Pumirma ako sa 3 pahina ng prenuptial agreement.
Tumingin ako uli kay Don Vicente.
“Pumipirma ako hindi para sa pera mo, dahil alam kong wala na akong makukuha doon,” sabi ko sa malinaw na boses.
“Pumipirma ako dahil gusto kong patunayan na kakayanin kong magtrabaho at magbago mula ngayon.”
Nagulat si Don Vicente sa ginawa ko.
Ngumiti nang bahagya ang matanda.
“Mabuti kung ganun,” sabi niya.
Itinuloy ng pari ang seremonya ng kasal sa harap ng 200 bisita.
Naging payak at mabilis ang natitirang bahagi ng kasal.
Pagkatapos ng araw na iyon, pumasok ako bilang 1 ordinaryong clerk sa 1 opisina ng kaniyang kumpanya sa Lungsod ng Pasig.
Araw-araw akong gumigising ng 5:00 ng umaga para pumasok sa trabaho.
Kumikita ako ng sapat lamang para sa sarili kong pangangailangan.
Sa loob ng 1 taon, wala akong hininging kahit 1 piso kay Don Vicente na labas sa aking sweldo.
Natutunan kong pahalagahan ang bawat pisong pinaghirapan ko.
Ang dating babae na gustong magkaroon ng mabilis na yaman nang walang ginagawa ay natutong tumayo sa sarili niyang mga paa.
At doon ko naunawaan na ang totoong halaga ng buhay ay hindi nakukuha sa mabilis na paraan, kundi sa sipag at katapatan na pinaghihirapan araw-araw.