“Papa, Mama…
Kung hawak niyo na ang sulat na ito, marahil ay payapa na akong nagpapahinga. Patawarin niyo po ako kung natagalan bago ko naalala ang daan pauwi sa inyo. Matagal akong nabuhay sa dilim, ngunit nang magliwanag ang aking isip, napagtanto kong mauubos na ang aking oras.
Hindi na ako nagpakita sa inyo dahil ayaw kong makita niyo akong unti-unting nauupos sa sakit. Pero may iniwan akong kayamanan na higit pa sa anumang ari-arian sa mundo—ang aking anak na si Maya. Hawak niya ang aking mga mata, ang aking tawa, at ang dugong Montes.
Papa, huwag mo na siyang itaboy. Siya ang aking huling habilin. Mahalin niyo siya gaya ng pagmamahal niyo sa akin.
Nagmamahal nang walang hanggan,
Angelica”
Napahagulgol nang ubos-lakas ang Don. Ang lalaking kilala sa pagiging marahas, makapangyarihan, at mapagmataas ay tuluyang nagiba. Binalot siya ng matinding pagsisisi sa bawat masasakit na salitang ibinato niya sa sariling apo kanina lamang.
Hindi na nag-aksaya ng sandali si Doña Esmeralda. Lumuhod siya at mahigpit na niyakap ang bata. “Diyos ko… apo ko! Patawarin mo kami, apo ko!”
Niyakap din ni Don Ricardo ang dalawa habang pumapatak ang mga luha sa kanyang pisngi. Hinawakan niya ang maruruming pisngi ni Maya at tiningnan ang mga mata nito—mga matang eksaktong kapareho ng kay Angelica.
“Wala ka nang dapat ikatakot, Maya,” nangangatal ngunit buong-pusong pangako ng Don. “Nandito na si Lolo. Hinding-hindi ka na magugutom, hinding-hindi ka na aalipustahin, at hinding-hindi ka na mag-iisa kailanman.”
Nang araw ding iyon, dinala nila si Maya sa kanilang mansyon. Ipinagkaloob ng mag-asawa ang maayos na burol at marangal na libing para sa tunay na labi ni Angelica, na inilipat sa loob ng mausoleo ng pamilya Montes kasama ang kanyang pangalan at tunay na kwento ng kabayanihan bilang isang ina.
Ang dating malungkot at madilim na tahanan ng mga Montes ay muling napuno ng buhay at tawanan dahil kay Maya. Natutunan ni Don Ricardo ang pinakamalaking aral sa kanyang buhay: na ang tunay na kayamanan ay hindi nasusukat sa salapi o kapangyarihan, kundi sa pagpapakumbaba, pagpapatawad, at wagas na pagmamahal sa pamilya.