob, pinatunog ni Papa ang sasakyan at tiningnan ako.
“Tapos na ba?” tanong ng aking ama.
“Tapos na, Papa,” sagot ko habang nakatingin sa liwanag ng araw sa Makati.
“Nakuha ko na ulit ang buhay ko.”
Ikinabit ko ang aking seatbelt at sumandal.
Wala nang kahit isang patak ng luha sa aking mga mata.
Naiwan ko na sa kwartong iyon ang nakaraan, at handa na akong simulan ang bagong yugto ng aking buhay nang may buong dignidad at kalayaan.