Part 3: INIWAN AKO NG ASAWA KO SA BUS SA TUGUEGARAO DAHIL SA MALIIT NA HOTEL, PERO NANG DUMATING AKO, IBANG PANDARAYA ANG BUMULAGA!

PART 3

“Nakahanda na ang 2 magkahiwalay na reklamo: Falsification of Documents laban sa inyong dalawa ng nanay mo, at Petition for Legal Separation and Annulment of Marriage base sa fraud at abandonment.”

Lumuhod si Marco sa sahig sa harap ko, pilit na hinahawakan ang laylayan ng aking pantalon.

“Mara, patawarin mo ako! Nagkamali ako! Mahal kita, nagpadala lang ako sa sulsol ni Nanay!”

“Huwag mo akong iwan nang ganito, saan ako pupunta? Baon ako sa utang!”

Umatras ako ng 2 hakbang upang hindi niya ako mahawakan.

“Sa loob ng 4 na taon, Marco, ako ang sumalo sa lahat ng kakulangan mo.”

“Ako ang nagbayad ng ₱18,000 mong hulog sa motorsiklo.”

“Ako ang nagpakain sa pamilya mo tuwing Pasko at Bagong Taon.”

“Pero sa sandaling hindi mo nagustuhan ang desisyon ko, iniwan mo ako sa bus na parang basahan.”

“Doon ko napagtanto na hindi mo ako minahal bilang asawa; itinuring mo lang akong tiket para sa komportableng buhay mo.”

Tumunog ang doorbell ng pinto.

Pagbukas ko, pumasok ang 2 naka-unipormeng security guard ng gusali, kasama ang 2 opisyal mula sa Barangay San Antonio.

Nasa likod nila si Atty. Karen Ramos na may hawak na brown folder.

“Ma’am Mara, handa na po kami,” pormal na bati ni Captain Diaz ng security.

Tumingin ako kay Marco at Aling Tessie.

“May 45 minuto na lang kayo para ilagay sa mga bag ang inyong pansariling gamit,” sabi ko.

Sa sumunod na 40 minuto, walang nagawa si Marco kundi mag-empake habang umiiyak.

Si Aling Tessie naman ay nagngangalit ang bagang habang isinisiksik ang kanyang mga damit sa 2 lumang ecobag.

Wala silang ibang nadala kundi ang mga damit na binili ni Marco gamit ang sarili niyang maliit na allowance.

Lahat ng kagamitan sa loob ng bahay—mula sa 55-inch smart TV hanggang sa mga kubyertos—ay may kaukulang resibo sa ilalim ng aking pangalan bago ang kasal.

Ganap na 8:15 ng umaga nang ihatid sila ng 2 security guard patungo sa service elevator ng 14th floor.

Bago magsara ang pinto ng elevator, lumingon si Marco sa huling pagkakataon.

“Mara, paano ang mga utang ko sa lending? Makukulong ako kapag hindi ko nabayaran iyon!”

“Hindi ko na problema iyan, Marco,” sagot ko habang nakatayo nang tuwid sa tapat ng elevator. “Matuto kang magbayad gamit ang sarili mong pawis.”

Bumaba ang elevator.

Bumalik ako sa loob ng aking unit at isinara ang pinto.

Inilock ko ang double deadbolt.

Huminga ako nang malalim habang pinagmamasdan ang tahimik at maaliwalas kong sala.

Wala nang panunumbat.

Wala nang panggigipit.

Kinuha ko ang aking planner, binuksan ang kalendaryo para sa susunod na buwan, at nagsimulang magsulat ng mga bagong layunin para sa aking sarili.

Ang pag-iwan sa akin sa bus sa Norte ay hindi naging katapusan ng aking pagkatao; iyon ang naging daan upang magising ako mula sa 4 na taon ng pagtitiis at bawiin ang buhay na nararapat para sa akin.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *