Sa isang iglap, bumukas muli ang pinto ng courtroom. Sa pagkakataong ito, tatlong opisyal mula sa National Bureau of Investigation (NBI) ang pumasok na may dalang mga warrant of arrest.
“Mr. Gabriel Mendoza at Ms. Bianca Santos, may bisa kaming utos mula sa Pasig RTC para arestuhin kayo sa salang Qualified Theft at Economic Sabotage. Walang piyansa ang inyong kaso.”
Nang marinig ang salitang walang piyansa, bumigay ang mga tuhod ni Bianca at tuluyan siyang bumagsak sa sahig habang umiiyak at nagmamakaawa. Ang tatlong abogadong binayaran ni Gabriel ay mabilis na nag-empake ng kanilang mga gamit, yumuko sa Donya, at nagpulasang lumabas ng courtroom—ayaw madamay sa pagbagsak ng kanilang dating kliyente.
Nilapitan ni Gabriel si Sofia, lumuhod sa maruming sahig, at pilit na inaabot ang laylayan ng simpleng damit ng asawa.
“Sofia… patawarin mo ako, mahal ko! Nabaliw lang ako! Si Bianca ang may kasalanan ng lahat, tinukso niya lang ako! Pakiusap, bawiin mo ang kaso! Sofia, pitong taon tayong nagsama!”
Tiningnan ni Sofia ang lalaking minsan niyang minahal nang higit sa sarili niya. Wala nang natirang galit sa kanyang dibdib—tanging awa at matinding kapayapaan na lamang.
“Pitong taon kitang binigyan ng pagkakataong mahalin ako nang totoo, Gabriel,” mahinahon ngunit mariing sabi ni Sofia. “Sinabi mo kanina, bigyan ako ng limang daan para may makain bago bumalik sa ampunan.”
Kumuha si Sofia ng limang daang pisong papel mula sa kanyang lumang bag. Marahan niya itong binitiwan sa tapat ng mukha ng nakaluhod na si Gabriel.
“Iyan ang huling sentimong matatanggap mo mula sa akin. Gamitin mo ‘yan para sa pamasahe mo papuntang kulungan.”
Tumalikod si Sofia at hinawakan ang kamay ng kanyang ina.
Magkasamang naglakad ang mag-ina palabas ng courtroom, protektado ng pinakamalakas na puwersa ng batas at yaman sa bansa. Naiwan sa likuran nila ang mga sirena ng pulis, ang mga posas na lumapat sa mga pulso nina Gabriel at Bianca, at ang marangyang ilusyon na tuluyan nang gumuho sa alabok.