PART 3: ANG KATOTOHANANG HINDI NA KAYANG ITAGO
Hindi ko inalis ang tingin ko kay Lara.
Nakatayo siya sa pintuan, suot ang isang mamahaling cardigan, hawak ang cellphone na para bang iyon ang pinakamahalagang bagay sa mundo.
“Lara,” mariing sabi ni Adrian, “bakit ka nandito?”
“Hindi ka sumasagot. Nag-alala ako.”
Tumingin siya sa paa kong nakabalot sa cast.
Sandali siyang natigilan.
“Nasaktan ka pala talaga, Andrea.”
Napakunot ang noo ko.
“Talaga?”
Bumaba ang tingin niya.
“Akala ko kasi…”
“Ano’ng akala mo?”
Hindi siya sumagot.
Si Adrian ang nagsalita.
“Lara, umuwi ka na. Hindi magandang oras ito.”
Ngunit hindi ako pumayag.
“Hindi. Sinabi niyang may bagay akong hindi alam. Gusto kong marinig.”
Nag-atubili si Lara.
Pagkatapos, mahina niyang sinabi, “Akala ko naiintindihan mo ang sitwasyon namin ni Adrian.”
“Anong sitwasyon?”
“Na kailangan ko siya.”
Napangiti ako nang mapait.
“Iyon ang naririnig ko sa loob ng tatlong buwan.”
Umiling siya.
“Hindi mo naiintindihan. Noong bumalik ako rito, wala akong ibang malapitan. Siya lang ang taong nakapagpapakalma sa akin.”
Tumingin ako kay Adrian.
“Alam kong nahihirapan siya,” sabi ko. “Pero bakit naging responsibilidad mong maging available sa kanya bawat gabi?”
“Andrea, sinabi ko na sa’yo—”
“Hindi ko tinatanong kung bakit mo siya tinutulungan. Tinatanong ko kung bakit kailangan mong saktan ako para magawa iyon.”
Natahimik siya.
Lumapit si Lara.
“Hindi ko naman sinabing pabayaan ka niya.”
Dahan-dahan akong tumango.
“Tama. Hindi ikaw ang boyfriend ko. Hindi ikaw ang nangakong sasamahan ako.”
Napatingin ako kay Adrian.
“Siya.”
Biglang tumunog ang cellphone ni Lara.
Sa screen, nakita ko ang alarm na may nakasulat:
9:00 PM — CALL ADRIAN.
Napatingin ako sa orasan.
Lampas alas onse na.
Sa unang pagkakataon, hindi ko naramdaman ang selos.
Pagod na lang.
“Adrian,” sabi ko, “may itatanong ako. Sagutin mo nang diretso.”
Tumango siya.
“Kung hindi ako nahulog sa hagdan ngayong gabi, nasaan ka sana?”
“Sa bahay.”
“Anong ginagawa?”
Hindi siya sumagot.
“Kausap si Lara, tama?”
“Andrea…”
“At kung kumatok ako dahil may kailangan ako?”
Napapikit siya.
“Alam mo ang sagot, hindi ba?”
Doon nagsimulang manginig ang kanyang mga kamay.
“Hindi ko sinasadyang umabot sa ganito.”
“Pero umabot.”
Huminga ako nang malalim.
“Alam mo kung ano ang pinakamasakit? Hindi iyong iniwan mo ako sa sinehan. Hindi iyong hindi ka dumating sa birthday ko. Hindi rin iyong kinansela mo ang bakasyon natin.”
Naramdaman kong umiinit ang mga mata ko.
“Ang pinakamasakit, tinuruan mo akong maniwalang istorbo ako sa sarili kong relasyon.”
Napalunok siya.
“Noong nilagnat ako, hindi mo man lang hinawakan ang noo ko. Hindi mo tinanong kung gaano kataas ang temperatura ko.”
“Akala ko nagseselos ka lang.”
“Dahil iyon ang mas madali mong paniwalaan.”
Wala siyang naisagot.
“Doktor ka, Adrian. Araw-araw kang tumutulong sa mga taong nasasaktan. Pero noong ako ang humingi ng tulong, ang una mong naisip ay nagsisinungaling ako.”
Napaupo siya sa silya.
“Andrea, patawarin mo ako.”
Tahimik kong tiningnan ang lalaking minahal ko sa loob ng pitong taon.
Dati, sapat na sa akin ang simpleng paghingi niya ng tawad.
Ngayon, alam kong hindi na.
Biglang nagsalita si Lara.
“Hindi ko alam na ganito na pala ang nangyayari sa inyo.”
Tumingin ako sa kanya.
“Hindi mo alam na may girlfriend siya?”
“Alam ko.”
“Hindi mo alam na may birthday ako noong gabing pinapunta mo siya?”
Natahimik siya.
“Hindi mo alam na may bakasyon kaming nakaplano?”
Bumaba ang tingin niya.
“Hindi mo alam na tuwing gabi, hinihintay kong matapos ang dalawang oras ninyo bago ko siya makausap?”
Napaluha siya.
“Hindi ko inisip na ganoon kabigat para sa’yo.”
Tumango ako.
“Dahil hindi mo kailangang isipin. Si Adrian ang dapat gumawa noon.”
Napatingin sa akin si Lara, halatang hindi inaasahan ang sagot ko.
Hindi ko siya kailangang gawing kontrabida para patunayang nasaktan ako.
Ang katotohanan ay simple.
May taong nangangailangan ng tulong.
At may lalaking piniling ibigay ang lahat ng oras at atensiyon niya roon, kahit unti-unti nang nasisira ang relasyon namin.
“Lara,” mahinahon kong sabi, “kung nahihirapan kang matulog, kailangan mo ng tulong na hindi nakadepende sa isang taong may sariling buhay at relasyon.”
Hindi siya sumagot.
“Hindi ko minamaliit ang pinagdaraanan mo. Pero hindi puwedeng maging dahilan ang sakit ng isang tao para balewalain ang sakit ng iba.”
Unti-unti siyang umatras.
“Uuwi na ako.”
Tumayo si Adrian.
“Ihahatid kita.”
Napatingin ako sa kanya.
At sa sandaling iyon, parang may bumagsak na huling piraso ng pag-asa sa dibdib ko.
Napahinto siya.
“Hindi… ibig kong sabihin…”
Umiling ako.
“Pumunta ka kung gusto mo.”
“Andrea, hindi kita iiwan.”
“Adrian, pitong taon mo akong kasama. Pero kahit ngayon, ang una mong naisip ay ihatid siya.”
Wala siyang naisagot.
Tahimik na lumabas si Lara.
At naiwan kaming dalawa sa kuwartong biglang naging napakalaki.
Lumapit si Adrian sa kama.
“Hindi ko siya mahal.”
Tumingin ako sa kanya.
“Hindi ko tinanong.”
“Ikaw ang mahal ko, Andrea.”
“Kung ganoon, bakit kailangan kong makipag-agawan para sa oras mo?”
Napahawak siya sa ulo.
“Hindi ko alam kung paano ko aayusin ito.”
“Hindi mo kailangang ayusin para sa akin.”
“Andrea, pitong taon tayo.”
“Oo. Pitong taon.”
Pinilit kong pigilan ang luha.
“Pitong taon akong naniwalang kapag dumating ang pinakamahirap na araw ng buhay ko, ikaw ang unang taong tatawagin ko.”
Tiningnan ko ang cast sa paa ko.
“Pero ngayong gabi, ang unang naisip ko habang nakahandusay sa sahig ay kung anong oras na.”
Napaluha siya.
“Diyos ko…”
“Alam mo kung gaano iyon kalungkot?”
Hindi na siya nakapagsalita.
“Hindi ako natakot na hindi mo ako magagamot. Natakot akong magalit ka dahil ginambala kita.”
Dahan-dahan kong inabot ang susi sa mesa at itinulak palapit sa kanya.
“Hindi ko na gustong mamuhay nang ganoon.”
“Andrea, bigyan mo ako ng isa pang pagkakataon.”
“Marami na akong ibinigay.”
“Magbabago ako.”
“Siguro.”
Tumingin ako sa kanya nang diretso.
“Pero hindi ko na kailangang manatili para patunayan mo iyon.”
Kinabukasan, dumating muli si Dr. Santos para tingnan ang kalagayan ng paa ko.
Wala si Adrian sa kuwarto.
Napansin niyang tahimik ako.
“May problema ba kayo?”
Ngumiti ako nang bahagya.
“Wala na po.”
Napatingin siya sa akin.
“Wala na?”
“Opo. Naghiwalay na kami.”
Hindi siya agad nagsalita.
Pagkatapos ay tumango.
“Pasensiya na sa biro ko kahapon.”
“Wala po kayong kasalanan.”
Tiningnan niya ang cast ko.
“Makakarekober ang paa mo. Kailangan lang ng panahon at tamang pag-aalaga.”
Napatingin ako sa bintana.
“Siguro ganoon din po ang puso.”
Ngumiti siya nang malungkot.
“Siguro nga.”
Sa mga sumunod na araw, ilang beses akong tinawagan ni Adrian.
Hindi ko agad sinagot.
May mga mensahe siyang mahahaba.
Humihingi siya ng tawad.
Inaamin niyang naging pabaya siya.
Sinabi niyang hindi na niya uulitin ang gabi-gabing pagtawag kay Lara.
Isang gabi, may natanggap akong mensahe mula sa kanya.
“Andrea, ngayon ko lang naintindihan. Akala ko mabuting tao ako dahil may tinutulungan akong nangangailangan. Hindi ko napansing may taong mahal ko na pala akong pinababayaan.”
Matagal kong tinitigan ang screen.
Pagkatapos ay sumagot ako.
“Adrian, sana maging mas mabuti kang tao. Hindi para bumalik ako, kundi para hindi mo na ulit saktan ang taong nagtitiwala sa’yo.”
Iyon ang huli kong mensahe.
Makalipas ang ilang linggo, unti-unti nang gumagaling ang paa ko.
Hindi madali ang mga unang araw.
May mga gabing gusto kong tawagan si Adrian.
May mga umagang hinahanap ko ang tunog ng kanyang boses.
Pitong taon ang hindi basta-basta nabubura.
Pero sa bawat pagkakataong naiisip kong bumalik, naaalala ko ang gabing nakahandusay ako sa sahig.
Ang orasan.
Ang saradong pinto.
Ang takot na kumatok.
At ang sarili kong boses habang sinasabi sa paramedic na may kasama ako sa bahay, ngunit abala siya.
Doon ko naaalalang hindi ko iniwan ang isang perpektong relasyon dahil lamang sa selos.
Iniwan ko ang isang relasyong unti-unting nagturo sa akin na hindi mahalaga ang aking pangangailangan.
Isang gabi, eksaktong alas nuwebe, tumunog ang cellphone ko.
Hindi si Adrian.
Alarm iyon na itinakda ko para sa gamot at pahinga ko.
Napatingin ako sa oras.
Dati, alas nuwebe ang simula ng dalawang oras na kailangan kong manahimik.
Ngayon, alas nuwebe ang oras na inilalaan ko para alagaan ang sarili ko.
Umupo ako sa tabi ng bintana.
Tahimik ang paligid.
Walang naghihintay na tawag.
Walang boses na magagalit kung hihingi ako ng tulong.
Walang taong kailangang unahin bago ko maramdaman na karapat-dapat akong mahalin.
Sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon, hindi ko kailangang tumingin sa orasan bago isipin ang sarili kong pangangailangan.
At doon ko naunawaan ang isang bagay.
Hindi nasusukat ang pagmamahal sa kung gaano karaming beses mong kayang magtiis. Minsan, nasusukat ito sa tapang mong umalis kapag ang pagtitiis ay unti-unti nang sumisira sa’yo.
Hindi ako nawalan ng pitong taong pagmamahal.
Nabawi ko ang sarili kong pitong taon kong unti-unting nakalimutan.
At nang sumapit ang alas onse ng gabi, nakatulog ako nang payapa.
Hindi dahil may doktor na nag-aalaga sa akin.
Kundi dahil sa wakas, wala na akong kailangang hinging pahintulot para maging mahalaga.