Dali-dali akong pumunta sa kwarto ni Chloe.
Kinuha ko ang kanyang maliit na bag na nakahanda na kanina pa at binuhat siya sa aking bisig.
“Leah! Saan ka pupunta?!” sigaw ni Paolo habang humahabol sa akin sa sala.
“Huwag mong ilalayo ang anak natin!”
Huminto ako sa tapat ng pinto at humarap sa kanila.
“Ibibigay ko sa inyo ang eksaktong 24 oras para ilabas ang lahat ng gamit ninyo sa bahay na ito,” utos ko sa boses na hindi pwedeng baliin.
“Kapag lumagpas ang 24 oras at narito pa rin ang mga mukha ninyo, ipapahakot ko ang lahat ng gamit niyo diretso sa basurahan kasama ang mga pulis.”
“Leah, pakinggan mo muna ako!” lumuhod si Paolo sa harap ko habang umiiyak.
“Patawarin mo ako, Hon! Maling-mali ako! Gagawin ko ang lahat para magbago, huwag mo lang kaming palayasin at huwag mo akong iwan!”
Tiningnan ko si Paolo na nakaluhod sa maduming sahig na puno ng natapon na pagkain at basag na plato.
“Huli na ang lahat, Paolo,” sabi ko sa kanya.
“Bukas na bukas din, ipadadala ng abogado ko ang mga papel para sa ligal na diborsyo at kustodiya kay Chloe.”
“Wala kang makukuha kahit isang piso mula sa akin.”
Niyakap ko nang mahigpit ang anak kong si Chloe at dinala ang regalo kong susi at mga papeles.
Lumabas ako ng bahay nang hindi na lumingon pabalik.
Sa labas ng gate, nakaparada na ang isang itim na luxury SUV na ipinadala ng kaibigan kong si Nina para sunduin ako.
Bumaba ang driver at mabilis na binuksan ang pinto para sa amin ni Chloe.
Nang pumasok ako sa loob ng sasakyan, tumingin ako sa malaking bahay na dating pangarap kong maging tahanan ng isang masayang pamilya.
Ngayon, malaya na ako sa mga taong walang ibang ginawa kundi ang tapakan ang pagkatao ko.
Dinala ako ng sasakyan papunta sa tunay kong tahanan sa BGC—isang lugar kung saan hindi ko na kailangang magmakaawa para sa respeto at pagmamahal.