“Pangako… babalikan kita,” ang huling mahinang sambit ni Dave bago mag-dilim ang LED screen at maputol ang tawag.
Naiwang nakatitig si Jasmine sa itim na monitor. Ang buong hardin ay tuluyang binalot ng matinding pagsisisi. Ang mga ninang at kamag-anak na kanina lamang ay nagpupukol ng mapanghusgang salita ay napayuko sa hiya; ang ilan ay tahimik na napaiyak at nagkrus ang mga dibdib sa panalangin.
Walang pag-aalinlangan, binuhat ni Jasmine ang laylayan ng kanyang puting trahe de boda. Hindi na niya inalintana ang mga putik at damong kumapit sa mamahaling tela.
“Ma’am, ang sasakyan niyo po—” tawag ng coordinator.
“Sa ospital! Dalhin niyo ako sa ospital ngayon din!” sigaw ni Jasmine, nanginginig ang buong katawan ngunit nag-aalab ang determinasyon.
Sumakay siya sa bridal car kasama ang kanyang mga magulang. Sa likuran nila, sumunod ang halos kalahati ng mga bisita sa isang mahabang convoy—ang dapat sanang prusisyon patungo sa reception ay naging mabilis na biyahe patungo sa bingit ng kamatayan at buhay.
Nang marating nila ang ospital, bumungad ang nagwawalang mga sirena ng ambulansya at mga pamilya ng mga batang nailigtas ni Dave. Puno ng luha at dugo ang pasilyo. Pagkakita ng mga magulang ng mga bata sa isang babaeng naka-wedding gown na tumatakbo sa corridor, agad silang napatayo.
“Kayo po ba… kayo po ba ang mapapangasawa ng nagligtas sa mga anak namin?” umiiyak na tanong ng isang ina, nanginginig na hinawakan ang mga kamay ni Jasmine. “Salamat po… patawarin niyo kami kung naantala ang kasal niyo…”
Hindi mapigilan ni Jasmine ang luhang dumaloy sa kanyang pisngi. Niyakap niya ang ina. “Nasaan po siya?”
“Nasa Operating Room pa po. Kritikal daw po.”
Naupo si Jasmine sa malamig na sahig sa tapat ng pinto ng Operating Room, suot pa rin ang kanyang maruming pangkasal. Ang pulang ilaw sa ibabaw ng pinto ay parang orasan na nagdidikta kung may bukas pa ba para sa kanilang dalawa. Lumipas ang isa, dalawa, limang oras. Walang umalis sa mga bisita. Lahat ay nagtipon sa waiting area, nagdarasal nang sabay-sabay para sa lalaking tinawag nilang talunan kanina, ngunit bayani pala sa mata ng Diyos.
Bandang alas-onse ng gabi, sa wakas ay bumukas ang mabigat na pinto ng operating room. Lumabas ang surgeon, bakas ang matinding pagod sa mukha.
Mabilis na tumayo si Jasmine. “Dok… kamusta po si Dave?”
Huminga nang malalim ang doktor at tinanggal ang kanyang surgical mask. Tumingin siya kay Jasmine, saka bahagyang ngumiti.
“Nalampasan niya ang pinakamatinding yugto. Matibay ang kapit ng asawa mo sa buhay, iha. Nagtamo siya ng matitinding paso at bali sa tadyang, pero stable na ang vital signs niya. Kailangan pa niya ng mahabang panahon para magpagaling, pero mabubuhay siya.”
Bumagsak si Jasmine sa mga bisig ng kanyang ina, umiiyak sa labis na pasasalamat at ginhawa. Sa buong palapag ng ospital, umalingawngaw ang palakpakan at buntong-hininga ng mga nag-abang.
Kinaumagahan, inilipat si Dave sa Intensive Care Unit. Nang payagan na si Jasmine na pumasok, dahan-dahan siyang lumapit sa tabi ng kama. Hindi na maitsura ang mga braso at balikat ni Dave dahil sa makakapal na benda, ngunit regular na ang tunog ng heart monitor.
Dahan-dahang gumalaw ang mga talukap ng mata ni Dave. Nang makita niya ang pamilyar na mukha ni Jasmine, bahagyang gumalaw ang kanyang mga labi sa ilalim ng oxygen mask.
“Bakit… suot mo pa rin ’yan?” mahina, paos, pero malinaw na tanong ni Dave, nakatitig sa lukot at maruming trahe de boda ni Jasmine.
Hinawakan ni Jasmine ang kamay ni Dave—ang kamay na nagligtas ng limang musmos—at idinikit ito sa kanyang pisngi.
“Kasi may kasal pa tayong tatapusin,” sagot ni Jasmine habang tumutulo ang luha, may ngiti sa mga labi.
Kinuha ni Jasmine mula sa kanyang bulsa ang dalawang singsing na iniwan ng wedding coordinator. Kinausap niya ang pari ng ospital na noo’y nagkataong dumalaw.
Sa loob ng payak at tahimik na silid ng ICU, sa harap ng mga doktor, nars, at mga magulang na sumisilip sa salamin ng pinto, muling binigkas ang mga panata. Walang grandiyosong chandelier, walang mamahaling tugtugin, at walang magarang handaan. Tanging ang tunog lamang ng monitor at ang tapat na pagtititigan ng dalawang pusong sinubok ng kapalaran.
Isinuot ni Jasmine ang gintong singsing sa daliri ni Dave na may benda.
“Sa hirap at ginhawa, Dave. Sa sunog man o sa bagyo. Asawa na kita.”
Pumatak ang luha mula sa mata ni Dave habang pinipisil ang kamay ng babaeng minahal niya nang higit pa sa sarili niyang buhay. “Habangbuhay, Jasmine. Pangako.”
Hindi man naging perpekto ang kanilang kasal ayon sa plano ng tao, napatunayan ng araw na iyon na ang tunay na pag-ibig ay hindi nasusukat sa ganda ng seremonya—kundi sa kahandaang magsakripisyo, magpatawad, at manatili hanggang sa huli.