Para bang binagsakan ng langit si Justin.
Napatitig siya sa papel, pagkatanggal ng kanyang natitirang dignidad.
Dahan-dahan siyang tumingin kay Clarisse na biglang namutla at napahakbang pabalik.
“Clarisse…?” utal na tanong ni Justin. “Kung hindi ako pwedeng magkaanak… kanino ang batang ‘yan sa tiyan mo?!”
Nagsimulang mag-away ang dalawa sa mismong bakuran.
“Niloko mo ako, Clarisse! Akala ko anak ko ‘yan!” sigaw ni Justin.
“Sino ba namang lalaki ang papatulan ko kung alam kong wala kang pera at baog ka rin pala?!” sigaw ni Clarisse pabalik bago tumakbo palabas ng gate.
Si Donya Rebecca ay napaupo sa semento, umiiyak at hinahampas ang kanyang sariling mga hita sa labis na kahiyaan at pagsisi.
Ang pangarap niyang magkaroon ng mayamang menopos at tagapagmana ay naglaho sa loob lamang ng 1 gabi.
“Kargahin niyo na ang mga gamit niyo at umalis na kayo sa bakod ko,” huling utos ko sa kanila.
Pinalabas ng mga pulis at security guards sina Justin at Donya Rebecca sa gate.
Isinarado ng aking mga tauhan ang malaking bakal na pinto ng mansyon.
Pinalitan ng aking IT security team ang digital lock passcode at inayos ang buong security system ng bahay.
Pumasok ako sa loob ng aking malawak at tahimik na living room.
Umupo ako sa sofa habang iniinom ang mainit na tsaa na inihanda ng aking mga katulong na pinalabas ko kanina mula sa kanilang quarters.
Wala na ang mga taong nagpalagay sa akin na wala akong halaga.
Wala na ang mga taong gumamit at nagtaksil sa akin sa loob ng 2 taon.
Haharapin ko ang bukas na may malinis na konsensya, buong karangalan, at walang sinumang pwedeng mang-api sa akin muli.
Ang pinto na kinandado nila para ikulong ako sa labas ay ang mismong pinto na nag-lock sa kanila patungo sa sarili nilang kasiraan.