Lahat sila ay napapailing habang tumitingin sa aking biyenan.
Humarap muli si Don Eduardo sa akin.
“Maya, mayroon akong 3 malalaking hotel sa Maynila,” sabi ng bilyonaryo.
“Gusto kong maging Head Executive Chef ka ng aming Filipino Authentic Dining Division.”
“Magsisimula tayo sa 10000000 pesos na puhunan para sa iyong sariling recipe line at restaurant menu.”
“Bibigyan kita ng buong kalayaan sa kusina at sa iyong mga resipe.”
Tumingin ako kay Marco na nakatayo pa rin habang nakatitig sa akin.
“Marco, tapos na tayo,” mahinahon kong sabi sa aking asawa.
“Ipinakita mo ngayong gabi kung anong uri ka ng lalaki.”
“Hindi mo ako kayang ipagtanggol laban sa kayabangan ng iyong ina.”
Umiyak si Marco at humawak sa aking braso.
“Maya, patawarin mo ako! Pakiusap, huwag mo akong iwan!” pagmamakaawa ni Marco.
“Kailangan ko ang kontrata! Kailangan ka namin!”
Inalis ko ang kanyang kamay mula sa aking braso.
Pumasok ako sa aming silid sa loob ng 10 minuto at inayos ang aking 2 maleta.
Dinala ko ang aking mga gamit at ang luma kong resipe book.
Nang bumaba ako sa hagdanan, nakaupo si Señora Beatriz sa sahig habang umiiyak at hawak ang basurahan.
Sinusubukan niyang kunin ang basang folder ng 50000000 pesos na kontrata ngunit wala na itong silbi.
Ang kanyang kayabangan ay tuluyang bumagsak sa basurahan sa harap ng lahat ng kanyang mataas na kakilala.
Lumabas ako ng mansyon kasama si Don Eduardo.
Sumakay ako sa kanyang sasakyan nang may buong kumpiyansa sa sarili.
Nalaman ko sa buhay na ang tunay na halaga ng isang tao ay hindi nasusukat sa mamahaling damit o foreign na pagkain.
Nasusukat ito sa katapatan, respeto, at pagpapahalaga sa sariling pinagmulan.
Ngayon, handa na akong magsimula ng bagong buhay na puno ng tagumpay at tunay na karangalan.