Kinabukasan, nagising akong may ngiti si Daniel habang naghahanda ng almusal.
—Good morning, love. Okay ka lang ba?
Tinitigan ko siya.
Gusto kong itanong kung paano niya nagagawang ngumiti matapos ang lahat.
Pero pinigilan ko ang sarili ko.
—Medyo masakit pa rin ang likod ko —sagot ko.
Tumawa siya.
—Kailangan mo na talagang mag-gym.
Hinalikan niya ako sa noo.
Nang lumabas siya, agad kong tinawagan ang matalik kong kaibigan na si Attorney Camille Santos.
Magkaibigan na kami mula pa noong kolehiyo.
Pagdating niya, ipinakita ko ang recording.
Habang nakikinig siya, unti-unting nagbago ang kaniyang mukha.
—Isabella, seryoso ito. Kailangan nating pumunta sa ospital at magsampa ng reklamo.
Agad kaming nagpunta sa isang pribadong ospital.
Ipinaliwanag ko sa doktor ang paulit-ulit kong pagkawala ng malay, ang mga pasa, at ang pananakit ng katawan.
Sinuri nila ako at idinokumento ang mga sugat.
Ipinaliwanag ng doktor na maaaring mahirap nang matukoy ang anumang sangkap na posibleng naging sanhi ng pagkawala ko ng malay dahil sa lumipas na oras.
Pero sinabi rin niyang hindi normal ang paulit-ulit na nangyayari sa akin.
Pagkatapos, tinulungan ako ni Camille na maghain ng reklamo sa mga awtoridad.
Habang naghihintay kami ng susunod na hakbang sa imbestigasyon, may natuklasan si Camille.
May kompanyang tinatawag na Pacific Crest Holdings na tumatanggap ng malalaking halaga mula sa negosyo ni Daniel.
Ang may-ari nito ay isang babaeng nagngangalang Patricia Lim.
Nang makita ko ang pangalan, agad kong naalala ang recording.
“Patricia is waiting.”
Sinuri namin ang mga dokumentong hawak ko tungkol sa aming mga ari-arian.
Tatlong taon na ang nakalipas, pumanaw ang aking ama.
Iniwan niya sa akin ang isang commercial building sa Quezon City, isang lupa sa Batangas, at malaking halaga ng investments.
Hindi lingid sa kaalaman ni Daniel ang aking mana.
Madalas niya akong sabihang dapat naming pagsamahin ang aming mga ari-arian para sa kinabukasan.
Pero tumanggi ako.
Gusto kong panatilihing hiwalay ang mga ari-ariang iniwan ng aking ama.
Biglang may naalala ako.
Dalawang buwan na ang nakalipas, may ipinapirma si Daniel sa akin.
Sabi niya, tax documents lamang iyon.
Ngunit nang suriin ni Camille ang mga kopyang nakuha namin, may nakita siyang isang dokumentong may lagda ko.
Isa itong special power of attorney.
Ayon sa dokumento, binibigyan ko raw si Daniel ng kapangyarihang pangasiwaan ang ilan sa aking mga ari-arian.
Pero hindi ko iyon pinirmahan nang may buong kaalaman.
At ang petsa?
Eksaktong araw ng isa sa mga gabing nawalan ako ng malay.
—Camille… —bulong ko—. Ginamit nila ang pagkawala ko ng malay para makuha ang pirma ko.
—Kailangan nating patunayan iyon —sagot niya—. Pero may dahilan na para imbestigahan ang mga dokumento.
Kinagabihan, dumating si Daniel na may dalang bulaklak.
—Love, may surprise ako sa Friday. Special dinner tayo.
Ngumiti ako kahit nanginginig ang aking mga kamay.
—Sige, love.
Habang nasa kusina siya, umilaw ang kaniyang cellphone sa mesa.
May mensahe mula kay Patricia.
“Friday na ang final processing. Kapag natapos ito, wala na siyang magagawa.”
Napaupo ako.
Dalawang araw na lang.
Dalawang araw bago nila tuluyang maisakatuparan ang kanilang plano.
BAHAGI 4: ANG BABAE SA LIKOD NG LAHAT
Noong Miyerkules ng hapon, habang nasa opisina ako, may tumawag mula sa hindi kilalang numero.
—Isabella Reyes?
—Sino ito?
—Ako si Patricia Lim.
Nanigas ang buong katawan ko.
—Ano ang kailangan mo?
Sandaling natahimik ang babae.
—Kailangan nating mag-usap. Tungkol kay Daniel. At tungkol sa mga gabing nawawala ang malay mo.
Agad kong tinawagan si Camille.
Nagkasundo kaming magkita ni Patricia sa isang mataong café sa BGC, habang nasa malapit lamang ang aking abogado.
Dumating si Patricia na halatang puyat at balisa.
—Hindi ko alam kung saan magsisimula —sabi niya.
—Simulan mo sa kung bakit ninyo ako dinadala sa isang lugar habang wala akong malay.
Napayuko siya.
—Dahil sa pera.
Ikinuwento niya na nalugi si Daniel sa ilang mapanganib na investment.
May mga perang ipinagkatiwala sa kaniya ang mga kliyente na hindi na niya maibalik.
Kung matutuklasan iyon, mawawala ang kaniyang trabaho at maaari siyang makasuhan.
Kaya gumawa siya ng plano.
Gagamitin niya ang aking mga ari-arian bilang collateral upang makakuha ng malaking pautang.
Pero alam niyang hindi ako papayag.
—Kaya kinausap niya si Adrian —sabi ni Patricia.
Ayon sa kaniya, paulit-ulit akong dinadala ni Adrian sa isang condominium unit sa Mandaluyong.
Doon nila inihahanda ang mga dokumentong nangangailangan ng aking personal na impormasyon at awtorisasyon.
May mga pagkakataong kinukunan nila ako ng litrato at ginagamit ang aking mga daliri para sa mga dokumentong nangangailangan ng fingerprint.
Sa isang pagkakataon, nakita raw ni Patricia na sinusubukang igabay ni Daniel ang aking kamay sa isang papel.
—Sinabi kong tumigil na sila —umiiyak niyang paliwanag—. Pero pinagbantaan ako ni Daniel.
—At ang mga pasa ko? —tanong ko.
Hindi siya agad sumagot.
—Minsan, hindi ka nila maayos na nabubuhat. Minsan, nagagalit si Adrian kapag nahihirapan siyang ilipat ka.
Napalunok ako.
Hindi ko alam kung ano pa ang maaaring nangyari sa akin habang wala akong malay.
Pero sapat na ang narinig ko upang malaman na hindi ako ligtas sa sarili kong pamilya.
Pagkatapos, may inilabas si Patricia na envelope.
—Ito ang dahilan kung bakit kailangan mong kumilos agad.
Sa loob ay may mga dokumento.
May draft ng medical assessment na nagsasabing dumaranas ako ng memory loss, confusion, at kawalan ng kakayahang magdesisyon tungkol sa aking mga ari-arian.
Napatingin ako sa kaniya.
—Ano ito?
—Plano ni Daniel na gamitin ang mga pagkawala mo ng malay bilang patunay na hindi mo na kayang pangasiwaan ang sarili mong pera.
Para akong sinuntok sa dibdib.
Sila ang dahilan ng pagkawala ko ng malay.
At ngayon, gagamitin nila iyon upang ipakitang wala na akong kakayahang magdesisyon.
May inilabas pang USB si Patricia.
—Nandito ang mga email at mga dokumentong naitago ko. Handa akong magbigay ng statement sa mga imbestigador.
Tinanggap iyon ni Camille para maipasa sa mga awtoridad.
Bago umalis, hinawakan ni Patricia ang aking kamay.
—Isabella, may isa pa akong kailangang sabihin.
—Ano iyon?
Nanginginig ang kaniyang boses.
—Hindi lang si Adrian ang nagdadala sa iyo sa unit.
Nanlaki ang mga mata ko.
—Sino pa?
—Si Daniel mismo. Siya ang kasama mo noong gabing nagkaroon ka ng pinakamalaking pasa.
Hindi ako nakapagsalita.
Ang lalaking inaasahan kong magtatanggol sa akin ang mismong naglagay sa akin sa panganib.
BAHAGI 5: ANG HULING PLANO NI DANIEL
Dumating ang Biyernes.
Noong umagang iyon, nakatanggap ako ng mensahe mula kay Daniel.
“Love, 7 PM ka susunduin ni Kuya Adrian. Maganda ang surprise ko para sa iyo.”
Nanginginig ang aking mga daliri habang nagta-type.
“Okay, love. See you.”
Pero hindi ako sumakay sa sasakyan ni Adrian.
Sa halip, sumunod ako sa safety plan na napagkasunduan namin ni Camille at ng mga awtoridad.
Naibigay na ni Patricia ang kaniyang salaysay at ang impormasyon tungkol sa condominium unit na ginagamit sa mga transaksyon.
May nakatakdang pagpupulong doon nang gabing iyon.
Ayon sa mga dokumentong nakuha ng mga imbestigador, inaasahang matatapos ang isang malaking fraudulent loan transaction gamit ang aking mga ari-arian.
Habang ginagawa ng mga awtoridad ang kinakailangang legal na hakbang, nanatili ako sa isang ligtas na lugar.
Bandang alas-diyes ng gabi, tumunog ang cellphone ni Camille.
May tumawag mula sa investigative team.
Tahimik siyang nakinig.
Pagkatapos, tumingin siya sa akin.
—Isabella, nakuha nila ang mga dokumento.
—Anong mga dokumento?
—Ang mga papeles na gagamitin sana para kontrolin ang mga ari-arian mo.
Napahawak ako sa dibdib.
—Si Daniel?
—Nasa kustodiya na siya ng mga awtoridad para sa kaukulang proseso.
Nalaman din naming may natuklasang mga dokumentong may kaugnayan sa ibang posibleng biktima ng financial fraud.
Hindi pala ako ang tanging taong maaaring pinagsamantalahan ng kaniyang negosyo.
Si Adrian ay natunton at nadakip din kalaunan.
Samantala, patuloy na nakipagtulungan si Patricia sa imbestigasyon, bagama’t sinuri rin ang sarili niyang papel sa mga transaksyon.
Akala ko roon na magtatapos ang lahat.
Pero kinabukasan, may ipinakita sa akin si Camille.
Isa itong application para sa malaking life insurance policy.
Ako ang nakapangalan bilang insured.
Si Daniel ang pangunahing beneficiary.
Hindi pa naaaprubahan ang application, ngunit naging dahilan iyon upang palawakin pa ng mga awtoridad ang kanilang pagsisiyasat.
Nang makita ko ang dokumento, napaupo ako.
Hindi ko alam kung ano ang tunay niyang balak pagkatapos makuha ang aking mga ari-arian.
At ayokong mag-isip ng mas malala pa.
Pero isang bagay ang malinaw.
Hindi pagmamahal ang dahilan kung bakit niya ako pinananatili sa kaniyang tabi.
Ginamit niya ang aking tiwala upang subukang agawin ang lahat ng pinaghirapan ng aking pamilya.
Nang gabing iyon, umiyak ako nang umiyak.
Hindi dahil nawala sa akin si Daniel.
Kundi dahil naalala ko ang babaeng dati akong naging.
Ang babaeng buong pusong nagtiwala.
Ang babaeng naniwalang ligtas siya basta kasama ang kaniyang asawa.
BAHAGI 6: ANG BUHAY NA MULI KONG BINAWI
Hindi naging madali ang mga sumunod na buwan.
Kinailangan kong sumailalim sa maraming medical examination at counseling.
Madalas akong magising sa kalagitnaan ng gabi dahil sa bangungot.
May mga pagkakataong natatakot akong sumakay sa sasakyan.
Minsan, kahit simpleng bote ng tubig na iniaalok sa akin ay nagdudulot ng matinding kaba.
Pero unti-unti akong natutong harapin ang mga alaala.
Sa tulong ni Camille, sinimulan kong ayusin ang mga dokumento ng aking mga ari-arian.
Hinamon namin ang mga pekeng awtorisasyon at pinrotektahan ang mga investment na iniwan ng aking ama.
Nagsampa rin ako ng kaso upang mapawalang-bisa ang aming kasal sa pamamagitan ng naaangkop na legal na proseso.
Samantala, nagpatuloy ang imbestigasyon laban kina Daniel at Adrian.
Napatunayan sa mga dokumento, recording, at testimonya ang kanilang pagkakasangkot sa ilang krimeng may kaugnayan sa panloloko at pamemeke.
Ang mga kasong napatunayan sa hukuman ay humantong sa kanilang pagkakakulong.
Hiwalay namang sinuri ang pananagutan ni Patricia, kasama ang kaniyang pakikipagtulungan sa mga awtoridad.
Hindi lahat ng nangyari sa mga gabing nawalan ako ng malay ay ganap na nabuo sa imbestigasyon.
May mga sandaling nanatiling malabo.
Pero natutunan kong hindi ko kailangang maalala ang bawat segundo para malaman na mali ang ginawa nila sa akin.
Makalipas ang isang taon, tuluyan kong iniwan ang condominium na minsan naming tinawag na tahanan.
Lumipat ako sa isang maliit ngunit magandang bahay sa Antipolo.
May hardin sa harapan at malaking bintana sa sala.
Nag-alaga ako ng isang aso na pinangalanan kong Mochi.
Muli akong nakipagkita sa mga kaibigan.
Naglakbay ako kasama ang aking ina.
At unti-unti kong nabawi ang kapayapaang matagal na nawala sa akin.
Isang hapon, sinamahan ako ni Camille upang kunin ang mga huling dokumentong kailangan ko matapos ang aming legal na proseso.
Habang naglalakad kami palabas, bigla siyang nagtanong.
—Bella, may pinagsisisihan ka ba?
Napaisip ako.
—Marami.
—Tulad ng?
—Pinagsisisihan kong hindi ko agad pinakinggan ang sarili kong kutob. Pinagsisisihan kong hinayaan kong pagtawanan ni Daniel ang sakit na nararamdaman ko.
Tumango si Camille.
—Pero hindi mo kasalanan ang ginawa nila.
Huminga ako nang malalim.
—Alam ko na ngayon.
Ngumiti siya.
—At iyong maliit na recorder? Pinagsisisihan mo bang binili mo iyon?
Napangiti rin ako.
—Hindi. Iyon ang pinakamahalagang bagay na nabili ko noong panahong iyon.
—Bakit?
Tumingin ako sa malayo.
—Dahil iyon ang nagbigay sa akin ng pagkakataong malaman ang katotohanan.
Pag-uwi ko sa bahay, nadatnan kong natutulog si Mochi sa may pintuan.
Binuksan ko ang mga bintana.
Pumasok ang malamig na hangin.
Tahimik ang paligid.
Walang nagsisinungaling sa akin.
Walang nagsasabing iniimbento ko lamang ang aking nararamdaman.
Walang gumagamit ng pagmamahal ko laban sa akin.
Umupo ako sa tabi ng bintana at tiningnan ang isang lumang litrato ng aking ama.
Naalala ko ang madalas niyang sabihin noong nabubuhay pa siya.
“Anak, huwag mong ibibigay sa kahit sino ang karapatang magdesisyon kung ano ang totoo sa buhay mo.”
Noon ko lamang lubos na naunawaan ang kaniyang ibig sabihin.
Hindi ko na maibabalik ang pitong taong ginugol ko sa isang lalaking nagtaksil sa aking tiwala.
Hindi ko na mababago ang mga gabing nawala sa aking alaala.
Pero kaya kong piliin kung paano ko haharapin ang natitirang bahagi ng aking buhay.
At pinili kong mabuhay nang malaya.
Kinagabihan, bago matulog, inilagay ko ang maliit na voice recorder sa isang kahon kasama ng iba pang bagay mula sa aking nakaraan.
Hindi ko na kailangang pakinggan itong muli.
Alam ko na ang katotohanan.
At hindi ko na hahayaang may ibang magsabi sa akin kung ano ang dapat kong paniwalaan tungkol sa sarili kong buhay.
Dahil natutunan ko ang isang aral na hinding-hindi ko malilimutan: hindi lahat ng taong nagsasabing mahal ka ay handang protektahan ka. Minsan, ang taong pinakamalapit sa puso mo ang siyang may pinakamalaking lihim.