BAHAGI 3: ANG WAKAS NG DUSA AT ANG BAGONG UMAGA
Ang salitang “Papa” ay nagwasak sa natitirang tibay ng dibdib ni Don Ricardo. Lumuhod siya sa maruming sahig ng barung-barong, binalewala ang alikabok at amoy ng kahirapan, at niyakap ang nanghihinang katawan ng anak.
“Anak ko… Angelica! Patawarin mo ako! Narito na si Papa, narito na kami!” panaghoy ng bilyonaryo habang umaagos ang luha sa kanyang mukha.
Sumunod na pumasok si Doña Esmeralda na hindi na halos makahinga sa tindi ng emosyon. Hinawakan niya ang nanlalamig na mga pisngi ni Angelica at pinupog ito ng halik. “Diyos ko, salamat sa himala! Buhay ang anak ko! Angelica, lumaban ka, pakiusap, lumaban ka!“
Pilit na ngumiti si Angelica sa kabila ng matinding panghihina. Tumingin siya sa gilid at nakita si Cielo na umiiyak habang hawak ang kwintas. “Papa… Mama… si Cielo po. ‘Wag niyo po siyang… pababayaan…” pumipikit na ang mga mata ng dalaga, tila bibigay na ang huling lakas nito matapos makitang ligtas na ang kanyang anak sa piling ng kanyang mga magulang.
“Hindi ka mamamatay, Angelica! Hinding-hindi ko hahayaang mawala ka ulit sa amin!” mariing sigaw ni Ricardo.
Sa sandaling iyon, dumating ang mga doktor at nars na mabilis na pumasok sa barong-barong bitbit ang mga kagamitang pang-emerhensya. Agad nilang ikinabit ang oxygen mask kay Angelica at maingat itong inilagay sa stretcher. Sa ilalim ng nag-iingay na wang-wang ng mga ambulansya at convoy ng mga mamahaling sasakyan, binagtas nila ang lansangan patungo sa pinakamalaking pribadong ospital sa bansa.
Sa loob ng susunod na apatnapu’t walong oras, naging impiyerno ang bawat minuto para sa pamilya Montefalco. Nasa loob ng Intensive Care Unit si Angelica habang ang pinakamahuhusay na espesyalista sa bansa ay nagtutulungan upang isalba ang kanyang buhay. Nagtamo siya ng matinding impeksyon sa baga dulot ng malnutrisyon at kapabayaan sa kalusugan, bukod pa sa mga lumang pinsala sa kanyang spinal column.
Sa labas ng ICU, hindi umalis si Don Ricardo at Doña Esmeralda. Sa tabi nila ay si Cielo, na noon ay napaliguan na at nabihisan ng malinis at magarang kasuotan. Hawak-hawak ng bata ang kamay ng kanyang lolo at lola. Sa kabila ng marangyang paligid, ang kwintas pa rin ng kanyang ina ang mahigpit niyang tangan sa kanyang munting dibdib.
“Lolo… gagaling po ba si Inay?” inosenteng tanong ni Cielo, basag ang boses.
Yumuko si Don Ricardo, pinunasan ang luha ng apo, at binuhat ito sa kanyang kandungan. Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, naramdaman ng matigas na bilyonaryo ang tunay na kahulugan ng pamilya. Hindi ang kanyang mga kumpanya, hindi ang kanyang bilyun-bilyong ari-arian sa bangko, kundi ang dugong nananalaytay sa batang ito.
“Gagaling ang nanay mo, Cielo. Nangangako si Lolo. Hinding-hindi na natin hahayaang masaktan pa siya kahit kailan,” buong pagmamahal na sagot ng Don.
Nang sumapit ang ikatlong araw, bumukas ang pinto ng ICU. Lumabas ang punong doktor, bakas ang pagod sa mukha ngunit may maaliwalas na ngiti. “Don Ricardo, nalagpasan na po niya ang kritikal na yugto. Stable na ang kanyang mga vital signs. Gising na po si Angelica at hinahanap kayo.“
Nagyakapan ang mag-asawa habang nag-iiyakan sa labis na pasasalamat sa Poong Maykapal.
Nang pumasok sila sa silid, nakita nila si Angelica na gising na. Bagamat may mga tubo pa sa ilong at dextrose sa kamay, may kulay na ang kanyang mga pisngi. Nang makita niya si Cielo na tumatakbo palapit sa kanyang kama, muling nabuhay ang sigla sa kanyang mga mata.
“Inay!” masayang tawag ni Cielo sabay yakap sa tagiliran ng ina.
“Anak ko… Cielo ko…” bulong ni Angelica habang hinahaplos ang buhok ng bata. Tumingin siya sa kanyang mga magulang. “Papa, Mama… patawarin niyo po ako kung nagtago ako. Akala ko po ikakahiya niyo ako dahil naging baldado at mahirap ako… akala ko po pabigat lang ako.”
Lumapit si Don Ricardo at hinawakan ang kamay ng anak, lumuluhod muli sa tabi ng hospital bed upang pantayan ang mukha nito. “Huwag mong sabihin ‘yan, Angelica. Kami ang dapat humingi ng tawad sa’yo. Naging bulag kami. Inakala naming patay ka na dahil sa kawalan ng imbestigasyon, at hinayaan naming magdusa ka nang sampung taon. Walang yaman sa mundong ito ang hihigit sa buhay mo. Ikaw ang pinakamalaking kayamanan namin, kayo ng apo kong si Cielo.“
Kinuha ni Esmeralda ang gintong kwintas mula sa kamay ni Cielo at maingat itong isinuot muli sa leeg ni Angelica. Kuminang ang gintong anghel sa ilalim ng liwanag ng silid—simbolo ng pag-asa na hindi kailanman naglaho.
Makalipas ang anim na buwan, nagbago ang lahat.
Ang marangyang marmol na puntod sa sementeryo na may pangalang “Angelica Montefalco” ay ipinagiba ni Don Ricardo. Sa halip, nagpatayo ang pamilya ng isang malaking ampunan at foundation para sa mga batang lansangan at mga inang may kapansanan, na pinangalanang Cielo de Esperanza Foundation.