“Naisumite na namin sa Regional Trial Court ang petisyon para sa sole parental authority at permanent protection order laban sa iyo,” malamig na sabi ng abogado. “Ipinag-uutos ng korte na manatili kang hindi bababa sa 500 metro ang layo kay Clarisse at kay Lucas. Bukod dito, inilagay na ng korte sa hold-departure list ang iyong pangalan hanggang hindi nababayaran ang ₱850,000 na kinuha mo mula sa pondo ng bata.”
“Gusto ko lang makita ang anak ko… kahit 5 minuto lang,” pagsusumamo ko, nangingilid ang luha sa mga mata ko.
Tumingin ang abogado nang diretso sa akin.
“Noong gabing nangingisay ang anak mo sa emergency room at nagmamakaawa ang asawa mo para sa ₱50,000 na pampagamot, sinabi mong ‘Oa’ lang siya habang umiinom ka ng mamahaling alak kasama ang ibang babae. Nawalan ka ng karapatang maging ama noong pinili mong talikuran ang responsibilidad mo.”
Tumalikod ang abogado at sumakay sa kanyang sasakyan.
Naiwan akong nakatayo sa bangketa sa gitna ng init ng tanghali.
Wala na ang aking trabaho.
Wala na ang aking posisyon at mataas na sahod.
Nasaid ang aking ipon dahil sa luho ng babaeng ginamit lamang ako.
At higit sa lahat, nawala ang tanging pamilyang nagmahal at nagtiwala sa akin nang totoo.
Pagsapit ng hapon, bumalik ako sa abandonadong bahay sa Mandaluyong.
Naupo ako sa sahig ng sala, sa gitna ng katahimikan at alikabok kung saan dating nakatayo ang playpen ng aking anak.
Hawak ko ang maliit na piraso ng papel na iniwan ni Clarisse sa ibabaw ng mesa.
Ang bawat salita ay patuloy na umalingawngaw sa aking isipan: malaya na akong mamuhay sa mga maling desisyong pinili ko, ngunit kailanman ay hindi ko na maibabalik ang pamilyang sinira ko gamit ang sarili kong mga kamay.