“BAKIT MO SINASABI SA AKIN ITO?” tanong ko.
Napaluha si Sofia.
“Dahil nalaman kong nagsinungaling siya sa ating dalawa.”
Ipinakita niya ang mensahe ni Adrian.
Andrea already agreed to separate. We’re only fixing the paperwork.
Hindi ko napigilang mapatawa nang mapait.
“Wala akong pinayagang ganoon.”
“Alam ko na ngayon.”
Tahimik kaming naupo.
Hindi ko siya itinuring na kaibigan.
Hindi ko rin agad siya pinatawad sa mga pagkakataong alam niyang may asawa si Adrian ngunit hinayaan niyang unahin siya nito.
Pero malinaw na ginamit din siya ni Adrian sa sarili nitong kasinungalingan.
“Anong gagawin mo?” tanong ko.
“Hindi ko tatanggapin ang singsing.”
Tumango ako.
“Desisyon mo iyon.”
NANG MALAMAN NI ADRIAN NA NAG-USAP KAMI, GALIT NA GALIT SIYA.
Tumawag siya habang nag-iimpake ako.
“ANDREA! SINIRA MO ANG RELASYON NAMIN NI SOFIA!”
Napahinto ako.
“Hindi ko alam na inaamin mo nang may relasyon kayo.”
Natahimik siya.
“Hindi ganoon ang ibig kong sabihin.”
“Adrian, tapos na.”
“Puwede pa nating ayusin ito!”
“Labimpitong pagkakataon ang ibinigay ko sa iyo para tuparin ang isang simpleng pangako. Hindi mo pinili kahit isa.”
“Magpaparehistro tayo bukas!”
“Hindi na registration ang problema natin.”
Napabuntong-hininga siya.
“Ano bang gusto mong gawin ko?”
Tumingin ako sa nakahandang maleta.
“Wala na. Gusto kong hayaan mo akong umalis.”
DUMATING ANG ARAW NG FLIGHT KO PAPUNTANG PARIS.
Kasama ko si Mia sa airport.
“Best, sigurado ka na?” tanong niya.
Ngumiti ako.
“Mas sigurado pa ako kaysa noong araw na ikinasal ako.”
Niyakap niya ako.
“Proud ako sa iyo.”
Habang papasok ako sa departure area, tumunog ang cellphone ko.
Si Adrian.
Andrea, nasa airport ako. Please, hintayin mo ako.
Hindi ko sinagot.
Makalipas ang ilang minuto, may isa pang mensahe.
I love you. Don’t leave me.
Matagal kong tinitigan ang screen.
Pagkatapos ay sumagot ako.
Adrian, minahal kita nang walong taon. Pero hindi na sapat ang pagmamahal na ako lang ang nagtatanggol.
Pinatay ko ang cellphone at nagpatuloy sa paglalakad.
PAGLAPAG KO SA PARIS, MALAMIG ANG HANGIN.
Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, wala akong kailangang hintaying tawag.
Wala akong kailangang ihanda na uniform para sa iba.
Wala akong kailangang tanungin kung kailan niya ako uunahin.
May sarili akong apartment.
May bagong trabaho.
At may mga kasamahang kumilala sa kakayahan ko bilang trainer.
Hindi naging madali ang mga unang buwan.
Kinailangan kong masanay sa bagong wika, sistema at kultura.
Pero sa bawat araw na pumapasok ako sa trabaho, mas nararamdaman kong unti-unti kong nababawi ang sarili ko.
MAKALIPAS ANG ANIM NA BUWAN, NAKATANGGAP AKO NG EMAIL MULA KAY SIR ROBERTO.
Andrea, congratulations! Nabalitaan kong napili kang manguna sa bagong cabin service training program. Deserve mo iyan.
Napangiti ako.
May isa pa siyang ibinalita.
Si Adrian ay nahaharap sa internal review tungkol sa kaniyang professional boundaries sa mga trainee at sa ilang reklamo sa kaniyang asal.
Hindi ko alam ang magiging resulta.
At hindi ko na iyon hinangad pang alamin.
Hindi ko kailangan ang pagbagsak niya para masabing nagtagumpay ako.
Sapat nang hindi na ako nakatali sa mga desisyon niya.
ISANG TAON MATAPOS AKONG UMALIS, MAY NATANGGAP AKONG LIHAM.
Mula kay Adrian.
Andrea,
Ngayon ko lang naintindihan kung gaano karaming pagkakataon ang sinayang ko.
Akala ko palagi kang maghihintay.
Akala ko sapat nang sabihin kong mahal kita kahit hindi ko ipinapakita.
Hindi kita masisisi kung hindi mo na ako kayang patawarin.
Pero gusto kong malaman mong nagsisisi ako.
Tahimik kong binasa ang sulat.
Pagkatapos ay inilagay ko ito sa kahon kasama ng aming mga lumang larawan.
Hindi ko kailangang sunugin ang mga alaala.
Pero hindi ko rin kailangang balikan ang buhay na matagal kong tiniis.
ISANG HAPON, HABANG NAGLALAKAD AKO SA TABI NG SEINE RIVER, TUMAWAG SI MIA.
“Best! Kumusta ang Paris?”
“Maganda.”
“May bago ka na bang boyfriend?”
Napatawa ako.
“Wala pa.”
“Bakit?”
Huminto ako sa tabi ng ilog.
Tiningnan ko ang mga ilaw ng lungsod at ang mga taong naglalakad.
“Dahil sa unang pagkakataon, Mia, hindi ko nararamdamang may kulang sa buhay ko.”
Tumawa siya.
“That’s my girl!”
NOONG UNA, AKALA KO ANG PINAKAMAHALAGANG BAGAY SA BUHAY KO AY ANG MAPANATILI ANG AMING PAGSASAMA NI ADRIAN.
KAYA LABIMPITONG BESES AKONG NAGHINTAY.
LABIMPITONG BESES AKONG NAGPATAWAD.
AT LABIMPITONG BESES KONG SINUBUKANG INTINDIHIN KUNG BAKIT MAS MAHALAGA SA KANIYA ANG IBANG BABAE.
PERO NOONG ARAW NA INIWAN NIYA AKO SA PARKING LOT HABANG MAY MATAAS AKONG LAGNAT, MAY ISANG BAGAY AKONG NAPAGTANTO.
HINDI KO KAILANGANG MAGMAKAAWA PARA MAPILI.
HINDI KO KAILANGANG MAKIPAGKOMPITENSIYA PARA MAHALIN.
AT HINDI KO KAILANGANG ISAKRIPISYO ANG SARILI KONG PANGARAP PARA SA ISANG TAONG HINDI MARUNONG TUMUPAD SA PANGAKO.
SA WAKAS, HINDI NA AKO ANG BABAENG NAGHIHINTAY SA PARKING LOT.
AKO NA ANG BABAENG NAKATAYO SA SARILI NIYANG MGA PAA, HAWAK ANG PASSPORT AT TICKET PATUNGO SA BUHAY NA MATAGAL NIYANG PINANGARAP.
AT SA BAWAT PAGLIPAD KO SA KALANGITAN NG EUROPE, ISA LANG ANG LAGI KONG NAALALA:
MINSAN, ANG PINAKAMAHALAGANG FLIGHT SA BUHAY MO AY HINDI ANG PAPUNTA SA ISANG BAGONG BANSA.