Wala na ang anyo ng isang matandang mahina at sunud-sunuran.
—Tomas! Ano ang ibig sabihin nito?! sigaw ni Doña Teresa sa kanyang asawa. —Sabihin mo sa kanilang kasinungalingan ang lahat ng ito!
Tiningnan ni Mang Tomas ang kanyang asawa nang walang anumang awa.
—5 taon mong inalipusta ang manugang mo, Teresa. 5 taon mong itinuring na alila ang babaeng nag-alaga sa akin noong naospital ako nang 3 buwan habang ikaw at ang mga anak mo ay nagpapakasasa sa shopping sa ibang bansa.
Napaatras si Doña Teresa.
—Tomas… pamilya mo kami…
—Pamilya? tanong ni Mang Tomas habang itinuturo si Jason. —Si Jason na nagnakaw ng 12,000,000 pesos mula sa hardware company para ibili ng condo ang babae niya? O si Bianca na gumamit ng corporate credit cards para sa 4,000,000 pesos na utang sa sugal?
Nanginig ang mga labi ni Jason.
—Dad… pakinggan mo muna ako…
—Huwag mo akong tawaging Dad, matigas na sabi ni Mang Tomas. —Matagal ko nang alam ang lahat. Bawat pirma, bawat transaksyon, at bawat panloloko ninyo ay nakatala sa flash drive na hawak ngayon ni Jenny at ng legal team.
Humarap si Mang Tomas sa akin at bahagyang tumango.
Iyon ang hudyat na hinihintay ko.
Inilabas ko ang 1 kopya ng notice to vacate.
—Mayroon kayong 2 oras para impakehin ang mga personal ninyong damit at kagamitan, sabi ko nang kalmado pero mariin.
—Hindi ako aalis sa sarili kong bahay! sigaw ni Doña Teresa na halos mawalan ng boses sa galit.
—Hindi ito sa inyo, Ginang Teresa, paalala ni Atty. Valdez. —Kung hindi kayo aalis bago mag-alas-5:00 ng hapon, mapipilitan ang sheriff na ipatupad ang forcible ejectment sa tulong ng kapulisan, at idadagdag natin ang kasong qualified theft at estafa laban kay Jason at Bianca base sa corporate audit.
Nang marinig ang salitang estafa, namutla si Jason.
Alam niyang totoo ang lahat ng ebidensya.
—Ma… mag-empake na tayo, bulong ni Jason habang nanginginig ang mga binti.
—Duwag ka! sigaw ni Bianca sa kanyang kapatid. —Lalabanan natin ito sa korte!
—Sige, magkita tayo sa korte, sagot ko kay Bianca. —Pero habang dinidinig ang kaso, sa labas kayo titira. At ang 3 sasakyan na nakaparada sa garahe? Naka-rehistro lahat sa kompanya. Maiiwan ang mga susi sa mesa bago kayo lumabas ng gate.
Isa-isang pumasok ang mga tauhan ng law firm para bantayan ang bawat kwarto upang matiyak na walang mamahaling gamit ng kumpanya ang ilalabas.
Wala nang nagawa si Doña Teresa kundi umiyak sa hiya habang inilalagay ang mga damit niya sa 2 maleta.
Ang babaeng dinala ni Jason ay mabilis na tumakas palabas ng compound bago pa dumating ang mga awtoridad.
Alas-4:45 ng hapon.
Nakatayo si Doña Teresa, si Bianca, at si Jason sa labas ng bakal na gate ng subdivision.
Bitbit nila ang kanilang sariling mga gamit sa ilang plastic at bag.
Ang dating mga taong nagtatawanan sa balkonahe habang pinapanood akong lumakad palayo ay sila na ngayong nakatayo sa kalsada, walang sasakyan, at walang matutuluyan.
Lumapit si Jason sa gate, nakikiusap ang mga mata.
—Jenny… mag-usap naman tayo. 5 taon tayong nagsama. Pwede nating ayusin ito.
Tumingin ako sa kanya mula sa loob ng bakuran.
—5 taon kitang minahal at pinagsilbihan, Jason. Pero sa 5 taon na iyon, ni minsan ay hindi mo ako itinuring na asawa o kahit tao man lang. Ang ibinigay sa akin ng tatay mo ay hindi swerte kundi hustisya.
Isinara ng guwardiya ang malaking bakal na gate.
Tumalikod ako at naglakad papasok sa bahay kasama si Mang Tomas.
—Salamat po, Pa, sabi ko sa matanda.
Ngumiti si Mang Tomas sa akin sa unang pagkakataon sa loob ng 5 taon.
—Huwag kang magpasalamat sa akin, Jenny. Ibinigay ko lang ang nararapat sa taong nagpakita ng tunay na malasakit. Simula ngayon, pamunuan mo ang negosyo nang may dignidad.
Tumingin ako sa malawak na sala ng mansyon.
Ang itim na basurang inakala nilang paraan para hiyain ako sa huling pagkakataon ang siya palang naging susi para buksan ang bagong yugto ng aking buhay—isang buhay kung saan ako na ang may hawak ng sarili kong kapalaran.