Lumipas ang apat na oras.
Sa wakas, lumabas ako ng operating room.
Pagod.
Namamanhid ang balikat ko.
May bakas pa ng dugo sa guwantes bago ko ito tuluyang tinanggal.
Pagbukas ng pinto, agad tumayo si Gabriel.
“Mara!”
Lumapit siya.
“How is he?”
Tumingin ako sa kanya.
“The surgery was successful.”
Napapikit siya.
Parang biglang bumagsak ang bigat na ilang oras niyang pasan.
“Is he alive?”
“Yes.”
Napahawak siya sa mukha niya.
“Thank God.”
“Pero critical pa rin siya.”
Tumango siya.
“Okay.”
“First twenty-four hours are important. He’ll remain in the ICU.”
“Can I see him?”
“Not yet. We need to stabilize him first.”
Tumango siya.
Pagkatapos ay bigla niya akong niyakap.
Hindi ko agad naibalik ang yakap.
Hanggang sa marinig ko ang mahinang boses niya.
“Thank you.”
Napapikit ako.
“You don’t have to thank me.”
“I do.”
“No.”
Tumingin ako sa kanya.
“I did my job.”
At doon ko nakita si Lourdes.
Nakatayo siya ilang metro ang layo.
Tahimik.
Walang makeup retouch.
Walang eleganteng ngiti.
Walang confidence.
Mukha siyang isang ina na unang beses nakaharap sa posibilidad na mawala ang asawa niya.
Lumapit siya sa akin.
“Mara…”
Hindi ako sumagot.
“I’m sorry.”
Simple lang ang dalawang salitang iyon.
Pero hindi sapat.
Hindi pa.
“Mrs. Del Rosario—”
“Please.”
Napaluha siya.
“Call me Lourdes.”
Tahimik ako.
“I was wrong.”
Tumingin siya sa akin.
“I judged you.”
Wala akong sinabi.
“I thought you were just a nurse.”
Huminga siya nang nanginginig.
“And I thought that made you less than us.”
Naramdaman kong humigpit ang panga ko.
“But you were never less.”
Nagsimulang tumulo ang luha niya.
“You saved my husband’s life.”
Umiling ako.
“Your husband saved his own life by coming here in time.”
“But you operated on him.”
“Yes.”
“Even after everything I said.”
Tumingin ako sa kanya.
“Because he was my patient.”
Tumango siya.
At bago pa siya makapagsalita, biglang lumabas ang isang nurse mula sa ICU.
“Doctor!”
Agad akong lumingon.
“His blood pressure is dropping.”
Tumakbo ako.
“Call anesthesia.”
“Already called.”
“Get the crash cart ready.”
Pagpasok ko sa ICU, nakita kong nag-aalarm ang monitor.
“What’s his pressure?”
“Seventy over forty.”
“Start the protocol.”
“Yes, Doctor.”
Lumapit ako sa bedside.
“Roberto?”
Walang sagot.
“Mr. Del Rosario, can you hear me?”
Bahagya siyang gumalaw.
“Dad?”
Narinig ko ang boses ni Gabriel sa likuran.
“Stay outside.”
“Mara—”
“Gabriel, please.”
Tumigil siya.
Sinara ko ang curtain.
At muling nagsimula ang laban.
Makalipas ang halos isang oras, naging stable muli ang vital signs ni Roberto.
Lumabas ako.
Nandoon pa rin si Gabriel.
Pagkakita sa mukha ko, agad siyang lumapit.
“Okay?”
Tumango ako.
“He stabilized.”
Napaupo siya sa upuan.
Nakahinga siya nang maluwag.
Sa kabilang banda, tahimik na nakatayo si Lourdes.
Pero bago pa siya makapagsalita, dumating ang isang lalaking naka-dark suit.
“Mrs. Del Rosario?”
Lumingon si Lourdes.
“Yes?”
“I need to speak with you privately.”
“Sino kayo?”
Inilabas niya ang isang folder.
“I’m Atty. Adrian Cruz. I’m representing your husband’s business partners.”
Napakunot ang noo ni Gabriel.
“What does this have to do with my father being in the ICU?”
Tumingin ang abogado sa kanya.
“Everything.”
Binuksan niya ang folder.
“Before Mr. Del Rosario lost consciousness, he signed an emergency document.”
“What document?”
Hindi agad sumagot ang abogado.
Pagkatapos ay tumingin siya kay Gabriel.
“It concerns the ownership of Del Rosario Holdings.”
Napatigil si Gabriel.
“Why?”
“Because your father recently discovered that someone has been illegally transferring company assets.”
Nanigas ang mukha ni Lourdes.
“What?”
“Several million pesos are missing.”
Tumahimik ang lahat.
“Who did it?” tanong ni Gabriel.
Hindi sumagot agad ang abogado.
Sa halip, inilabas niya ang isang printed document.
“At your father’s instruction, we were ordered to investigate someone within the family.”
Napatingin si Lourdes kay Gabriel.
“Who?”
Tumingin ang abogado sa kanya.
“Your brother, Victor.”
Biglang napalingon si Gabriel sa tiyuhin niya.
At sa kabilang dulo ng corridor, nakatayo si Victor.
Tahimik.
Pero hindi siya mukhang nagulat.
Sa halip…
Ngumiti siya.
At doon ko napansin ang isang bagay.
May dugo sa cuff ng kanyang puting polo.
Hindi iyon dugo ni Roberto.
Dahil wala siyang pagkakataong lumapit sa operating room.
At sa bulsa niya, may hawak siyang maliit na USB drive.
Napatingin siya sa akin.
At bigla niyang sinabi:
“Doctor Mara…”
Huminto siya sa harapan ko.
“Kung ako sa’yo, huwag mo nang pakialaman ang bagay na hindi mo naiintindihan.”
Tumitig ako sa kanya.
“Bakit?”
Bahagya siyang ngumiti.
“Because your fiancé’s father wasn’t supposed to survive.”
Nanigas ang buong corridor.
At sa unang pagkakataon mula nang makilala ko ang pamilya Del Rosario…
Hindi na ako sigurado kung ang operasyon ang pinakamapanganib na bagay na haharapin ko.
Dahil baka ang tunay na operasyon…
ay nasa loob mismo ng pamilya nila