PART 3
“Beatrice…?” bulong ni Kenneth, hindi makapaniwala sa kanyang nakikita.
Walang emosyon ang aking mukha habang naglalakad patungo sa kabisera ng mesa—ang dating upuan ni Don Fernando.
Inilapag ng aking punong abogado ang acquisition certificate sa gitna ng mesa.
“Ako si Beatrice Navarro, Sole Managing Partner at Majority Owner ng Navarro Capital Partners,” panimula ko gamit ang malinaw at mariing tinig.
“Simula kaninang 8:30 ng umaga, pormal na naming nakuha ang 55 porsyento ng voting shares ng Delgado Prime Holdings mula sa mga nagpautang na bangko.”
“Ibig sabihin, ako na ngayon ang tumatayong bagong Chairman of the Board.”
Nagsimulang magbulungan ang 12 miyembro ng minority shareholders habang binabasa ang mga sertipikasyon.
“Hindi totoo ito!” sigaw ni Alyssa habang tumatayo at humahampas sa mesa. “Inalis ka na sa pamilyang ito 3 taon na ang nakararaan! Binayaran ka na ng ₱150,000,000 para tuluyang mawala!”
Tinitigan ko si Alyssa mula ulo hanggang paa nang may bahagyang ngisi.
“Tama ka, Alyssa,” sagot ko. “Ginamit ko ang ₱150,000,000 na inihagis ninyo sa aking mukha upang palaguin ang aking sariling kumpanya hanggang sa magkaroon ako ng sapat na salapi upang bilhin ang buong pag-aari ninyo.”
Lumapit ako kay Alyssa at inilapag ang isang puting envelope sa kanyang harapan.
“Ngunit hindi iyan ang pinakamalaking problema mo ngayong umaga.”
Nanginginig ang mga kamay ni Alyssa nang buksan ang sobre.
Laman nito ang sertipikadong kopya ng 4 na bank transfer vouchers kung saan inilipat niya ang kabuuang ₱85,000,000 sa kanyang lihim na kasabwat na si Richard Gomez.
Kasama rin doon ang opisyal na resulta ng DNA test ng kanyang 3 anak.
“B-bakit nasa iyo ito?” nauutal na tanong ni Alyssa habang unt-unting nawawalan ng kulay ang kanyang mukha.
Tumingin ako kay Kenneth na nakatitig sa mga dokumento ng DNA.
Nang mabasa ni Kenneth ang negatibong resulta ng kanyang pagiging ama, parang gumuho ang buong mundo sa kanyang paligid.
“Alyssa… totoo ba ito?” tanong ni Kenneth, basag ang boses at nanginginig ang buong katawan. “Hindi ko anak ang 3 bata?”
Hindi makasagot si Alyssa; napayuko lamang ito habang pilit na itinatago ang kanyang mukha.
“Ipinagpalit mo ako, Kenneth,” wika ko habang nakatingin nang diretso sa aking dating asawa.
“Ipinahiya ninyo ako, pinalayas, at inalipusta dahil lamang sa pag-aakalang ang babaeng ito ang magbibigay sa inyo ng mga tagapagmana.”
“Ngunit ang totoo, pinatira mo sa iyong tahanan ang bunga ng panloloko ng ibang lalaki, habang ninanakawan ka ng bilyun-bilyong pondo sa ilalim ng iyong sariling ilong.”
Bumagsak ang mga luha ni Doña Victoria habang nakatingin sa akin nang may pagsisisi.
“Beatrice… anak,” pakiusap ng matandang babae. “Patawarin mo kami. Nagkamali kami ng paghusga sa iyo. Maari nating pag-usapan ito bilang isang pamilya. Tulungan mo kaming iligtas ang aming pangalan!”
“Huwag mo akong tawaging anak, Doña Victoria,” malamig kong putol sa kanyang sinasabi.
“Nang itaboy ninyo ako nang walang dalang anuman kundi ang aking damit 3 taon na ang nakararaan, pinatunayan ninyo na wala kayong puwang para sa katarungan o pagmamahal.”
Humarap ako sa aking legal team.
“Atty. Delgado, ipasa ang pormal na reklamo sa National Bureau of Investigation laban kay Alyssa Ramos at Richard Gomez para sa kasong Qualified Theft at Falsification of Commercial Documents.”
“Para naman kay Kenneth Delgado, epektibo ngayong 11 ng tanghali, tinatanggal ka na ng Board of Directors bilang Chief Executive Officer.”
“Wala ka nang kapangyarihang pumirma sa anumang kontrata, at aalisin ang lahat ng iyong access sa corporate properties.”
“Beatrice, pakinggan mo ako!” lumuluhod na sigaw ni Kenneth sa harap ng buong board habang hinahawakan ang dulo ng aking damit.
“Patawarin mo ako… nagkamali ako nang husto. Nabulag ako ng aking ama at ng sarili kong kahinaan. Maaari tayong magsimula muli! Mahal pa rin kita!”
Dahan-dahan kong inalis ang kanyang kamay mula sa aking kasuotan.
“Wala nang dapat simulan pa, Kenneth.”
“Ang lalaking naniwalang kaya akong bilhin at itapon gamit ang pera ay hindi karapat-dapat humawak sa kahit anong bahagi ng aking hinaharap.”
Inilabas ko ang aking telepono at ipinakita sa kanya ang 1 litrato sa screen.
Litrato ito nina Liam, Lucas, Leo, at Lauren na masayang naglalaro sa hardin ng Surrey, lahat sila ay may malulusog na pangangatawan at maamong mukha.
Nanlaki ang mga mata ni Kenneth nang makita ang 4 na bata na may labis na pagkakahawig sa kanyang sariling pamilya.
“S-sino sila, Beatrice?” nanginginig niyang tanong. “Kaninong mga anak sila?”
“Sila ang aking mga anak,” payapa kong sagot.
“Ang 4 na supling na tinanggihan ninyo bago pa man ninyo nalaman ang kanilang pag-iral.”
“At hinding-hindi nila makikilala ang isang amang walang dangal at walang paninindigan.”
Napasigaw si Kenneth sa tindi ng pighati habang nakaluhod sa malamig na sahig ng boardroom, habang si Don Fernando naman ay tuluyang napayuko sa kanyang wheelchair sa labis na kahihiyan.
Pumasok ang 4 na opisyal ng pulisya upang i-escort si Alyssa palabas ng gusali patungo sa presinto para sa pagsasampa ng kaso.
Sumunod na pinalabas sina Kenneth, Don Fernando, at Doña Victoria mula sa executive floor nang walang naiwang kapangyarihan sa kanilang mga kamay.
Naiwan akong nakatayo sa harap ng malaking bintana ng ika-35 palapag ng gusali sa Ortigas, pinagmamasdan ang malawak na tanawin ng lungsod.
Huminga ako nang malalim, ramdam ang ganap na kalayaan at tagumpay sa aking puso.
Hindi ko kinailangang gumamit ng dahas o maruming paraan upang patunayan ang aking halaga.
Ang sarili kong talino, sipag, at katatagan ang naging tulay upang bawiin ang lahat ng kinuha sa akin nang may dangal.
Kinuha ko ang aking telepono at tinawagan si Sheila na kasalukuyang nagbabantay sa aking mga anak sa hotel suite sa BGC.
“Mommy!” sabay-sabay na boses ng 4 na bata ang sumalubong sa aking pandinig.
Napangiti ako nang buong tamis habang pinakikinggan ang kanilang mga tawa.
“Pauwi na si Mommy, mga anak,” bulong ko.
“Ligtas na ang ating kinabukasan, at walang sinuman sa mundong ito ang muling makakaagaw ng ating kaligayahan.”