Ang tunog ng matalas na gunting habang hinihiwa ko ang mamahaling telang seda at puntas ay parang musika sa aking pandinig. Bawat hiwa ay parang pag-aalis ng mga tanikala na nagbigkis sa akin sa nakalipas na labindalawang taon.
Hindi ako umiyak. Sa bawat metrong napapatid ng gunting, naging mas magaan ang paghinga ko. Ang gown na ito ay ginawa para sa isang babaeng magpapakumbaba, ngunit ang babaeng nakatayo ngayon sa harap ng salamin ay hindi na si Alyssa na sunud-sunuran noon.
Habang ginugupit ko ang laylayan, biglang tumunog ang aking pangalawang cellphone. Isang mensahe mula kay Mama.
Mama: “Alyssa! Diyos ko, anak! Ano raw ang nangyari?! Tumawag ang pamilya ni Mark, nagpapanic sila doon sa Manila Hotel! Nandoon na ang lahat ng mga bisita, pati ang mga senador at kliyente nila, pero wala ka pa raw! Sabi ni Mark, pinasakay ka raw niya sa taxi para mauna sa venue, pero hindi ka dumating! Nasaan ka?!”
Napangiti ako nang mapait. Hanggang sa huli, nagsinungaling pa rin si Mark. Sinabi niya sa mga magulang ko at sa mga bisita na “nauna” ako sa taxi para pagtakpan ang katotohanang ibinigay niya ang bridal car kay Cheska. Ayaw niyang masira ang imahe niya sa harap ng publiko.
Mabilis akong nag-type ng tugon kay Mama:
Ako: “Mama, pumunta po kayo rito sa condo unit ko. Huwag ninyong sagutin ang tawag nina Mark. Ipapadala ko sa inyo ang buong kwento pagdating niyo rito. Nandito na ang malaya niyong anak.”
Ang Kaguluhan sa Manila Hotel
Samantala, sa grand ballroom ng Manila Hotel, umabot na sa sukdulan ang tensiyon.
Ang mga chandelier ay kumikinang, ang mga bulaklak na imported ay nakahanay, at ang daan-daang bisita ay nag-uumpisa nang magbulung-bulungan. Kanina pa tapos ang itinakdang oras ng seremonya, ngunit ang altar ay nananatiling walang ikakasal.
Si Mark ay balisa at basang-basa ng pawis sa loob ng kanyang mamahaling suit. Hawak-hawak niya ang kanyang telepono, paulit-ulit na dinidial ang numero ko, ngunit ang tanging naririnig niya ay ang malamig na boses ng automated operator: “The subscriber cannot be reached…”
“Mark, anong nangyayari?” galit na lumapit ang kanyang ina. “Nasaan si Alyssa? Bakit wala pa ang bride mo? Pinagtatawanan na tayo ng mga bisita!”
“Hindi ko alam, Ma!” nanggigigil na sagot ni Mark. “Pinasakay ko naman siya sa taxi papunta rito kanina! Baka sumama ang pakiramdam o naligaw ang driver!”
Sa tabi ni Mark, nakatayo si Cheska. Suot pa rin ang puting dress na kahawig ng bridal gown. Kunwari ay hinahaplos niya ang kanyang dibdib at nag-aalinlangang nagsalita:
“Mark… baka naman nagtatampo lang si Alyssa sa akin? Baka nagselos siya dahil ipinahiram mo sa akin ang Rolls-Royce… Sobra naman kasi siyang sensitibo. Sa araw pa naman ng kasal niyo, nagawa pa niyang magtampo at magtago.”
Nagdilim ang mukha ng ina ni Mark sa sinabi ni Cheska. “Aba! Kung ganoon ang ugali niya, buti na lang din! Isang napakalaking bastos! Pinaghihintay ang mga mararangyang bisita natin dahil lamang sa mababaw na selos!”
Ngunit bago pa makapagsalita si Mark, bumukas ang malaking pintuan ng ballroom.
Hindi si Alyssa ang pumasok. Si Mama at Papa ko ang lumakad papasok ng bulwagan, kasama ang ilang malalapit naming kamag-anak. Ang mukha ni Papa ay seryoso at nagniningas sa galit, habang si Mama naman ay may hawak na isang malaking eco-bag.
Nagtinginan ang mga bisita. Akala nila ay dumating na ang pamilya ng bride para magsimula na ang seremonya.
Dire-diretsong lumapit si Papa kay Mark. PAAK!
Isang napakalakas na sampal ang lumapag sa pisngi ni Mark. Nabingi ang buong bulwagan sa tindi ng tahimik na sumunod. Napahawak si Mark sa kanyang pisngi, nanlalaki ang mga mata sa gulat.
“Tito…” bulalas ni Mark.
“Huwag mo akong matawag-tawag na Tito!” nanginginig sa galit na sigaw ni Papa. “Hayop ka! Labindalawang taon kang pinagbigyan ng anak ko! Labindalawang taon niyang inintindi ang kaibigan mong ‘yan na parang asawa mo na rin! Tapos sa mismong araw ng kasal nila, pinasakay mo siya sa lumang taxi para lang ibigay ang bridal car sa babaeng ‘to?!”
Nanlaki ang mga mata ng mga bisita. Nagbulung-bulungan ang buong silid. Lahat ng mata ay napatingin kay Cheska, na namumula ang mukha sa hiya at gulat.
“Hindi po… hindi po totoo ‘yan, Tito—” depensa ni Mark, nauutal.
“Manahimik ka!” sigaw ni Mama habang binubuksan ang dalang eco-bag. “Ibinigay ko kayo rito ang patunay kung anong klaseng lalaki ka.”
Itinapon ni Mama sa harap ng paanan ni Mark ang mga ginupit-gupit na tela ng mamahaling bridal gown. Ang mga pulang rosas at puntas ay lumitaw sa sahig ng ballroom.
“Ibinigay mo sa iba ang para sa kanya,” malamig na sabi ni Mama. “Kaya ibinalik sa iyo ng anak ko ang simbolo ng kasal na ito. Kanselado na ang kasal. Tapos na ang palabas ninyo.”
Ang Bagong Simula
Tatlong araw ang lumipas mula nang araw na iyon.
Ang balita tungkol sa nauubos na dignidad nina Mark at Cheska ay kumalat sa buong siyudad tulad ng apoy. Ang mga kumpanyang nag-aakala na matino si Mark ay umurong sa mga negosasyon nang malaman ang ginawa niya sa kanyang sariling kasal. Ang mga kaibigan nila ay natauhan at lumayo sa kanila.
At si Cheska? Biglang “gumaling” ang sakit sa puso nang mawalan ng yaman at impluwensya ang lalaking ginagamit niya. Nang malaman niyang walang mapapala kay Mark dahil sa mga multa at sirang kontrata, bigla itong lumayas at iniwan si Mark nang mag-isa.
Nakatayo ako ngayon sa balkonahe ng isa sa mga pinakamagandang cafe sa BGC. Humihigop ako ng mainit na kape, suot ang isang simpleng puting damit na bagay na bagay sa aking malayang kaluluwa.
Ang aking telepono ay tahimik—walang nang-iistorbo, walang nag-uutos na magparaya.
Lumingon ako sa labas at pinagmasdan ang paglubog ng araw. Maganda ang kulay ng kalangitan—kahel, lila, at ginto.
Sa unang pagkakataon sa buhay ko, hindi ako tumingin sa likod para maghintay kung sino ang mauuna. Ako na ngayon ang nagmamaneho ng sarili kong buhay, at sigurado ako sa bawat hakbang na aking tinatahak.
Ano ang gagawin mo kung sakaling ikaw ang nasa posisyon ni Alyssa noong sandaling pinasakay ka ng iyong fiancé sa lumang taxi?