Bahagi 3: Ang Wakas ng Traydor at Bagong Simula
Ang tahimik na hardin ay napuno ng matinding katahimikan pagkatapos marinig ng tatlong daang bisita ang ebidensya mula sa cellphone. Ang mga kaibigan at kasosyo ko sa negosyo na noong una ay nagbabala sa akin tungkol sa aming agwat ng edad ay ngayon ay nakatingin kina Marco at Chloe na may halong galit at pandidiri.
Si Marco, na kanina lamang ay nag-aangas at nagmamayabang sa kanyang tagumpay, ay napaluhod na halos sa harapan ng altar habang sinusubukang hawakan ang laylayan ng aking damit.
“Carmela! Patawarin mo ako! Nagkamali ako! Si Chloe ang nagtulak sa akin sa kasamaang ito, nabulag lamang ako sa pera!” pagmamakaawa niya habang tumutulo ang mga luha sa kanyang mga mata. Isang klasikong galaw ng isang duwag—ang isisi sa iba ang sarili niyang kasakiman.
Si Chloe naman, na nakaupo pa rin sa damuhan, ay nagsimulang sumigaw at mag-ilusyon ng pagtatanggol sa sarili. “Huwag kang magmalinis, Carmela! Matanda ka na! Nararapat lang sa iyo na makuha namin ang kalahati ng kumpanya mo dahil wala ka namang anak na magmamana nito!”
Bumaling ako sa kanila, hindi na may luha sa mga mata, kundi may ngiting nagpapakita ng aking tagumpay.
“Totoo na wala akong anak sa ngayon,” sagot ko habang nakataas ang noo. “Ngunit ang bawat patak ng pawis at dugo na inilaan ko sa aking kumpanya sa nakalipas na dalawampung taon ay hindi ko kailanman ibibigay sa mga taong walang alam kundi ang pumatay at magnakaw.”
Sa isang iglap, lumitaw sa gilid ng hardin sina Atty. Salazar kasama ang tatlong tauhan ng pulisya na naka-uniporme. Hindi na nag-aksaya ng panahon ang mga ito. Agad nilang nilapitan sina Marco at Chloe.
“Marco Santos at Chloe Reyes, kayo ay inuutusang sumama sa amin dahil sa mga kasong tangkang pagpatay (attempted murder), estafa, at conspiracy to commit fraud,” seryosong sabi ng pinuno ng mga pulis habang kinukutsara ang mga posas sa mga kamay ni Marco.
Habang kinakaladkad palayo ang dalawa, patuloy ang pag-iyak at pagsigaw ni Marco ng mga pangako at tawag sa aking pangalan, ngunit huli na ang lahat. Ang kanilang pangarap na maging milyonaryo sa isang iglap ay tuluyang naglaho sa loob lamang ng ilang minuto. Ang kasal na inakala nilang katapusan ng aking yaman ay naging simula ng kanilang pagkakakulong.
Pagkaalis na pagkaalis nila, hinarap ko ang aking mga bisita na nananatiling nakatingin sa akin na may paghanga.
“Mga kaibigan,” simula ko habang hawak ko ang mikropono. “Humihingi ako ng tawag sa inyo sa abalang nangyari ngayong hapon. Ngunit huwag kayong mag-alala, hindi masasayang ang handaan at ang pagkain. Sa halip na isang kasalan, ipagdiriwang natin ngayon ang aking kalayaan at ang bagong simula ng aking buhay.”
Isang malakas na palakpakan ang umalingawngaw sa hardin. Ang mga taong noong una ay nag-aalinlangan ay lumapit sa akin upang yakapin ako at batiin sa aking katalinuhan at katatagan.
Ang natitirang bahagi ng araw na iyon ay naging isang masayang pagtitipon. Wala nang lungkot sa aking dibdib nang pumasok ako sa aking malaking bahay kinagabihan. Wala na ang takot na baka ako ay mag-isa o maloko ng iba. Napatunayan ko sa aking sarili na ang edad ay hindi kahinaan, at ang tunay na lakas ay nagmumula sa isang pusong hindi nagpapaapi at isipang hindi nadadala ng matatamis na panlilinlang.