PART 3
Natahimik si Rebecca, ibinaba ang hawak na test tube, at tumingin kay Dennis.
Yumuko si Dennis at nagsimulang pumatak ang luha mula sa kanyang mga mata.
“Camille, patawarin mo ako,” basag ang boses ni Dennis habang nakatayo sa tapat ng lagusan.
“Nang ipanganak si Ethan, napansin ni Rebecca sa mga unang blood test na may senyales siya ng rare enzyme deficiency na kinalakhan din ng namayapa kong kapatid.”
“Kapag hindi ito nasubaybayan araw-araw sa unang 8 buwan, magiging huli na ang lahat para sa kanyang paglaki.”
“Natakot ako na baka mabaliw ka sa pag-aalala, lalo na’t kagagaling mo lang sa maselan na panganganak.”
“At dahil tinutugis pa rin si Rebecca ng mga taong nagnanais kumuha sa kanyang research data, nagpasya akong patirahin siya rito nang palihim upang matulungan niya si Ethan habang tinatapos ang lunas.”
Tiningnan ko silang dalawa nang may matatag na paninindigan.
“Dennis, asawa mo ako,” mariin kong sabi.
“Hindi mo kailangang akuin ang bigat nang mag-isa, at lalong hindi mo dapat itinatago sa isang ina ang kalusugan ng kanyang sanggol.”
“Ang paglilihim mo ay halos sumira sa tiwala ko sa ating pagsasama.”
Humarap ako kay Rebecca.
“Naunawaan ko ang sakripisyo mo para kay Ethan, Rebecca. Ngunit hindi kayo maaaring manatili sa dilim habangbuhay.”
“Hindi solusyon ang pagtatago sa likod ng salamin.”
Kinuha ko ang aking telepono at ipinakita ang 1 email confirmation mula sa National Science and Ethics Board.
“Kaninang ala-1:30 ng hapon, nakipag-ugnayan ako sa pinuno ng legal defense team ng aking pamilya at sa legal counsel ng department of science.”
“Inihain na namin ang official protection order at research patent sa ilalim ng pangalan mo, Rebecca.”
“May 2 security personnel na magbabantay sa legal na laboratoryo sa tertiary hospital simula bukas ng umaga.”
“Ligtas ka na mula sa dating kumpanya mo, at ang panggagamot kay Ethan ay isasagawa na sa isang lisensyadong pasilidad, sa ilalim ng buong kaalaman ko bilang kanyang ina.”
Nanlaki ang mga mata ni Rebecca sa narinig.
Hindi siya makapaniwala na sa loob lamang ng ilang oras, naresolba ko ang suliraning 4 na taon niyang tinatakasan.
Bumagsak ang mga luha ni Rebecca at lumapit siya upang hawakan ang aking kamay.
“Salamat, Camille… patawarin mo ako kung naging sanhi ako ng takot sa iyo,” buong pagpapakumbabang wika ng doktora.
Lumuhod si Dennis sa aking tabi, pinagsisisihan ang 60 araw ng panlilinlang at kawalan ng tiwala sa aking katatagan bilang asawa.
“Patawad, Camille. Nangangako akong hinding-hindi na muling maglilihim sa iyo, kahit anong bigat ng sitwasyon.”
Inalalayan ko si Dennis patayo.
“Tatayo ka riyan, Dennis. May pananagutan ka pa ring ibalik ang buong tiwala ko, ngunit uunahin natin ang pagpapagaling sa ating anak nang magkasama.”
Kinabukasan, ganap na alas-8:00 ng umaga, opisyal na inilipat si Rebecca sa research facility ng unibersidad kasama ang kanyang mga dokumento at gamit.
Dinala namin si Ethan sa specialized pediatric wing kung saan sinimulan ang nararapat na therapeutic protocol sa ilalim ng bukas at maayos na monitoring.
Ipinagiba ko ang lihim na lagusan sa likod ng salamin at ginawang isang maliit na reading library para sa paglaki ni Ethan.
Makalipas ang 5 buwan ng tamang nutrisyon at mga aprubadong suplemento, ganap na bumalik ang sigla ng aming anak.
Umakyat ang timbang ni Ethan sa normal na 9 na kilo, nawala ang mga pamumula sa balat, at naging masigla ang kanyang mga ngiti sa bawat umaga.
Nakamit din ni Rebecca ang ganap na legal na tagumpay laban sa tiwaling kumpanya na nagtangkang magsamantala sa kanyang imbensyon.
Mula sa karanasang iyon, natutunan naming mag-asawa na walang lihim na hindi sumisingaw, gaano man ito kadakila sa panlabas na anyo.
Ang tunay na proteksyon sa pamilya ay hindi nakasalalay sa mga pader na itinatayo upang magtago ng katotohanan.
Ito ay nakaugat sa bukas na komunikasyon, katapatan sa gitna ng unos, at pagtutulungan ng mag-asawa sa pagharap sa anumang pagsubok ng buhay.