Tumingin ako kay Bea na umiiyak na rin sa tabi ng kanyang upuan.
“At para sa iyo, Bea, matuto kang magtrabaho para sa sarili mong mga luho at huwag umasa sa pera ng ibang tao.”
Kinuha ko ang plastic envelope ng ipon ni Tiya Rosa na hawak ko pa rin.
Hinarap ko si Tiya Rosa na nakatayo pa rin sa tabi ko, gulat na gulat sa mga kaganapan.
Kumuha ako ng isang tseke mula sa aking bulsa at isang bolpen.
Isinulat ko ang pangalan ni Tiya Rosa at ang halagang ₱50 milyon sa tseke.
Inilagay ko ang tseke sa loob ng kanyang plastic envelope kasama ang kanyang ₱15,000.
Inabot ko ito pabalik sa kanya at hinawakan ang kanyang dalawang kamay.
“Tiya Rosa, marami silang pera at ari-arian dahil sa akin, pero ikaw lang ang tanging taong may totoong puso sa pamilyang ito.”
Nanginig ang mga kamay ni Tiya Rosa habang nakikita ang halaga sa tseke.
“Mateo… Masyadong malaki ito… Hindi ko ito matatanggap,” sabi ni Tiya Rosa habang umiiyak.
“Nararapat lang ito sa iyo, Tiya. Ibinigay mo ang buong ipon mo sa akin noong akala mo ay wala na akong kahit ano. Ngayon, gusto kong bumili ka ng sarili mong bahay at hindi ka na kailanman maglalaba para sa ibang tao.”
Nanlumo si Mama at si Daniel habang pinapanood ang pag-abot ko ng tseke kay Tiya Rosa.
Ang perang pinangarap nilang makuha ay napunta sa taong tinawag nilang ‘walang kwenta’ ilang minuto lang ang nakalipas.
“Mateo! Pamilya mo kami! Pano mo na kami matitiis ng ganito?!” sigaw ni Mama habang umiiyak nang malakas.
Tumingin ako sa kanila sa huling pagkakataon.
“Ibinigay ko ang 15 taon ng buhay ko para sa inyo, pero pera lang pala ang halaga ko sa pamilyang ito. Mula ngayong gabi, wala na kayong buwanang allowance. Ang lahat ng sasakyan at ari-arian na nasa pangalan ko ay kukunin ko na ng legal na proseso.”
Kinuha ko ang kamay ni Tiya Rosa.
“Tiya, halika na. Ihahatid na kita sa isang magandang hotel ngayong gabi. Bukas, maghahanap tayo ng bagong bahay para sa iyo.”
Tumingin si Tiya Rosa sa pamilya, pagkatanggal ng kanyang gulat, at tumango siya sa akin.
Naglakad kami patungo sa pintuan.
Narinig ko ang pagmamakaawa ni Daniel at ang iyakan nina Mama at Bea sa aming likuran, ngunit hindi na ako lumingon pa.
Binuksan ko ang pinto at lumabas kami sa malamig na gabi.
Sa unang pagkakataon sa loob ng 15 taon, naramdaman ko ang tunay na kalayaan at kapayapaan sa aking dibdib.
Nalaman ko na ang tunay na pamilya ay hindi nasusukat sa dugo o sa dami ng perang maibibigay mo, kundi sa taong handang tumayo sa tabi mo kahit sa pinakamadilim na sandali ng iyong buhay.