PART 3
Nawala ang kulay sa mukha ni Maya. Ang mga salitang lumitaw sa screen ay parang punyal na tumusok sa kanyang puso.
“Si Leo…” bulong ni Maya, ang kanyang boses ay nanginginig sa matinding galit at takot. Ang dating kalmado at kalkuladong piloto ay biglang nagbago; ang nangingibabaw ngayon ay ang instinct ng isang inang handang pumatay para sa kanyang anak.
“Captain, ikaw na muna ang humawak dito,” utos ni Maya kay Arthur habang mabilis na tumayo mula sa upuan.
“Maya, saan ka pupunta?! Delikado sa labas!” sigaw ni Arthur.
“May nagtatangka sa anak ko,” tugon ni Maya habang mariing binubuksan ang pinto ng cockpit.
Paglabas niya sa flight deck, sumalubong sa kanya ang nagkakagulong mga pasahero. Ang ilan ay umiiyak, ang iba ay nagdarasal nang tahimik. Ngunit mabilis na iginala ni Maya ang kanyang mga mata sa buong aisle patungo sa seat 8A.
Nanlaki ang kanyang mga mata nang makitang bakante ang upuan ni Leo! Ang kumot ng bata ay nakakalat sa sahig, at ang paboritong laruan nitong maliit na eroplano ay nakakubli sa ilalim ng armrest.
“Leo!” sigaw ni Maya habang hinahanap ang anak sa gitna ng mga pasahero.
“Ma’am! Y-yung lalaking nakaitim na jacket kanina… dinala niya ang bata patungo sa emergency exit sa bandang likod!” nanginginig na sumbong ng babaeng nag-alok na tumulong sa pagbantay kay Leo kanina.
Hindi na nagdalawang-isip si Maya. Tumakbo siya nang mabilis habang sumasabay sa pag-uga ng eroplano. Ang kanyang mga mata ay nakatutok lamang sa dulo ng aisle kung saan nakatayo ang isang lalaking nakasuot ng itim na hoodie, hawak ang umiiyak at nanlalabang si Leo!
“Mommy!” sigaw ng bata habang iniabot ang kanyang mga kamay.
“Leo! Bitawan mo siya!” sigaw ni Maya na may halong galit at pagbabanta.
Lumingon ang lalaki. Hinawakan nito ang kwelyo ni Leo habang nakangisi nang nakakatakot. Siya si Marcus Vance, isang dating military intelligence operative na na-dishonorably discharged taon na ang nakararaan—ang mastermind sa likod ng trahedyang sumira sa buhay ni Maya noon. Gusto niya ng paghihiganti, at ginagamit niya si Leo bilang pain.
“Welcome back sa laro ko, Maya,” sabi ni Marcus habang nakatutok ang isang maliit na detonator sa kanyang kamay. “Isang galaw mo pa, at iki-click ko ito. Sabay tayong hihimlay sa ilalim ng Pacific Ocean.”
Napatigil si Maya. Ang kanyang paghinga ay bumilis. Sa isang banda ay ang kaligtasan ng daan-daang pasahero, at sa kabilang banda ay ang buhay ng nag-iisa niyang anak.
Ngunit sa sandaling iyon, naalala niya ang kanyang sariling payo sa sarili: A pilot doesn’t leave people behind. At lalo na, hindi niya kailanman iiwan ang kanyang sariling anak.
Dahan-dahang naglakad si Maya papalapit, itinaas ang kanyang mga kamay para magpanggap na sumusuko.
“Huwag mong idamdam ang bata, Marcus. Ako ang kailangan mo,” kalmadong sabi ni Maya, ngunit ang kanyang mga mata ay nagpapakita ng matinding determinasyon.
“Oo, ikaw nga,” nakangising sagot ni Marcus habang inilalapit ang detonator kay Leo. “Ikaw ang sumira sa career ko, Maya. Oras na para pagbayaran mo—”
Hindi na pinatapos ni Maya ang sinabi nito. Gamit ang kanyang natatanging combat training mula sa militar, mabilis siyang nag-slide sa sahig at sinipa nang buong lakas ang tuhod ni Marcus.
Crack!
Napasigaw sa sakit si Marcus at nabitawan ang detonator. Sa mabilis na reaksiyon, sinalo ni Maya ang nalalaglag na detonator gamit ang isang kamay, habang ang kabilang braso ay mabilis na hinila palayo si Leo patungo sa ligtas na bahagi ng aisle.
“Hawak na kita, anak,” bulong ni Maya habang mahigpit na niyakap ang nag-iiyak na bata.
Agad na sumugod ang mga pasahero sa likod at tinulungan siyang igapos at itali si Marcus gamit ang emergency zip ties hanggang sa dumating ang mga flight attendants para dalhin ito sa ligtas na lugar.
Makalipas ang dalawampung minuto, matagumpay at ligtas na lumapag ang eroplano sa Ninoy Aquino International Airport sa Maynila. Pinalakpakan ng halos dalawang daang pasahero si Maya habang lumalabas sila ng eroplano—hindi lamang bilang isang inang nagligtas sa kanyang anak, kundi bilang ang bayani na nagligtas sa kanilang lahat mula sa tiyak na kapahamakan.
Habang karga-karga niya si Leo palayo sa eroplano patungo sa sikat ng araw ng Manila, napangiti si Maya. Sa wakas, natapos na ang madilim na anino ng kanyang nakaraan. Siya ay nanatiling isang piloto, ngunit higit sa lahat, siya ang tagapagligtas ng kanyang sariling pamilya.