Part3

 

Hindi makapagsalita si Adrian. Nakatitig lang siya sa lupa, ang kanyang mga kamay ay nanginginig nang husto.

“Nung mamatay si Don Roberto matapos ang dalawang taon,” patuloy ng abogado, “hindi siya namatay sa sakit sa puso lamang. Namatay siya sa matinding depresyon dahil nalaman niyang binalak nina Adrian at Mariel na ibenta ang bahay ninyo habang nasa ospital pa siya!”

“At ang pinakamatindi sa lahat…” kinuha ni Attorney Velasco ang huling papel mula sa envelope. “Ito ang Huling Habilin at Testamento ni Don Roberto Villareal.”

Natahimik ang lahat.

“Sa testamentong ito na nakarehistro sa korte labinlimang taon na ang nakararaan,” pahayag ng abogado, “inilagay ni Don Roberto na ANG LAHAT ng ari-arian ng pamilya Villareal—ang ancestral house sa Forbes Park, ang mga lupain sa Tagaytay, ang shares sa kumpanya, at ang bank accounts na nagkakahalaga ng mahigit Dalawang Daan at Limampung Milyong Piso—ay IISANG TAO LAMANG ANG NAGMAMANA.”

Tumingin si Attorney Velasco kay Sofia na nakahiga sa buhanginan.

“Ang lahat ng iyon ay ipinamana ng inyong ama kay SOFIA VILLAREAL.”

Parang pinagsakluban ng langit at lupa sina Adrian at Mariel.

“Hindi maaari ‘yan!” sigaw ni Adrian, pilit na inagaw ang papel pero mabilis siyang hinarangan ng dalawang pulis. “Kami ang matatanda! Kami ang nagpalaki sa kanya! Kami ang may karapatan sa pera ni Papa!”

“Walang karapatan ang mga taong pumatay sa sarili nilang magulang!” sigaw ni Attorney Velasco. “Inilagay ng inyong ama ang isang probisyon sa habilin: Kapag napatunayan na naging masama sina Adrian at Mariel kay Sofia, o kapag sinubukan ninyong agawin ang mana, mawawalan kayo ng kahit isang sentimo. At ang tanging paraan para makuha ninyo ang pera… ay kung MAMATAY SI SOFIA BAGO SIYA MAG-TWENTY FIVE YEARS OLD NANG WALANG TAGAPAGMANA!”

Napatingin ang lahat ng tao sa venue kina Adrian at Mariel.

Ang buong paligid ay napuno ng matinding pagkabigla at pagkasuklam.

Dahil sa sandaling iyon… naintindihan na ng lahat.

Hindi lang ito isang “simpleng biro sa beach.”

Hindi lang ito isang “prank sa bridesmaid.”

Ito ay isang planadong pagpatay.

Isang malamig, walang awa, at masamang balak para tuluyang alisin sa mundo si Sofia—ang batang ginawa nilang alipin, ang batang pinagmulan ng lahat ng kanilang sisi, at ang batang tanging nakatayo sa pagitan nila at ng daan-daang milyong piso!

“Kaya pala…” pabulong na sabi ni Paolo, ang kanyang boses ay puno ng kilabot habang nakatitig kay Mariel. “Kaya pala pumayag ka na ibaon namin si Sofia sa buhangin… Kaya pala ayaw mo siyang pahukay nung nakiusap ang lifeguard… Kaya pala sinabi mong ‘continue the ceremony’ nung nakita mong hindi na siya gumagalaw sa drone…”

Umoobserba si Paolo kay Mariel na para bang ngayon lang niya nakita ang totoong anino ng babaeng pakakasalan niya.

“Gusto niyo siyang mamatay!” sigaw ni Paolo. “Gusto niyo siyang malunod para sa pera!”

“Hindi Paolo! Hindi totoo ‘yan!” umiyak si Mariel, pilit na humawak sa kamay ni Paolo. “Mahal kita, Paolo! Ginawa ko lang ‘to para sa ating dalawa! Para magkaroon tayo ng magandang buhay!”

Itinulak ni Paolo si Mariel nang napakalakas dahilan upang mapaupo ang bride sa maruming buhanginan, punong-puno ng dumi ang kanyang mamahaling puting gown.

“Huwag mo akong hahawakan!” diring-diri na sigaw ni Paolo. “Napakasama mong tao! Napakasama ninyong lahat!”

Tumingin si Paolo sa aking katawan. Lumuhod siya muli at pilit na niyakap ang malamig kong labi.

“Sofia… patawarin mo ako…” humahagulhol na sabi ni Paolo. “Patawarin mo ako kung hindi kita pinanigan… Patawarin mo ako kung nakipagtawanan ako sa kanila habang nahihirapan ka… Ako ang dapat protektahan ka pero ako pa ang sumira sa ‘yo…”

Pinanoood ko si Paolo.

Naramdaman ko ang matinding sakit sa aking dibdib—hindi dahil sa buhay pa ako, kundi dahil sa wakas, narinig ko rin mula sa kanya ang mga salitang matagal ko nang pinapangarap. Pero huli na ang lahat.

Namatay na ako.

Namatay ako sa ilalim ng malamig at basang buhangin, habang ang taong minahal ko nang buong buhay ko ay nakatayo sa malayo at nakikipagtawanan sa aking mga mamatay-tao.

Lumapit ang dalawang pulis kina Adrian at Mariel.

“Adrian Villareal at Mariel Villareal,” malamig na pahayag ng pulis habang inilalabas ang dalawang pares ng pusa o handcuffs. “Inaaresto namin kayo sa kasong Negligent Homicide, Murder under Conspiracy, at Fraud.”

“Bitawan niyo ako!” sigaw ni Mariel habang pilit na nagpumiglas. “Kasal ko ngayon! Hindi niyo pwedeng gawin sa akin ‘to! Ako ang victim dito! Sinira ni Sofia ang araw ko!”

“Manahimik ka!” sigaw ng isang bisita mula sa audience.

“Mga demonyo kayo!” sigaw pa ng isa pang bisita. “Pinatay niyo ang sarili ninyong kapatid!”

Nagsimulang magmurahan ang mga tao sa paligid. Ang mga tinuturing nilang elite na kaibigan at bisita ay isa-isang tumalikod at naglakad palayo sa venue, nag-iiwan ng mga salita ng pagkasuklam at dumi sa pangalan ng pamilya Villareal.

Pinasok ng mga pulis sina Adrian at Mariel sa police car. Si Nico naman ay nanatiling nakaluhod sa tabi ng katawan ko, hinahampas ang sarili niyang mukha sa matinding pagsisisi.

“Patawarin mo ako, Sofia… patawarin mo si Kuya Nico…” umiiyak na sigaw ni Nico. “Bakit hindi ko nakita?! Bakit nakiisa ako sa kanila?!”

Tumingin ako kay Attorney Velasco.

Inilagay ng abogado ang kanyang kamay sa ibabaw ng kumot na ipinatakip sa katawan ko habang isinasakay ako sa ambulansya.

“Wala ka nang dapat ipag-alala, Sofia,” mahinang bulong ng abogado habang nakatingin sa langit. “Ang lahat ng perang iniwan ng tatay mo… ay mapupunta sa isang charity para sa mga batang ulila at inaabuso. Walang makukuha kahit isang sentimo ang mga kapatid mo. At sisiguraduhin kong sa kulungan sila mabubulok.”

Naramdaman ko ang isang napakahinang hangin na pumaligid sa akin.

Ang hangin ay hindi na malamig. Ito ay mainit, malambot, at puno ng kapayapaan.

Tumingin ako sa huling pagkakataon sa dalampasigan ng Batangas.

Nakita ko ang nasirang wedding arch. Nakita ko ang nakakalat na mga bulaklak at basag na baso ng champagne. Nakita ko si Paolo na nakaupo sa buhangin, nag-iisa, umiiyak habang hawak ang basang puting bulaklak na itinaksik sa akin kanina.

At nakita ko ang dalawang taong matagal ko nang gustong makita.

Sa dulo ng dalampasigan, nakatayo ang isang lalaki at isang babae na parehong nakasuot ng puting damit. Sila ay nakangiti sa akin, nakaladlad ang mga kamay.

Si Mama. At si Papa.

Wala nang galit sa mga mata nila. Wala nang sakit. Purong pagmamahal lamang.

“Halika na, Sofia,” tila bulong ng hangin sa aking tainga. “Oras na para umuwi.”

Ngumiti ako. Ang ngiting ito ay hindi na tulad ng ngiti ko noong buhay pa ako—hindi na ito ngiti ng pagtatakip ng sakit, hindi na ito ngiti para lang tanggapin ng ibang tao.

Ito ay ang unang totoong ngiti ng aking kaluluwa.

Tinalikuran ko ang beach resort. Tinalikuran ko ang pamilyang sumira at pumatay sa akin. At dahan-dahan, lumakad ako patungo sa liwanag, kasama ang aking tunay na mga magulang na matagal nang naghihintay sa akin.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *