Bumaling ako sa mga opisyal ng barangay at security guards.
“Maaari na po ninyong palabasin ang 3 taong ito mula sa aking pamamahay. May 30 minuto sila para kunin ang kanilang mga personal na damit lamang. Ang lahat ng sasakyan, kabilang ang bagong kotse at lumang kotse, ay maiiwan sa aking garahe dahil nakarehistro ang mga ito sa ilalim ng aking kumpanya.”
“Mommy! Saan ako pupunta? Wala akong sariling pera!” sigaw ni Camille habang umiiyak nang malakas.
“Malaki ka na, Camille. 28 taong gulang ka na. Mayroon kang trabaho. At kung kailangan mo ng tulong, nariyan ang ‘tunay mong pamilya’.”
Tiningnan ni Camille si Brenda, ngunit umiwas ng tingin si Brenda at umatras palabas ng pinto.
“Huwag kang tumingin sa akin, Camille! Wala akong pambuhay sa iyo ngayon lalo na’t may kaso akong haharapin!” sabi ni Brenda bago nagmamadaling lumabas sa gate.
Naiwang nakaluhod si Renato habang umiiyak si Camille sa may hagdan.
Sa loob ng 30 minuto, inilabas ng mga guard ang kanilang mga maleta.
Nang sumara ang malaking gate ng aming bakuran bandang 7:30 ng gabi, biglang naging napakatahimik ng buong paligid.
Bumalik ako sa sala.
Naupo ako sa sofa kung saan ako madalas magpahinga matapos ang 14 na oras na pagtatrabaho sa patahian.
Inilabas ko ang aking cellphone mula sa bulsa.
Binuksan ko ang aking banking app.
Doon nakatala ang 52000000 pesos na napanalunan ko sa sweepstakes.
Isang halagang magbibigay sa akin ng kalayaan, katahimikan, at bagong simula.
Hindi ko na kailangang maghabol ng pagmamahal sa mga taong turing sa akin ay bangko lamang.
Sa unang pagkakataon sa loob ng 32 taon, huminga ako nang maluwag.
Wala nang panloloko.
Wala nang pagpapanggap.
Bukas, sisikat ang araw para sa akin lamang.