“Hayaan mo silang magluto sa sarili nilang impyerno,” bulong ko sa aking sarili.
“Anak, saan tayo pupunta? Paano ang asawa mo doon?” tanong ng aking ina, halatang naguguluhan habang bumababa kami sa elevator.
“Ma, kalimutan niyo na sila. May pupuntahan tayo,” ngiti ko sa kanya.
Tinawid namin ang kalsada mula sa aming condominium building. Sa mismong tapat nito ay isang napaka-eksklusibong gated subdivision para sa mga bilyonaryo. Hindi alam ni Valeria, ngunit noong nakaraang taon pa ako palihim na nagpatayo ng isang naglalakihang mansyon doon. Plano ko sana itong ibigay bilang regalo sa kanya sa aming anibersaryo sa susunod na buwan. Ngunit ngayon, ito na ang magiging bagong palasyo naming tatlo—ako, si Tomas, at si Nanay Corazon. Wala nang iba.
Nang pumasok kami sa dambuhalang gate ng mansyon, sinalubong kami ng limang kasambahay, dalawang chef, at isang pribadong nars na kinuha ko para kay Nanay Corazon. Ang buong bahay ay napakalamig, napakalinis, at umaamoy ng lavender. Inihiga ko si Tomas sa kanyang higanteng kama na puno ng malalambot na unan. Dinala ko naman si Nanay Corazon sa master’s bedroom.
“Ma, dito na kayo titira. Wala nang mag-uutos sa inyo. Kayo ang reyna ng bahay na ito,” nangingilid ang luha kong sabi habang hinahalikan ang magaspang niyang kamay. Umiyak si Nanay Corazon at niyakap ako nang mahigpit.
Samantala, sa kabilang kalsada, sa itaas ng condominium, nagsimula nang maranasan nina Valeria ang bangungot na ginawa nila. Wala pang isang oras, uminit ang buong penthouse dahil patay ang aircon. Wala silang ilaw. Sinubukan nilang uminom ngunit walang tumutulong tubig sa gripo. Sinubukan nilang tawagan ako, ngunit naka-block na sila. Nang subukan nilang lumabas, hindi gumagana ang pinto. Kinailangan pa nilang umiyak at magmakaawa sa intercom upang padalhan sila ng security na sisira sa kandado. Nang magtangkang mag-check-in sa hotel gamit ang kanilang mga kard, laking gulat nila na lahat ng kanilang pambayad ay declined. Wala silang kahit singkong duling.
Kinaumagahan, nakatanggap ako ng tawag mula sa guwardiya ng aming mansyon.
“Sir Enrico, may dalawang babae po rito sa labas ng gate. Si Ma’am Valeria po at ang nanay niya. Umiiyak po at nagmamakaawang makausap kayo.”
Naglakad ako patungo sa balkonahe ng mansyon na nakaharap sa gate. Mula sa itaas, nakita ko si Valeria at Doña Beatrice. Wala na silang makeup. Pawis na pawis. Ang mga damit na suot nila ay lukot at amoy-araw. Mukha silang mga pulubing nagmamakaawa sa labas ng aking kaharian.
“Enrico! Babe! Parang awa mo na, buksan mo ang gate! Mainit na mainit na kami! Wala kaming makain at wala kaming pera!” umiiyak na sigaw ni Valeria, nakaluhod sa semento.
“Manugang! Patawarin mo na kami! Hindi na namin uulitin kay balae!” iyak naman ng biyenan kong matapobre.
Tiningnan ko sila mula sa itaas, hawak ang isang tasa ng kape, habang nasa likuran ko ang aking ina na masayang pinapakain ng nars.
“Nandyan pala ang magagaling kong asawa at biyenan,” malamig kong sabi mula sa balkonahe, sapat para marinig nila. “Gusto niyong kumain? Edi bumalik kayo sa condo. Diba magaling kayong magpapagod ng matandang may sakit? Ngayon, kayo ang magluto sa dilim, nang walang tubig, at walang kuryente. Hanggang sa maluto rin pati ang mga kaluluwa niyo.”
Tinalikuran ko sila nang walang anumang pagsisisi, isinara ang salamin ng balkonahe, at hindi na muling lumingon pa sa mga taong sumira sa sarili nilang paraiso. Dahil sa batas ko, walang kapatawaran ang sinumang aapak sa inang nagbigay sa akin ng buhay.